Ομιλητής δεν ήταν κάποιος οπαδός του ΚΚΕ ή της ΕΔΑ. Ήταν ένας διαπρεπής μακεδονομάχος και πολιτικός, ο Γεώργιος Μόδης, ένα πρόσωπο-σύμβολο του Μακεδονικού Αγώνα. Ο Μόδης γεννήθηκε στο Μοναστήρι της σημερινής ΠΓΔΜ, και σε ηλικία 18 ετών, εντάχθηκε στο σώμα του καπετάν-Βολάνη. Τον θείο του, τον Θεόδωρο Μόδη, τον εκτέλεσαν οι κομιτατζήδες. Διετέλεσε διευθυντής της νομαρχίας στη Φλώρινα, βουλευτής Φλωρίνης, υφυπουργός στις κυβερνήσεις του Ελευθέριου Βενιζέλου, γενικός διοικητής της Μακεδονίας αμέσως μετά την απελευθέρωσή της από τους χιτλερικούς, υφυπουργός Παιδείας και Εσωτερικών τη δεκαετία του '50. Αν κάποιος δικαιούτο να θεωρείται υπερασπιστής της ελληνικότητας της Μακεδονίας, ήταν σίγουρα αυτός.
Πράγματι, ο Μόδης, αναγνωρίζει πως στη Βόρειο Ελλάδα υπάρχει μία σλαβική μειονότητα, η οποία ωστόσο δεν θα πρέπει να ονομάζεται μακεδονική. Και επειδή ο τίτλος του βιβλίου του δημιουργούσε και παρεξηγήσεις, στην δεύτερη έκδοση του 1967, το εξώφυλλο πλέον έφερε τον τίτλο “Η 'Μακεδονική' εθνότης και η 'Μακεδονική' στην Ελλάδα μειονότης” με τη λέξη “μακεδονική” σε εισαγωγικά. Γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά; Πολύ απλά, διότι ακόμα και ένας άνθρωπος σαν τον Μόδη, παραδέχεται στην ομιλία του δύο πράγματα: Πρώτον, ότι η Μακεδονία είναι μία ενιαία γεωγραφική περιοχή που ξεπερνά τα όρια της Ελλάδας και έχει διαιρεθεί σε τρεις χώρες. Δεύτερον, ότι η Ελλάδα κατέχει το 55,55% της Μακεδονίας, η πρώην Γιουγκοσλαβία το 38,88% και η Βουλγαρία το 5,55%.
Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, η επίσημη Ελλάδα, ουδέποτε αμφισβήτησε τα δεδομένα αυτά, τα οποία είναι κοινός τόπος για τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου. Πολλοί απ' τους συμπολίτες μας ενδεχομένως τα γνωρίζουν. Λιγότεροι θα θυμούνται και μία άλλη ξεχασμένη υπόθεση – το Βαλκανικό Σύμφωνο που υπέγραψε ο Παπάγος το 1953 με τον στρατάρχη Τίτο και τον τούρκο πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές. Το Σύμφωνο προέβλεπε την στρατιωτική υποστήριξη της Ελλάδας και της Τουρκίας στην Γιουγκοσλαβία, σε περίπτωση που αυτή δεχόταν επίθεση από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Και συστατικό κρατίδιο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ήταν και η Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας, την οποία θα υπερασπιζόμασταν, εάν για παράδειγμα η Βουλγαρία εισέβαλε στο έδαφός της.
Όταν ο Τίτο επισκέφθηκε την Ελλάδα το 1954, ο βασιλέας Παύλος και ο Παπάγος, πρότειναν ενθουσιωδώς να μετεξελιχθεί το Σύμφωνο σε κανονική Βαλκανική Συμμαχία, κάτι που δεν έγινε, όχι λόγω των (ανύπαρκτων) αντιδράσεών μας στο όνομα της Λ.Δ. Μακεδονίας, αλλά λόγω των εγκλημάτων της Τουρκίας κατά του Ελληνισμού της Πόλης τον Σεπτέμβριο του 1955. Και στα 1959, η συμφωνία Αβέρωφ-Πόποβιτς για δικαστική αρωγή μεταξύ Ελλάδας και Γιουγκοσλαβίας (ΦΕΚ Α238 της 5ης/11/1959) προέβλεπε ρητά την απευθείας επαφή των υπουργείων Δικαιοσύνης της Ελλάδας με τα υπουργεία των Λαϊκών Δημοκρατιών - της “Μακεδονίας” συμπεριλαμβανομένης.
Τα γεγονότα αυτά βεβαίως, μικρή σημασία έχουνε για έναν λαό που κινείται απ' τα σκιρτήματα της καρδιάς του. Η Μακεδονία είναι για μας, μονάχα μία και ελληνική - όπως κι η Ανατολική Θράκη, η Βόρειος Ήπειρος, η Πόλη, η Μικρασία, ο Πόντος. Το ερώτημα είναι, ποια απ' αυτά τα αισθήματά μας έχουν αντίκρυσμα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όπου βγαίνουν χάρτες, παλαιά σύμφωνα, νομοθεσίες και δηλώσεις – και όπου η Ελλάδα έχει απέναντί της ολόκληρο το ΝΑΤΟ, και τις ΗΠΑ να οικοδομούν στα Σκόπια την μεγαλύτερη πρεσβεία τους στα Βαλκάνια.
Όσοι συμπολίτες μας βρεθούν στο συλλαλητήριο της Κυριακής για να διατρανώσουν πως “η Μακεδονία είναι μία και ελληνική” καλό θα είναι να έχουν υπόψη τους τα παραπάνω.
