Είναι εκείνοι ο άνθρωπος που πάντα έρχεται με όλη την καλή του διάθεση να σε βοηθήσει, που πάντα τον θυμάσαι όταν τον έχεις ανάγκη, που είναι διατεθειμένος να σου δώσει πολλά, ακόμα και περισσότερη σημασία από όση έχεις πραγματικά ανάγκη. Γιατί πολύ απλά πιστεύει ότι και εσύ θα έκανες το ίδιο.
Είναι όλοι αυτοί που τους θυμούνται για λίγο, όσο έχουν την ανάγκη τους και τη ψήφο τους, που τους θυμούνται με το όνομά τους για βοήθεια προεκλογικά και δεν τους θυμούνται μετεκλογικά.
Είναι αυτοί οι «ρομαντικοί» που βάζουν πάνω από όλα, ακόμη τη τύχη της οικογενείας τους, το κόμμα και τα διάφορά πολιτικά πρόσωπα και τζάκια.
Είναι αυτοί που τους αγνόησαν οι διάφοροι «σωτήρες», μέχρι την ώρα που τους ξαναχρειάστηκαν, και τους βρήκαν εκεί που τους είχαν αφήσει, να περιμένουν – όντες αιθεροβάμονες - ένα σημάδι, μιαν ανάγκη για να νιώσουν ότι κάτι πάει να αλλάξει.
Μόνο που επαναλαμβάνονται ολοένα τα ίδια. Τους χρειάζονται, τους χρησιμοποιούν, τους ξεχνούν μέχρι να τους ξαναθυμηθούν.
Και στο μεσοδιάστημα, εκείνοι, οι άνθρωποι που τους κλήρωσε να θεωρούνται πάντα δεδομένοι, μένουν να μετρούν τα ψίχουλα που τους τάισαν για παντεσπάνι.
Ένα κάποια στιγμή αφυπνιστούν και αντιληφθούν ότι κάτι πάει λάθος και πληγωμένοι να αναρωτιούνται, μα γιατί μετά τις προεκλογικές υποσχέσεις δεν τους αποζητούν, δεν τους νοιάζονται, κυρίως δεν τους εκτιμούν;
Και η απάντηση δεν έρχεται από πουθενά.
Γιατί κανείς από αυτούς τους ιδεολόγους δεδομένους δεν έχει το θάρρος να τους γυρίσει την πλάτη για την εγωιστική τους αυτή στάση που τους θυμούνται και τους χρησιμοποιούν, μόνο για όσο μπορούν να τους εκμεταλλεύονται;
Δυστυχώς δε δίνουν κι αυτοί απάντηση για τον εαυτό τους.
Βλέπεις, για αυτούς τους ανθρώπους που σμιλεύτηκαν μέσα στα κόμματα και τους προσωπολάτρες, τέτοιες συμπεριφορές είναι αδιανόητες.
Ωστόσο υπάρχει και μια ευδιάκριτη γραμμή που διαχωρίζει τους δεδομένους συμπατριώτες μας με τους υπόλοιπους οι οποίοι δεν ασπάζονται και δεν ακολουθούν την νοοτροπία τους.
Δεν ξέρω, αν είναι υπερβολή, εάν ισχυριστώ ότι οι δεδομένοι Έλληνες, εκείνοι που καλούνται από τα κόμματα (και ανταποκρίνονται) για να τους δώσουν την πολυπόθητη εξουσία και θέσεις, είναι και η απαραίτητη προϋπόθεση – η «εκ των ων ουκ άνευ», που λένε – για τη δική μας ύπαρξη και ευημερία.
Δυστυχώς σχεδόν είναι μια πραγματικότητα ότι άπαντες σπεύδουμε στους υπολογιστές  μας και στα «έξυπνα» κινητά μας, συνδεόμαστε πάραυτα με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ως αυθεντικοί ή κατά φαντασίαν, επιδιδόμαστε στην αγαπημένη μας εθνική ασχολία, δλδ: γκρινιάζουμε για τα πάντα, στηλιτεύουμε τα πάντα, δικάζουμε και καταδικάζουμε τους πάντες για τα πάντα, εκτός από εμάς βέβαια, που δεν αναγνωρίζουμε άλλο καθήκον και άλλη ευθύνη πέραν του να βροντοχτυπάμε τα πληκτρολόγια.
Έτσι για να εκδικηθούμε, ενώ επιβραβεύουμε, την Κυριακή των εκλογών με τη ψήφο μας, αυτούς που υβρίζουμε το Σάββατο, τη Δευτέρα κόβουμε τα χέρια μας, όπως έλεγε ο πρεσβύτερος Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Κλείνοντας, ας κάνουμε επιτέλους μια ερώτηση στον εαυτό μας, πόσο κόστισε και θα κοστίζει στο διηνεκές, η δεδομένη ψήφο μας;
Δεν ξέρω αν υπάρχει απάντηση. Και με τον καιρό παύουν κι εκείνοι – οι δεδομένοι εκ πεποιθήσεως- να την ψάχνουν καθώς η μη εύρεσή της τους πληγώνει πολύ. Και κάθε φορά λένε πως θα είναι οι τελευταία. Πως θα αλλάξουν, θα γίνουν σκληροί, θα κοιτούν και λίγο τον εαυτό τους. Μα ποτέ δεν το κάνουν.
Είναι της στόφας τους να δίνουν κι ας μην παίρνουν ποτέ πίσω τίποτα. Είναι η φύση του ανθρώπου, λένε, να δίνει και να δίνεται. Κι αυτοί, οι πιστά δεδομένοι, ξέρουν πως αυτή τη μοίρα τους δε θα την απαρνηθούν ποτέ. Όχι γιατί δεν μπορούν αλλά γιατί δε θέλουν να την αλλάξουν.