Το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ ''να τα πάρετε από τους τραπεζίτες'' αποδείχθηκε άκρως θεωρητικό στην περίπτωση της Κύπρου. Κατ᾽ αρχήν, ποιοι είναι οι τραπεζίτες; Είναι 2-3 άνθρωποι με τεράστιες περιουσίες που πίνουν το αίμα του κόσμου; -Όχι.Μία τράπεζα αποτελείται από 3 μέρη: Μέτοχοι-Ομολογιούχοι-Καταθέτες. Συμπερασματικά, το σύνθημα αφορά στα 3 συγκεκριμένα μέρη.
Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο που θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι πως η Κύπρος είχε εξελιχθεί σε τραπεζικό πλυντήριο μαύρου χρήματος. Οι ευνοϊκοί όροι και ο γενικότερος τρόπος λειτουργίας των τραπεζών αποτέλεσε πόλο έλξης για τους ανά τον κόσμο μεγαλοκαταθέτες. Έτσι, το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου έφτασε να διαχειρίζεται κεφάλαια που ξεπερνούσαν κατά πολύ το ΑΕΠ της χώρας.
Είναι, όμως, η Κύπρος το μοναδικό πλυντήριο στον κόσμο; -Όχι. Ακόμη και στην ίδια τη γηραιά ήπειρο υπάρχουν χώρες που το τραπεζικό τους σύστημα διαθέτει 6 και 7 μεγαλύτερο τραπεζικό ενεργητικό από το εθνικό ΑΕΠ. Με την Κυπριακή κρίση όλοι μάθαμε τα τραπεζικά συστήματα του Λουξεμβούργου και της Μάλτας· δυστυχώς, επιφανειακά.
Αυτό που δε λάβαμε υπόψη είναι τη λεγόμενη «θρασύτητα» των τραπεζών. Εκεί, η Κύπρος διατηρεί μία αδιαμφισβήτητη πρωτιά. Αλλά ακόμη και η Ελλάδα προηγείται κατά πολύ του Λουξεμβούργου ή της Μάλτας. Η ασυδοσία στα δάνεια, η μη αξιολόγηση, οι τραπεζικοί όροι , η οικονομική επισφάλεια, δημιούργησαν όλες τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία της φούσκας.
Ένα τρίτο βασικό στοιχείο είναι το κεφάλαιο με το οποίο συμμετέχουν οι "διεθνείς τράπεζες" με αμελητέους δεσμούς με την εγχώρια οικονομία. Επί παραδείγματι, σε μία αντίστοιχη οικονομική κρίση στη Μάλτα, οι βασικές εγχώριες τράπεζες έχουν το 218% των συνολικών τραπεζικών στοιχείων που έχουν αξία το 789% του ΑΕΠ της χώρας. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως η Μάλτα θα χρειαζόταν πολύ λιγότερα χρήματα για να στηρίξει το τραπεζικό της σύστημα ενώ τις ''διεθνείς θυγατρικές τράπεζες'' θα τις κάλυπτε ο μητρικός τραπεζικός όμιλος. Υπολογίστε ότι αντίστοιχος εγχώριος τραπεζικός τομέας στην Κύπρο, αντιπροσώπευε το 466% του κυπριακού ΑΕΠ.
Μεγάλη σημασία, ακόμη, έχει ο αποστεροποιητικός παράγοντας της απόσυρσης καταθέσεων από μη κατοίκους, στον οποίο η Κύπρος ήταν σαφώς ευάλωτη. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τη διπλωματική διαχείριση της υπόθεσης από την κυβέρνηση Αναστασιάδη με τις βόλτες στη Μόσχα, θα έλεγα ότι το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό.
Έχοντας πια κατανοήσει τις διαφορές, φτάνουμε ξανά στο δεδομένο ότι το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου χρεοκόπησε με δική του ευθύνη και το ζητούμενο του ποιος θα πληρώσει τη νύφη.
Οι ''καλοπληρωτές'' είναι δύο: Οι ''τραπεζίτες'' ή οι φορολογούμενοι. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος.
Στο περιβόητο eurogroup για την υπόθεση της Κύπρου, ο Σόιμπλε -χαριτολογώντας- μεταμορφώθηκε σε Τσίπρα και είπε να αναλάβουν το κόστος της διάσωσης οι ίδιες οι τράπεζες και μάλιστα οι μεγαλοκαταθέτες [εδώ άγγιξε ακόμη και Αλέκα]. Και εκεί που πήγε να γίνει επιτέλους πραγματικότητα το σύνθημα ''να τα πάρετε από τους τραπεζίτες'', ο ΣΥΡΙΖΑ βροντοφώναξε ΟΧΙ, «στηρίζοντας» το πονηρό όχι του Αναστασιάδη.
Βέβαια, ο Αναστασιάδης είχε τους λόγους του. Δεν ήθελε να χάσει τους μεγαλοκαταθέτες και προσπάθησε να διατηρήσει το μύθο της Ελβετίας της μεσογείου. Το όχι του Τσίπρα είναι άλυτος γρίφος. Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά πως πάσχει από την ανίατη ασθένεια του όχι.
Σημ.: Για τη σύνταξη του άρθρου αξιοποίησα στοιχεία από την έκθεση του οίκου Fitch και πληροφορίες από την εκδήλωση "Ελλάδα - Κύπρος: Και μαζί και χώρια..." που διοργάνωσε το δίκτυο Π80