Ο ηγέτης του πλανήτη και της «Άγριας» Δύσης συνάμα, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, άλλους χαιρέτησε, άλλους προσπέρασε επιδεικτικά, χωρίς καν να τους χαιρετήσει κι άλλους τους επέπληξε, λες και ήταν μικρά παιδιά. Κι αυτό το ονομάζουν επίσημα «συμμαχία» κι ας στέκονται ενώπιόν του σαν βρεγμένες κότες»!
Σε κάθε συνάντηση του Τραμπ με τους ευρωπαίους «ηγετίσκους» περνούν εκείνοι των παθών τον τάραχο. Η συμπεριφορά του απέναντί τους θυμίζει αποικιοκράτη που απευθύνεται στους αποίκους του επιπλήττοντας τους..
Ο πόλεμος στην "Ουκρανία" αλλάζει προς το χειρότερο. Στον τζόγο του πολέμου αυτού έχουν πονταριστεί από τη Δύση εκατοντάδες δισεκατομμύρια, σε δολάρια κι ευρώ, σε διάφορα οπλικά συστήματα κι αυτά πρέπει κάποιος να τα πληρώσει.
Στο επίπεδο που ο πόλεμος είναι και «δορυφορικός, γίνεται μέσω δορυφορικού συστήματος (starlink), πρέπει να αποδώσει κέρδος και στον επιχειρηματία που διαθέτει το συγκεκριμένο σύστημα, με τη βοήθεια του οποίου βομβαρδίζονται διυλιστήρια, εργοστάσια παραγωγής πυραυλικών συστημάτων, γέφυρες, πετρελαιοφόρα κλπ, ως και στα βάθη της Ρωσίας.
Υπό την έννοια αυτή ο συγκεκριμένος πόλεμος στον οποίο και συμμετέχει άμεσα η Δύση, είτε ως Ε.Ε. είτε ως ΝΑΤΟ, δεν είναι μόνο ευρωπαϊκός, αλλά και μερικώς είναι παγκόσμιος, καθότι γίνεται και με τη συμμετοχή της Αμερικής, του Καναδά και της Αυστραλίας….
Η Ελλάδα, ως η πλέον πρόθυμη των προθύμων χωρών, κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, δια στόματος του πρωθυπουργού, χωρίς να της το ζητήσει κανείς, στέλνοντας, μάλιστα, οπλικά συστήματα πολλών εκατομμυρίων κι αποδυναμώνοντας αμυντικά τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, κι ας είμαστε η χώρα με την τελευταία αγοραστική δύναμη στην Ε.Ε. Ως και η Βουλγαρία μας έχει αφήσει πίσω.
Ουδείς άμοιρος στη μοίρα του λέει μια ελληνική παροιμία. Στα παραπάνω έχει και ο λαός της χώρας μας το δικό του μερτικό. Άλλωστε, ο λαός είναι όπως και ο ορυκτός πλούτος της κάθε χώρας: Έχει από ελαφρόπετρες μέχρι και πολύτιμα πετράδια. Είναι το μεγάλο, ανόμοιο πλήθος, που δεν μπορεί να εκπροσωπεί τα συμφέροντά του διαχρονικά στον ρου της Ιστορίας.
Τα ονομαζόμενα «περιεκτικά» ονόματα της γραμματικής, όπως οι λέξεις πλήθος, σμήνος, σμάρι, αγέλη κλπ, από μόνα τους δημιουργούν πληθωριστική αξία, σε βάρος της προσωπικής τους αξίας.
Στη μυθολογία και την ιστορία υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που δείχνουν την πτώση ενός λαού, όταν δεν λειτουργεί οργανωμένα, αλλά διασπασμένα, ως ένας όχλος. Τον Χριστό που ήρθε για να τον σώσει Τον σταύρωσε. Τον Προμηθέα που του έδωσε το φως, τον αλυσόδεσε. Τον Σωκράτη που του δίδαξε τη σοφία, του έδωσε να πιει το κώνειο, και τον Καποδίστρια που μόχθησε για να φτιάξει κράτος, τον δολοφόνησε… Αυτοί είμαστε ως λαός: Κρύβουμε των αστεριών το φως για να φανούν οι πυγολαμπίδες!
Όπου ο λαός και ο σανός γίνονται περίπου το ίδιο, δεν ευδοκιμεί η πρόοδος και ο πολιτισμός. Τι κι αν πέρασαν διακόσια χρόνια απ' όταν γίναμε "ανεξάρτητο" κράτος, η νοοτροπία του ραγιαδισμού δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί. Το «σφάξε με πασά μ’ να αγιάσω» παραμένει ακόμα επίκαιρο. Και σαν να μην έφθανε αυτό, αυτοαποκαλούμαστε «κλέφτες και αρματολοί», και επαιρόμαστε κι από πάνω!
Η λαϊκή σοφία, ένα από τα δημόσια αγαθά, έχει αξία όταν ωφελείται από αυτήν όλη η κοινωνία. Όταν η πολιτική ευφυΐα αντανακλά στον λαό και στην πατρίδα. Ο ήλιος για να δώσει φως φλέγεται ο ίδιος. Το αλέτρι για να δώσει καρπό, θυσιάζεται κι αυτό. Τίποτα δεν μπορεί να γεννηθεί από το τίποτα, σε μια κοινωνία, όπου οι ρομαντικοί μετρούν τη ζωή με θυσίες και οι πονηροί με θητείες.
