Ένας τέτοιος τόπος είναι και η Ποντοηράκλεια. Αν και πέρασε ένας και πλέον αιώνας οι Ποντοηρακλειώτες δεν ξέχασαν. Δεν ξέχασαν και δεν ξεχνούν το πως υποδέχθηκαν και φιλοξένησαν για δύο σχεδόν χρόνια της βασανισμένους και ταλαιπωρημένους προσφυγες προγόνους τους οι κάτοικοι των χωρών Κορώνη, Χαρακοποιό, Τσεφέρογλου, Σαράτσα και Βασιλίτει. Με περίσσευμα ανθρωπιάς, συμπόνοιας και αγάπης, στέγασαν στα φτωχικά τους σπίτια τον πόνο και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο εδώ στην Μητέρα πατρίδα, των εξαντλημένων από τις κακουχίες του ξεριζωμού προσφύγων. Για δύο χρόνια (Σεπτέμβριος 1922 - Μάρτιος 1924) στάθηκαν δίπλα τους με αισθήματα αγάπης, αλληλεγγύης και ανεπιτήδευτης αδελφοσύνης. Εκείνα τα δύσκολα για την πατρίδα μας χρόνια στα χωριά αυτά καλλιεργήθηκαν και αναπτύχθηκαν σχέσεις που ρίζωσαν και άντεξαν μέχρι σήμερα. Ο χρόνος και η μεγάλη απόσταση δεν μπόρεσαν να σταθούν εμπόδιο στην μεταξύ τους επικοινωνία και όταν το 1924 εδώ στο ακριτικό Κιλκίς, έκτισαν το νέο τους χωριό, δεν το σκέφτηκαν καθόλου, το ονόμασαν Βασιλίτσα, θέλοντας με τον τρόπο να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς τους κατοίκου του Βασιλιτσίου, αφού εκεί στο Βασιλίτσι εργάστηκαν οι περισσότερες οικογένειες προσφύγων και οι κάτοικοι του συμπαραστάθηκαν πολύπλευρα. Το νέο χωριό εδώ στα σύνορα το ίδρυσαν οι 86 οικογένειες από τον Πόντο, από αυτές οι 65 από το χωριό Καράκαβουζ της επαρχίας Ηράκλειας και οι άλλες 19 από την πόλη Ορντού - Κοτύωρα
Με την βοήθεια του ελληνικού κράτους, κυρίως όμως με την καθημερινή ακούραστη δουλειά ρίζωσαν και προσαρμόστηκαν γρήγορα στη νέα τους πατρίδα και ανέπτυξαν δραστηριότητες σε όλους τους τομείς της οικογενειακής ζωής και συνεργάστηκαν αδελφικά με τα άλλα γειτονικά προσφυγικά χωριά. Όμως ποτέ δεν ξέχασαν και εκείνα τα φιλόξενα χωριά της Μεσσηνίας και στην επέτειο, των εξήντα χρόνων από την ίδρυση του χωριού τους προσκλήθηκαν όλα για να γιορτάσουν την μεγάλη γιορτή της Ποντοηράκλειας όλοι μαζί. Η πρόσκληση έγινε με μεγάλη χαρά αποδεκτή απ’ όλα τα χωριά και μια μεγάλη ομάδα κατοίκων. Τα όσα εκτυλίχθηκαν εκτυλίχθηκαν σε εκείνο το αντάμωμα μετά από εξήντα χρόνια, δεν μπορεί να περιγραφτεί με λόγια. Όλη η Ποντοηράκλεια ήταν στο πόδι όλοι οι κάτοικοι ήθελαν με κάθε τρόπο να ανταποδώσουν και να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους για την φιλοξενία και την αγάπη που απλόχερα προσέφεραν για δυο χρόνια στους πρόσφυγες των χωριών τους.
Αναμνήσεις και γεγονότα της δίχρονης συμβίωσης ξαναζωντάνεψαν, παλιές φιλίες και σχέσεις ανανεώθηκαν και νέες δημιούργηθηκαν. Και όταν ήρθε η ώρα του του αποχωρισμού έδωσαν όλοι μαζί την υπόσχεση να ξανανταμώσουν σύντομα. Η επιθυμία τους να ξανανταμώσουν έγινε πραγματικότητα και μάλιστα πολύ σύντομα, αφού προσκλήθηκαν και παρευρέθηκαν στις τριήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις (26-29 Ιουλίου 1984) του διοργάνωσε η κοινότητα Βασιλιτσίου, ο πρόεδρος της Κοινότητας Ποντοηράκλειας, ο γραμματέας της κοινότητας, ο πρόεδρος του Ποντιακού Συλλόγου και πολλοί κάτοικοι του χωριού. Το πρακτικό της κοινότητας Βασιλιτσίου (1. Οκτωβρίου 1984) αναφέρει μεταξύ άλλων: «Στις 29 Ιουλίου 1984
τελευταία ημέρα των πολιτιστικών μας εκδηλώσεων έλαβε χώρα προφορική τελετή φώσεως της συναδελφώσεως των κοινοτήτων της Ποντοηράκλειας του Νομού Κιλκίς και της κοινότητας Βασιλιτσίου ‘’Φανερωμένη" με πρόεδρο τον Παναγιώτη Λυμπέρη επισκέπτονται την Ποντοηράκλεια. Το 2024 στα εκατόχρονα της Ποντοηράκλειας, το Βασιλίτσι έδωσε και πάλι το παρόν με του Πολιτιστικό του σύλλογο, τον πρόεδρο του Παναγιωτη Λυμπέρη, του Γιάννη Λυμπέρη και Ελισάβετ Λυμπέρη εκ μέρους του δημάρχου Παν. Καρβέλα, τον πρόεδρο της κοινότητας Νίκο Στέλιο Τομαροπανάγο και κατοίκους του χωριού.
Στην διατήρηση και σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των δύο χωριών οι ρόλος των πολιτιστικών συλλόγων ήταν και είναι πρωταγωνιστικός και είναι πολύ ενθαρρυντικό το γεγονός ότι τα νέα παιδιά που πλαισιώνουν τις διοικήσεις αυτών των συλλόγων έχουν την διάθεση αλλά και την θέληση να συνεχίσουν να εργάζονται για την διατήρηση αυτής της πραγματικά ξεχωριστής σχέσης μεταξύ των δυο χωριών.
Τον περασμένο Μάρτιο, ύστερα πρόσκληση του πολιτιστικού συλλόγου Φανερωμένη" ο Ποντιακός σύλλογος Ποντοηράκλειας Διγενής. Ακρίτας" διοργάνωσε και πραγματοποίησε τριήμερο ταξίδι (προσκύνημα το ονόμασαν) στον φιλόξενο τόπο όπου έζησαν δυο χρόνια οι πρόσφυγες πρόγονοί τους.
Το μακρινό ταξίδι ξεκίνησε ξημερώματα της Πέμπτης, (26 Μαρτίου), η απόσταση μεγάλη και τη χιλιόμετρα πολλά, για τα εξήντα όμως μέλη της αποστολής το ζητούμενο ήταν να φτάσουν μια ώρα νωρίτερα στον προορισμό τους, στο Βασιλίτσι. Αργά το απόγευμα τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο, ήρθε η ώρα της πολυπόθητης αντάμωσης. Εκεί στην πλατεία του του χωριού μας υποδέχτηκαν με αγκαλιές και ασπασμούς, με κωδωνοκρουσίες και πυροτεχνήματα, αλλά και δώρα για τον καθένα ξεχωριστά. Η χαρά και η συγκίνηση έντονη στη πρόσωπα όλων και είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να περιγράψει κανείς με λόγια τις εικόνες από εκείνες τις στιγμές. Στη συνέχεια, όλοι μαζί μέσα από τα στενά δρομάκια και με συνοδεία μουσικών φτάσαμε στο δημοτικό σχολείο του χωριού, για το επίσημο καλωσόρισμα από τον δήμαρχο Πύλου-Νέστορος κο Παναγιώτη Καρβέλα, τον αντιδήμαρχό πολιτισμού Δημήτρη Σχίζα, τον πρόεδρο του χωριού, τον Ιερέα Φώτιο και του πρόεδρο του Πολιτιστικού συλλόγου Ν. Τομαροπανάγο και πολλούς κατοίκους. Μετά τους εκατέρωθεν χαιρετισμούς ακολούθησε το πρώτο κοινό μας γεύμα μέσα σ' ένα κλίμα μέθεξης, ειλικρινούς φιλίας και ωραίων συναισθημάτων. Την επόμενη ημέρα, στην πανέμορφη Πύλο μας υποδέχτηκε στο δημαρχείο ο δήμαρχος Παν. Καρβέλας και συμομιλίσαμε σχετικά με τον ιστορικό δήμο Πύλου Νέστορος και Παιονίας. Στο διπλανό κτήριο (άλλοτε κατοικία του Ολυμπιονίκη Τσικλητήρα) σε ολιγόλεπτο βίντεο παρακολουθήσαμε την καθοριστική Ναυμαχία του Ναβαρίνο, που έγινε στις 20 Οκτωβρίου 1827.
Δυστυχώς η επίσκεψη μας στο ανάκτορο του Βασιλιά Νέστορα (13ος αιώνας π.χ. δεν ολοκληρώθηκε, αφού μόλις φτάσαμε στον αρχαιολογικό χώρο ξέσπασε δυνατή βροχή και αναγκαστικά επιστρέψαμε στην όμορφη Πύλο. Το απόγευμα εκκλησιαστήκαμε στην εκκλησία του Βασιλιτσίου, όπου μετά το πέρας της λειτουργίας ο παπαφώτης και ο εκκλησιαστικός επίτροπος Παναγιώτης Λυμπέρης με θερμά λόγια για τις σχέσεις που διατηρούν εδώ και έναν αιώνα αναφέρθηκαν με θερμά λόγια για τις σχέσεις που διατηρούν εδώ και έναν αιώνα τα δυο χωριά και προσέφεραν από μία εικόνα του Αγίου Χρυσοστόμου (Ιεραπόστολος της Ορθοδοξίας στην Αφρική, καταγόμενος από το Βασιλίτσι, γιορτάζει στις 29 Δεκεμβρίου. Για την πολύπλευρη συμβολή του στην διατήρηση αυτών των σχέσεων, ο γράφων προσέφερε στον Παν. Λυμπέρη το βιβλίο, Πόντος Γη των Τραντέλλενων (έκδοση Υπουργείου Εθνικής Άμυνας).
Το βράδυ σε κέντρο εκδηλώσεων της περιοχής πραγματοποιήθηκε, μουσικοχορευτική εκδήλωση με τη συμμετοχή των χορευτικών των συλλόγων Κορώνης, Βασιλιτσίου και Ποντοηράκλειας. Η επταμελής τοπική ορχήστρα και οι μουσικοί του Διγενή Ακρίτα" προσέφεραν κέφι και ζωντάνια στους τυχερούς της βραδιά. Μια όμορφη βράδια που ξεκίνησε με τον χαιρετισμό του αντιδημάρχου Δημ. Σχίζα, ο οποίος μεταξύ άλλων ανέφερε «Φίλες και Φίλοι, αδέρφια, οι στιγμές που ζούμε είναι μοναδικές, με τούτη την επίσκεψη σας -προσκύνημα- στον τόπο μας, στον τόπο που κάποτε πριν από εκατό και πλέον χρόνια, φιλοξενήθηκαν οι κατατρεγμένοι πρόσφυγες, πρόγονοι σας από τον Πόντο. Η παρουσίας εδώ, είναι για μας όλους ένα συγκλονιστικό γεγονός, με τεράστια αξία, με πολλούς συμβολισμούς και προεκτάσεις.
Την επόμενη ημέρα επισκεφθήκαμε την όμορφη Καλαμάτα. Το βράδυ στο καφενείο-ταβέρνα του χωριού η Εκκλησιαστική επιτροπή ετοίμασε με πολύ αγάπη και φροντίδα το αποχαιρετιστήριο γεύμα. Με τραγούδια, χορό, προπόσεις να ξανά ανταμώσουμε σύντομα, ολοκληρώθηκε η παραμονή μας στα αδέρφια της καρδιάς μας στο φιλόξενο Βασιλίτσι, στο πρώτο χωριό των προγόνων μας.
ΥΓ. Οι σημερινοί κάτοικοι των δύο χωριών μας θυμίζουν ότι οι τόποι τους, όσο μικροί και αν είναι, κρύβουν μέσα τους μια μεγάλη καρδιά, μας θυμίζουν το πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη της καλοσύνης και της αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων. Αξίες που τείνουν να εξαφανιστούν από την σημερινή μας εποχή.
