Η εσωκομματική ιδεολογική διαμάχη των τελευταίων 16 ετών μεταξύ των εκσυγχρονιστών και του αριστερού κοινωνικού ΠΑΣΟΚ καλά κρατεί. Από τη μία ο Βενιζέλος, προσπαθεί να συντηρηθεί ως η συνέχεια ενός ρεύματος που άσκησε κυβερνητικά καθήκοντα στην Ελλάδα επί μία 8ετια και από την άλλη ο Παπουτσής, ο οποίος αυτοτίθεται επικεφαλής μίας διαχρονικής θεωρητικής τάσης με ανθρωποκεντρικά χαρακτηριστικά -σε μεγάλο βαθμό ουτοπικά.
''Όταν παλεύουν τα βουβάλια στο βάλτο, την πληρώνουν τα βατράχια'', και, εν προκειμένω, με τα βατράχια παραπέμπω αλληγορικά στη νέα γενιά, τον μέχρι τώρα ρόλο της/μας στα δρώμενα του ''βάλτου'' και την ευθύνη της/μας για τη μη ανάληψη πρωτοβουλιών που θα ξεβαλτώσουν τον τόπο μας.
Κ εξηγούμαι ευθύς αμέσως· Η ιδεολογική σύγκρουση που μόλις περιέγραψα, αφήνει τη νέα γενιά της κεντροαριστεράς, δηλαδή εμάς, αδιάφορους. Δοκιμάστηκε, σε κάποια πράγματα πέτυχε, σε άλλα απέτυχε. Κρινόμενη εκ του αποτελέσματος; -έπνιξε τα όνειρά μας. Η επανάληψη ενός μαθήματος που έδωσε ό,τι είχε γνωσιακά να δώσει σε ατομικό επίπεδο δεν είναι μητέρα γνώσης μα χάσιμο χρόνου. Σε συλλογικό εθνικό επίπεδο είναι χάσιμο τρένου. Και αν, ως νέοι, επιλέξαμε να χάσουμε το τρένο της γραμμής, απηυδισμένοι από το δρομολόγιο, το ακριβό εισιτήριο και τις ρεζερβέ θέσεις, είμαι βέβαιος πως δε θέλουμε να χάσουμε το τρένο της ελπίδας, της αποκόλλησης από το παρελθόν, της νέας αρχής.
Ανάμεσα, λοιπόν, στους εκσυγχρονιστές και τους αριστερούς εντός του ΠΑΣΟΚ, ξεπροβάλλει δειλά μία νέα ιδεολογική τάση, αυτή των μεταρρυθμιστών. Δεν είναι καινούργια, όχι. ...
Ο πρώτος των μεταρρυθμιστών είναι ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου. Εξ ου και η πρωτιά στις μεταρρυθμίσεις που μας δίνει η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ. Είναι όμως μη περιγεγραμμένη ως τάση καθότι δεν καταγράφηκε-πλαισιώθηκε-οριοθετήθηκε με τον κατάλληλο τρόπο. Ως συνέπεια τούτου, οι μεταρρυθμίσεις δε μετατράπηκαν σε αμιγή ιδεολογικό πόλο, είτε εξαιτίας του επικοινωνιακού ελλείμματος κατά την προσπάθεια, είτε λόγω μιας ανέτοιμης κοινωνίας να αλλάξει, εν μέρει δικαιολογημένα, καθότι υπέστη ένα δυνατό διαρκές σοκ, το οποίο αποϊδεολογικοποίησε πολλές φορές και την ίδια τη λογική.
Ποια είναι, λοιπόν, η ουσιαστική διαφορά μεταξύ των μεταρρυθμιστών και των υπαρκτών επί σειρά ετών δύο τάσεων στο χώρο της κεντροαριστεράς;
Οι μεταρρυθμιστές δε στοχεύουν στον εκσυγχρονισμό, τη βελτίωση, τη συνέχεια και τη διόρθωση μίας πεπαλαιωμένης πολιτικής κατάστασης. Διεκδικούν μια καινούργια αρχή, το χτίσιμο της κοινωνίας από το μηδέν, με νέα ιδανικά, νέα ήθη, νέες αξίες, δεν απευθύνονται στο κόμμα μα στον πολίτη, στηριζόμενοι στη διαφάνεια, την αξιοκρατία και έχουν σκοπό να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα, ναι, τα συμφέροντα -αυτά της Ελλάδος, της Ευρώπης, του Κόσμου.
Οι μεταρρυθμιστές δεν πιστεύουν σε κοινωνικές πολιτικές που αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως επαίτη. Δε δίνουν σε όποιον απλώνει το χέρι αλλά του δείχνουν το δρόμο να πάρει αυτό που θέλει - Ένα κοινωνικό δίχτυ προστασίας με χαρακτηριστικά επανένταξης και όχι συντήρησης της πενίας. Στοχεύουν στην επανάκτηση της χαμένης ατομικής αξιοπρέπειας διαμέσου των ριζικών αλλαγών στις δομές του κράτους και την ανακατανομή -οριζόντιο διαμοίρασμα- του πλούτου, διαμέσου του ανοίγματος των κλειστών επαγγελματικών ομάδων. Οι μεταρρυθμιστές πιστεύουν σε μια κοινωνία στην οποία ο καθένας έχει ρόλο και η προσφορά ανταμείβεται.
Κείνο που απομένει, είναι τούτο το ιδεολογικό ρεύμα να εκφραστεί με μεγαλύτερη ένταση εντός της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης -στοιχειοθετημένο, προσωποποιημένο, χειροπιαστό. Τα μέτωπα είναι ανοιχτά: Καθεστώς (αντιλήψεις & νοοτροπίες), πελατειακό κράτος, πολιτικός δεινοσαυρισμός. Και τούτα δεν είναι πύργοι μα δονκιχωτικοί ανεμόμυλοι, δεν πρέπει να συγκρουστούμε μα να προσπεράσουμε, δεν πρέπει να αντιπαρατεθούμε μα να παραθέσουμε το νέο. Είναι ώρα ευθύνης για όλους. Ειδάλλως, θα παραμείνουμε δέσμιοι του παρελθόντος ή/και του κακού μας εαυτού.
