Μεταναστεύσεις Ελλήνων προς τις χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουμε κατά τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αι. Το ρεύμα αυτό εντείνεται κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου και τροφοδοτείται κυρίως από τους διωγμούς των Ελλήνων από τη Μικρασία. Μία νέα τάση δημιουργείται μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συνεχίστηκε με μικρότερη ένταση ως τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Σ’ όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουμε παρουσία Ελλήνων, ο μεγάλος όμως αριθμός Ελλήνων βρίσκεται στη Βραζιλία και Αργεντινή. Η τάση μετανάστευσης προς τη Νότια Αμερική προκαλείται από την αφθονία των εκτεταμένων και ανεκμετάλλευτων φυσικών πόρων, στις αχανείς εκτάσεις των διάφορων κρατών, κυρίως όμως της Βραζιλίας και της Αργεντινής, μιας Αργεντινής η οποία για αρκετά χρόνια συγκαταλέγονταν μέσα στις δέκα πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Ένας άλλος λόγος ήταν ο μεταναστευτικός φραγμός που επιβάλουν οι ΗΠΑ την περίοδο 1922-1940. Μετά το 1980 τα μεταναστευτικά ρεύματα προς αυτές τις χώρες ουσιαστικά περιορίζονται στο ελάχιστο. Ταυτόχρονα παρατηρείται το φαινόμενο της μετανάστευσης των Ελλήνων της Νοτ. Αμερικής προς χώρες οικονομικά ανεπτυγμένες και με συνταγματικά πολιτεύματα. Έτσι οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και άλλες χώρες, έγιναν νέες πατρίδες για τους Έλληνες μετανάτες της Λατ. Αμερικής. Ο σημερινός αριθμός των Ελλήνων στις χώρες της Νότιας Αμερικής υπολογίζεται στις 50 με 60.000 άτομα. Η διαροή προς άλλες χώρες οφείλεται και σ’ άλλες αιτίες, πέραν του οικονομικού, είναι ζητήματα παιδείας, εκκλησιαστικά, πολιτιστικά, πληροφόρησης κ.α. παράλληλα οι νέες γενιές αφομοιώνονται εύκολα και διαρέουν προς την τοπική κοινωνία.Οι Έλληνες της Αργεντινής
Οι Έλληνες πρωτοπάτησαν το πόδι τους στην επικράτεια, που θα αποτελούσε αργότερα την Αργεντινή, την εποχή ήδη της ανακάλυψης της Αμερικανικής ηπείρου, ως μέλη των πληρωμάτων των θαλασσοπόρων Κορτές και Πιτζάρο. Επίσης δύο Έλληνες ναυτικοί, οι Υδραίοι Νικόλαος Κολμανιάτης (ή Γεωργίου) και Σαμουήλ Σπύρου, αναφέρεται ότι πολέμησαν στο πλευρό του Σαν Μαρτίν, κατά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Αργεντινής.
Και οι δύο τιμούνται σήμερα στην Αργεντινή ως εθνικοί ήρωες, μια φρεγάτα του πολεμικού ναυτικού φέρει το όνομα του Σπύρου, ενώ το όνομα του Κολμανιάτη, ο οποίος έφτασε στο βαθμό του υποναυάρχου, φέρει μια πολεμική σχολή της Αργεντινής. Η παρουσία της ομογένειας στην Αργεντινή, όπως είπαμε και παραπάνω, ανάγεται στα τέλη του 19ου –αρχές 20ου αι. Ωστόσο ως το 1920, η πλειοψηφία των Ελλήνων που έρχονταν στη χώρα, δεν εμφάνιζαν τάσεις μόνιμης εγκατάστασης. Χαρακτηριστικά, αναφέρεται ότι από τους 5.200 Έλληνες, που έφτασαν στην Αργεντινή το 1914, οι 3.189 την εγκατέλειψαν μέχρι το 1920, χωρίς να είναι γνωστός ο προορισμός τους. Πιθανόν, ένα μέρος τους να επέστρεψε στην Ελλάδα. Σε μεγάλο βαθμό οι Έλληνες πρόσφυγες της Μικρασίας έφτασαν με διαβατήρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γεγονός που εξακολουθεί να δημιουργεί προβλήματα σιτς διπλωματικές υπηρεσίες της Ελλάδας. Ο αριθμός των ομογενών σήμερα στην Αργεντινή υπολογίζεται, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου εξωτερικών, σε 20.000 άτομα, σύμφωνα όμως με στοιχεία της ελληνορθόδοξης εκκλησίας ο αριθμός τους φθάνει τις 60.000!
Οι περισσότεροι από τους Έλληνες βρίσκονται εγκατεστημένοι στην ευρύτερη περιοχή του Μπουένος Άιρες και είναι οργανωμένοι σε αρκετές κοινότητες. Είναι κυρίως εργάτες, μα και αρκετοί επιχειρηματίες (εφοπλιστές, έμποροι, βιομήχανοι), ελεύθεροι επαγγελματίες, καθώς και καλλιτέχνες.
Ανάμεσα στους Έλληνες της Αργεντινής, με καταγωγή τη Μικρασία (Σμύρνη) που έφτασαν στο Μπουένος Άιρες στις 23 Σεπτεμβρίου του 1923, ήταν και ένα δεκαεπτάχρονο παιδί.
Για το παιδί αυτό ύστερα από κάποια χρόνια θα μιλούσε όλη η υφήλιος, ήταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης.
Συνεχίζεται
