Απολύτως αρνητικός ήταν στην ενημέρωση που έκανε για την προοπτική λειτουργίας εξορυκτικής μονάδας χρυσού στην περιοχή Βάθης – Ποντοκερασιάς  εκπρόσωπος της οικολογικής κίνησης Κιλκίς, που συχνά πυκνά εκφέρει δημόσια το λόγο της σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος  και άριστα πράτει.
Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Κιλκίς η πρόεδρος Καλλισθένη Πάκα έδωσε το λόγο στον εκπρόσωπο των οικολόγων, για να εκφράσει τη διαφωνία μερίδας πολιτών που είχαν κάνει έντονη την παρουσία τους στην αίθουσα.
Ο εκπρόσωπος των οικολόγων ήταν εξαρχής σαφής: Θα καταστραφεί πλήρως η περιοχή, μαζί και τα υπόγεια νερά. Ο τόπος δεν έχει να κερδίσει τίποτα. Η μέθοδος εξόρυξης – παραγωγής χρυσού είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, γίνεται με κυάνιο…είπε μεταξύ άλλων.
Η τοπική αυτοδιοίκηση πριν 10 χρόνια όταν και πάλι είχε αναφανεί το πρόβλημα είχε αντιδράσει με ψήφισμα καταδίκης. Ζητούμε και πάλι να ανανεώσετε ή να επιβεβαιώσετε τη θέση αυτή, κατέληξε ο οικολόγος.
Και μέχρι εδώ, όλα καλά. Δικαίωμά του ως ενεργού πολίτη ήταν να εκφράσει τη διαφωνία του. Όμως στη συνέχεια τα χάλασε. Όχι διότι αντέδρασε στη διαφορετική θέση που εξέφρασε ο δήμαρχος Κιλκίς ή οποιοσδήποτε άλλος σύμβουλος.
Δικαίωμά του και αυτό. Αλλά ένα αιρετό σώμα που μόλις πριν ένα χρόνο αναδείχτηκε από την ψήφο των πολιτών, συνιστά απρέπεια και τουλάχιστον αμετροέπεια να το κατηγορείς ότι εκφράζει το 20% ή να το απειλείς «θα δείτε τι θα σας κάνει ο κόσμος» …
Ωσάν εσύ που τα λες αυτά να έχεις αυτοδιοριστεί ως γνήσιος αντιπρόσωπος της πλειοψηφίας του λαού. Νισάφι πια…
Η τοποθέτηση αυτή του εκπροσώπου των οικολόγων  αποτέλεσε ευθεία προσβολή του δημοτικού συμβουλίου και της τοπικής αυτοδιοίκησης και  εκφράζω την έκπληξή μου για την αφωνία των συμβούλων. Διότι αν εξαιρεθεί η ακραία – και αυτή- αντίδραση του αντιδημάρχου Άκη Πιπερίδη, ουδείς εκ των δημοτικών συμβούλων αποδοκίμασε την αντιδημοκρατική προσβολή που δέχτηκε το σώμα.
Όταν με περισσή άνεση ένα σώμα αιρετό, όπως το δημοτικό συμβούλιο στρέφεται κατά αποφάσεων άλλων σωμάτων, επίσης αιρετών, όπως η Βουλή αποδοκιμάζοντας    αποφάσεις πολιτικές τους, συνιστά πράξη αυτοαναίρεσης του θεσμικού του ρόλου η αφωνία σε πλήγματα που δέχεται από έναν πολίτη ο οποίος αυτοενδύεται την πορφύρα του μοναδικού και αυθεντικού εκφραστή της λαϊκής βούλησης.