‘’Δεν μπορεί, σκέφτηκα προχτές. Με τόσα χρόνια εκσυγχρονισμού σε όλα τα επίπεδα, θα έχει αλλάξει άρδην η εικόνα της Ελλάδας επί το ευρωπαϊκότερον’’.
Πήρα λοιπόν το έτερον ήμισυ και με το αυτοκίνητο κατηφορίσαμε νότια για ένα τριήμερο σε συγκεκριμένο προορισμό. Μπήκαμε στον δρόμο της Κατερίνης και από την αρχή μυρίστηκα το τι μας περιμένει. Εκεί, στα διόδια των Μαλγάρων πήρα μια γερή πρώτη δόση εκσυγχρονισμού. Παρασκευή ήταν και μια τεράστια ουρά μάς περίμενε πριν από τα διόδια. Σταματημένοι βγήκαμε έξω από τα αυτοκίνητά μας και πιάσαμε το λακριντί με τους πισινούς και τους μπροστινούς μας (μετά συγχωρήσεως). Και αίφνης όλος αυτός ο κόσμος που περίμενε με τις ώρες, ξέσπασε. Φωνές, βρισιές και ανατριχιαστικά κορναρίσματα δημιούργησαν μια εικόνα Αποκάλυψης. Σε λίγο, ένας πανικόβλητος υπάλληλος, μάς έκανε κινήσεις ελεύθερης διέλευσης θυμίζοντας τροχονόμο της δεκαετίας του 1960. ‘’Κάτι είναι κι αυτό, σκέφτηκα, γλιτώσαμε τουλάχιστόν το κόστος των πρώτων διοδίων αξίας… 1,20€’’.
Πιστεύετε φίλοι μου ότι ο δρόμος προς Κατερίνη έχει τρεις λωρίδες συν την βοηθητική; Πριτς…Οι τέσσερις λωρίδες γίνονται τρεις και οι τρεις δύο (τα τρία δύο που λένε). Κώνοι…κώνοι…κώνοι παντού σε φουλ τουριστική περίοδο. Οδηγούμε κάνοντας σλάλομ με κίνδυνο της ζωής μας τη στιγμή που ο δρόμος στενεύει απότομα και πρέπει να μπούμε στην διπλανή λωρίδα από την οποία διέρχονται ήδη άλλα αυτοκίνητα.
Και μ’ αυτά και μ’ αυτά φθάνουμε στην γέφυρα του Αλιάκμονα. Εκεί να δείτε εκσυγχρονισμό αδέλφια. Η γέφυρα από Κατερίνη για Θεσσαλονίκη χάλασε και εδώ και … κάτι χρόνια την επισκευάζουν. Και να σκεφτεί κανείς ότι οι κολόνες της είναι ατόφιες και μόνο το πάνω μέρος της θέλει επισκευή. Οι δύο λωρίδες στη γέφυρα προς Κατερίνη γίνονται μία με αμφίδρομη κυκλοφορία με όλους τους κινδύνους που συνεπάγεται τούτο. Αααα…και κάτι άλλο. Κάποιος νους συνέλαβε την μεγαλεπήβολη ιδέα να κατασκευαστεί στη παραπάνω γέφυρα και…πεζόδρομος στενεύοντας έτσι περισσότερο το πλάτος της. Ένας πεζόδρομος από τον οποίο δεν περνά ποτέ κανείς επειδή για να πάει κάποιος εκεί χρειάζεται αυτοκίνητο και δεν υπάρχει πουθενά χώρος παρκαρίσματος στις δύο άκρες της γέφυρας.
Συνεχίζω και φθάνοντας στο τούνελ της Κατερίνης ο εκσυγχρονισμός βαράει κόκκκινο. Εδώ και πολύ καιρό γίνονται εργασίες συντήρησης στο τούνελ προς Θεσσαλονίκη και στο τούνελ προς Λάρισα η κυκλοφορία είναι αμφίδρομη με τι άλλο; Με κώνους. Κώνοι εδώ, κώνοι εκεί, κώνοι και παραπέρα…
Κουράστηκα. Σκέφτομαι να στρίψω σε κάποιο παραθαλάσσιο χωριό να πιω έναν καφέ και να στανιάρω ο δόλιος αλλά κι εκεί διόδια και μάλιστα χωρίς υπάλληλο. Κατεβαίνω από το αυτοκίνητο και ψάχνω να βρω τρόπο να πληρώσω για να ανοίξει η έρμη η μπάρα. Προσπαθώ αλλά τίποτα. Έρχεται μια κυρία, προσπαθεί κι αυτή αλλά μάταια. Και ω του θαύματος εμφανίζεται ένας άλλος υπάλληλος και μας ενημερώνει ότι η ηλεκτρονική πληρωμή δεν μπορεί να γίνει επειδή υπάρχει διακοπή ρεύματος στην περιοχή με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ίντερνετ και να μην λειτουργεί τίποτα. ‘’Τι γίνεται τώρα ρε παιδιά; ρωτάω’’. ‘’Θα μας πληρώσετε το αντίτιμο με ρευστό και θα ανοίξουμε την μπάρα’’. ‘’Εντάξει λέω’’, δεν έχω ψιλά και βγάζω εικοσάρικο. ‘’Δεν έχουμε ρέστα μου απαντούν, να το χαλάσετε’’. ‘’Και πού να το χαλάσω ρε παιδιά;’’ ‘’Θα περπατήσετε μέχρι τον οικισμό και κάτι θα βρείτε’’.
Τέλος πάντων φθάσαμε στο χωριό, ήπιαμε τα καφεδάκια μας, φάγαμε και μην αντέχοντας άλλον εκσυγχρονισμό αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο Κιλκίς. Τα όνειρά μας για ένα τριήμερο χαλάρωσης έγιναν συντρίμμια.
Βράδιασε και το τοπίο στην διαδρομή της επιστροφής ήταν μαγευτικό. Θύμιζε χριστουγεννιάτικο διάκοσμο πόλης μέσα στη νύχτα. Φώτα προειδοποίησης παντού, τεράστια φωτεινά βέλη που αναβόσβηναν προειδοποιώντας μας για το στένεμα του δρόμου. Χάρμα οφθαλμών σας λέω…
Την άλλη μέρα επισκέφτηκα επειγόντως τον γιατρό μου. ‘’Το και το, του λέω. Αισθάνομαι χάλια. Τι έχω γιατρέ μου;’’. ‘’Είναι μια ασθένεια της εποχής, μου λέει. Οξεία εκσυγχρονίτιδα την λένε’’. ‘’Και τι σημαίνει αυτό γιατρέ μου;’’. ‘’Είναι πολύ απλό, μου λέει, εισπράξατε περισσότερο εκσυγχρονισμό απ’ ό,τι αντέχει ο οργανισμός σας’’.
Κόκαλο εγώ…
