Πώς θα στηθεί αυτός ο μηχανισμός; Ο γερουσιαστής Πόρτμαν, μας ενημερώνει απ' την ιστοσελίδα του: Η νέα αυτή νομοθεσία, καθιερώνει ένα ταμείο “το οποίο θα συμβάλλει στην εκπαίδευση κατά τόπους δημοσιογράφων, και θα παρέχει επιχορηγήσεις και συμβάσεις για Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, την Κοινωνία των Πολιτών, δεξαμενές σκέψης (Think Tank), εταιρείες του ιδιωτικού τομέα, οργανισμούς μέσων ενημέρωσης και άλλους εμπειρογνώμονες που δεν εργάζονται για την αμερικανική κυβέρνηση, με εμπειρία στον εντοπισμό και την ανάλυση των πλέον πρόσφατων τάσεων στις τεχνικές της παραπληροφόρησης των ξένων κυβερνήσεων”.
Το ταμείο, σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία, θα υπάγεται σε έναν μηχανισμό του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, το Κέντρο Παγκόσμιας Εμπλοκής, το οποίο συγκροτήθηκε το περασμένο έτος. Το Κέντρο πλέον θα αναβαθμιστεί με τη συμμετοχή του υπουργείου Άμυνας, της “κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών” και της Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ (USAID) κ.ά.. Το ταμείο, “θα συμπληρώνει και θα υποστηρίζει τον ρόλο του Κέντρου Παγκόσμιας Εμπλοκής, με το να ενσωματώνει και να αξιοποιεί ειδικούς εκτός της αμερικανικής κυβέρνησης, σε διαδικασίες χάραξης στρατηγικής”.
Ο έτερος εισηγητής του νόμου, ο γερουσιαστής Κρις Μέρφυ, είναι ακόμα πιο σαφής: “Η χρήση της προπαγάνδας για την υπονόμευση της δημοκρατίας, έχει αγγίξει ένα καινούργιο χαμηλό. Αλλά τώρα, είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε αυτήν την απειλή κατά πρόσωπο και να βγάλουμε προς τα έξω την αλήθεια. Μέσω της οικοδόμησης ανεξάρτητης, αντικειμενικής δημοσιογραφίας σε τόπους όπως η Ανατολική Ευρώπη, μπορούμε να ξεκινήσουμε την αντεπίθεση, εκθέτοντας τα ψεύτικα αφηγήματα και ενδυναμώνοντας τις τοπικές κοινότητες ώστε να αυτοπροστατευτούν”.
Δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοθαυμάσει στις επίσημες αυτές δηλώσεις. Την εφιαλτική χρήση της λεγόμενης διπλής γλώσσας του Όργουελ, όπου “μη κυβερνητικές οργανώσεις” χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις, ή “αντικειμενικοί δημοσιογράφοι” χρησιμοποιούνται ως όργανα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ; Το γεγονός ότι και τα δύο μεγάλα κόμματα της Αμερικής, ξεκινούν να υποσκάψουν την θητεία του νέου Προέδρου της, του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει δηλώσει πως επιδιώκει εξομάλυνση των σχέσεων της χώρας του με την Ρωσία; Την ψυχροπολεμική γλώσσα που θυμίζει δεκαετία του '50;
Το πιο σημαντικό στοιχείο της είδησης κατά τη γνώμη μας, βρίσκεται αλλού: Επί 60 χρόνια, η αμερικανική νομοθεσία απαγόρευε στην κυβέρνηση να ασκεί προπαγάνδα στο εσωτερικό της χώρας. Η κυβέρνηση είχε το δικαίωμα να εκφράζει τις θέσεις της μέσω των επίσημων κυβερνητικών εκπροσώπων και αξιωματούχων – και από κει και πέρα, το ρόλο της ενημέρωσης αναλάμβανε ο Τύπος. Και ο αμερικανικός Τύπος, όπως συχνά αποδείχθηκε από τον πόλεμο του Βιετνάμ μέχρι σήμερα, δεν ήταν διόλου δεδομένος.
Ο νέος αιώνας, σαρώνει ό,τι είχε απομείνει από τον παλιό, κλασσικό αμερικανικό φιλελευθερισμό. Αφήνει όρθιο, μονάχα ένα καθεστώς οικονομικής ολιγαρχίας και πολιτικές που το εξυπηρετούν, πλάι σε μία στρατιωτική μηχανή που επιτίθεται όποτε διαθέτει τους αναγκαίους πόρους, η βάζει άλλους να λειτουργούν για λογαριασμό της, όποτε οι πόροι δεν επαρκούν. Το είδαμε καθαρά αυτό, στις αμερικανικές και ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις στο Ιράκ και τη Λιβύη, το είδαμε και στην λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη” που απεδείχθη ο δριμύτερος χειμώνας.
Τον λόγο τώρα έχει η κατευθυνόμενη ειδησεογραφία, και “η υπεράσπιση των αρχών της δημοκρατίας και της ελευθερίας”. Ας έχουμε τα μάτια μας ανοικτά.