"Μία εικόνα χίλιες λέξεις". Αυτό το είδος πολιτικής δυσφήμισης είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό, γιατί ανάμεσα στο προβαλλόμενο υλικό και τον θεατή, δεν παρεμβαίνει τίποτα. "Ό,τι γράφει δεν ξεγράφει, ας πρόσεχε τι έλεγε, ας πρόσεχαν κι αυτοί που τον διόρισαν" θα πει ο θεατής δικαίως. Όπως ωστόσο στην περίπτωση του ταχυδακτυλουργού, έτσι και στην περίπτωση της πολιτικής προπαγάνδας, εξίσου σημαντικό με το φαινόμενο, είναι κι εκείνο που ο θεατής δεν βλέπει. Θα έλεγε μάλιστα κανείς, ότι χωρίς την αθέατη κίνηση, χωρίς αυτό που έχει μείνει έξω από το πλάνο, το τρυκ του θαυματοποιού είναι αδύνατο.
Τι θέλουμε να πούμε; Ο υπουργός ΥΕΘΑ, Πάνος Καμμένος, δεν διακρίνεται για την αυτοσυγκράτησή του. Η ευκολία με την οποία προβαίνει σε δηλώσεις, είναι αντίστροφη του θεσμικού του ρόλου. Ο υπεύθυνος της εθνικής άμυνας μιας χώρας, μιλάει τελευταίος και μιλάει αν χρειαστεί – ω μη γένοιτο – με πράξεις. Όταν λοιπόν τον ερωτά ο δημοσιογράφος, "να πάω λοιπόν να βάλω μία σημαία στα Ίμια, ή θα την πάρει ο αγέρας", ο υπουργός Άμυνας δεν μπορεί να απαντά "βεβαίως και να πάτε", εκτός κι αν θέλει πραγματικά τον κάθε κουφιοκέφαλο στην ελληνική επικράτεια, να παριστάνει τον εκπρόσωπο των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Από την άλλη ωστόσο, ούτε το ζήτημα με τις σημαίες προέκυψε πρόσφατα, ούτε ο Πάνος Καμμένος κατέβηκε τώρα στον πολιτικό στίβο. Την επομένη της κρίσης των Ιμίων, στη συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής, ο τότε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ο Μιλτιάδης Έβερτ, παρατηρούσε πως "η απόσυρση ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων και η υποστολή της σημαίας, συνιστούν εγκατάλειψη εθνικού εδάφους. Αποτελούν πράξη προδοσίας". Εν μέσω δε κραυγών για "αίσχος" και "Γουδί" από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, ο πρόεδρος της ΝΔ διαμηνούσε στον Κώστα Σημίτη που ευχαριστούσε τους Αμερικανούς: "Σ' αυτές τις περιπτώσεις δεν προκαλούν το κοινοβούλιο, κάνουν χαρακίρι".
Ο Πάνος Καμμένος ήτανε τότε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Παρακολουθούσε ανελλιπώς τις δραστηριότητες των Κούρδων στην Αθήνα, και εμφανιζόταν στις ετήσεις συνάξεις τους με αφορμή το Νεβρόζ, τη γιορτή τους της Πρωτομαγιάς. Μιλούσε με πάθος και παλμό υπέρ του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν, και οραματιζόταν δημόσια ένα κουρδικό κράτος με πρωτεύουσα το Νταγιαρμπακίρ. Κανείς τότε από την Νέα Δημοκρατία δεν τον ενόχλησε. Το αντίθετο συνέβη: Ο Πάνος Καμμένος διετέλεσε επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στον Οργανισμό Ανάπτυξης και Συνεργασίας στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικής και Ασφάλειας του ΟΑΣΕ και στη συνέχεια αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ, με πρόταση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο οποίο μετέχει και η Νέα Δημοκρατία. Και τι παράδοξο! Τον ίδιο άνθρωπο που η ΝΔ και το ΕΛΚ προβίβασαν τόσο ψηλά, σήμερα παραδίδουν στην χλεύη της Ομάδας Αλήθειας, κατηγορώντας τον για "τζάμπα μαγκιές"!
Η αλήθεια είναι πως απ' το 1996 μέχρι σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει για όλους μας. Ο κόσμος δεν είναι ίδιος, κι αυτό που έμοιαζε πρωτοφανές στα Ίμια, σήμερα δυστυχώς αποτελεί πραγματικότητα. Αυτό θα έπρεπε να μας είχε συνετίσει όλους – από τον υπουργό ΥΕΘΑ μέχρι τα κόμματα, και ως τον τελευταίο πολίτη. Η ελληνική σημαία δεν κυματίζει στα Ίμια, καμία κυβέρνηση δεν την υψώνει. Αφού λοιπόν τα κόμματα στην πράξη συμφωνούν, γιατί δεν εξηγούν στον κόσμο τους λόγους, παρά προσφεύγουν στις "Ομάδες της Αλήθειας"; Ας βγάλουμε όλοι τα συμπεράσματά μας.