Από τον τοπικό τύπο μάθαμε ότι το εφετείο Θεσσαλονίκης ‘’μοίρασε’’ 42 χρόνια φυλάκιση σε πέντε άτομα για κλοπή 700.000 ευρώ. Το γεγονός δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον εάν αφορούσε κοινούς εγκληματίες. Επειδή όμως το κλεμμένο ποσό αφαιρέθηκε από το ταμείο των παιδικών σταθμών του Κιλκίς και οι κατηγορούμενοι ήταν πρώην δήμαρχος, πρώην αντιδήμαρχοι και υπάλληλοι της τοπικής δημαρχίας, η δίκη κράτησε την πόλη σε αγωνία και οι ποινές που επεβλήθησαν σχολιάστηκαν ποικιλοτρόπως. Θα περίμενε κανείς ότι ο τοπικός τύπος θα παρακολουθούσε την δίκη από κοντά και θα βοηθούσε τους αναγνώστες του να καταλάβουν με ποιο τρόπο έγινε η κατάχρηση, με ποιο τρόπο αποκαλύφθηκε, για ποιές πράξεις καταδικάστηκε έκαστος των κατηγορουμένων και πόσο επηρέασε η κλοπή την εύρυθμη λειτουργία των νηπιαγωγείων του Κιλκίς.
Αντ’ αυτού συνέβη το εξής παράλογο. Οι δύο μεγάλες τοπικές εφημερίδες αναφέρθηκαν σε έλλειμμα και όχι σε κλοπή, καμία δεν ανέφερε ότι η δίκη αφορούσε τις δημοτικές αρχές του Κιλκίς, μόνο μία ανέφερε το όνομα του καταδικασμένου δημάρχου και καμιά δεν ανέφερε τα ονόματα των τιμωρημένων ούτε καν το όνομα του ατόμου που απαλλάχτηκε από τις κατηγορίες. Ούτε σχόλιο υπήρχε πουθενά ούτε κάποια ανάλυση. Δηλαδή κάποιος κάπου έκλεψε δημόσιο χρήμα, αλλά δεν μας αφορά! Ωραία ενημέρωση!
Ο τοπικός τύπος στην ουσία υποβάθμισε μια κραυγαλέα περίπτωση κλοπής δημοσίου χρήματος που αφορούσε εκατοντάδες παιδιά που φοιτούσαν στους βρεφονηπιακούς σταθμούς του δήμου Κιλκίς. Τι φοβήθηκαν; Να μην αποκαλύψουν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα; Η δίκη ήταν δημόσια, η απόφαση του δικαστηρίου αποτελεί δημόσιο έγγραφο και οι κατηγορούμενοι ήταν δημόσια πρόσωπα, που όταν εξελέγησαν στις δημοτικές εκλογές είχαν όνομα, επίθετο και επαγγελματική ιδιότητα.
Η συγκεκριμένη δίκη ήταν για τις εφημερίδες ένα τεστ αξιοπιστίας, στο οποίο απέτυχαν. Η πλημμελής δημοσιογραφική κάλυψη της δίκης έδειξε, και στον πλέον ανυποψίαστο, τα όρια ελευθερίας και ανεξαρτησίας του επαρχιακού τύπου. Προσπάθησαν επιτυχώς να αποκρύψουν τα ονόματα και την πολιτική ιδιότητα των εμπλεκομένων, δίνοντας την εντύπωση ότι μοναδική τους έγνοια δεν ήταν η ενημέρωση αλλά η απόκρυψη ονομάτων. Τελικά όταν ο τύπος αποκαλύπτει ένα οικονομικό σκάνδαλο αναδεικνύει το θέμα με τυμπανοκρουσίες , για όσο διάστημα οι ευθύνες είναι διάχυτες. Όταν οι ευθύνες προσωποποιούνται και μάλιστα με δικαστικές αποφάσεις, τότε σιωπά. Οι εφημερίδες οφείλουν να ενημερώνουν για την παραβατική συμπεριφορά των αρχόντων που μπορεί σε επόμενες εκλογές να ξαναζητήσουν την ψήφο μας. Υπεύθυνος πολίτης είναι ο ενημερωμένος πολίτης, και υπ’ αυτήν την έννοια οι τοπικές εφημερίδες υπέπεσαν σε πολιτικό σφάλμα.
Τώρα τι μένει να κάνουμε; Να ξαναγυρίσουμε στα κουτσομπολιά του χωριού (με τα απαραίτητα ψέματα και τις κακίες) μπας και μάθουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Παρήγορο είναι που αυτή η εφημερίδα αποδέχεται την κριτική και δημοσιεύει αυτές τις σκέψεις.
Σχόλιο ΠΡΩΙΝΗΣ-ΕΙΔΗΣΕΩΝ:
Να ξεκαθαρίσουμε τη δική μας θέση, διότι δεν υπήρξε ενιαία στάση όλων των τοπικών ΜΜΕ στην υπόθεση που αναφέρεται ο κ. Ναούμης. Το σκάνδαλο αυτό καθαυτό δεν έτυχε καμιάς ασυλίας. Δημοσιεύσαμε επανειλημμένα ρεπορτάζ από τις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου, με ονόματα μάλιστα όσων είχαν την ευθύνη λειτουργίας του παιδικού σταθμού. Στη συνέχεια και κατά την ανακριτική διαδικασία καταγράψαμε σε νέο ρεπορτάζ τους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο με ονοματεπώνυμα. Με την περαίωση της κύριας ανάκρισης καταχωρίσαμε την πρόταση του Εισαγγελέα Κιλκίς και πάλι με ονοματεπώνυμα με την οποία παρέπεμπε στο Δικαστικό Συμβούλιο, όπως και έγινε δεκτή, για να δικαστούν επαναλαμβάνουμε για το έλλειμμα στο ταμείο του νομικού προσώπου των παιδικών σταθμών. Παρά τις αντιδράσεις που εισπράτταμε γι’ αυτή μας τη στάση.
Μέχρι εδώ κάθε αναφορά μας ήταν με ονοματεπώνυμα.
Έγινε η δίκη την οποία δεν παρακολουθήσαμε καθώς γινόταν στη Θεσσαλονίκη και δεν έχουμε τη δυνατότητα- δυστυχώς αυτές είναι οι δυνατότητες του τοπικού τύπου.
Η πρωτόδικη απόφαση λοιπόν ήταν καταδικαστική για τους περισσότερους. Καταγράψαμε τις ποινές και την ιδιότητα όσων καταδικάστηκαν, τους λόγους για τους οποίους καταδικάστηκαν, χωρίς να αναφερθούμε σε ονόματα, πλην του Δημάρχου εκείνης της εποχής, κι αυτό το κάναμε μόνο εμείς, αφού αυτός βαρύνεται και με την πολιτική ευθύνη της όλης υπόθεσης (σκανδάλου), ενώ θα έπρεπε έτσι να προσδιορίσουμε και το για ποια θητεία και ποια δημοτική αρχή μιλάμε.
Και το πράξαμε μετά λόγου γνώσεως. Πάντες οι καταδικασθέντες άσκησαν έφεση και η υπόθεση θα εκδικαστεί εκ νέου σε δεύτερο βαθμό. Και με την τελεσίδικη απόφαση φυσικά και θα καταχωρίσουμε και τα ονοματεπώνυμα όσων τυχόν καταδικαστούν. Αυτό επιτάσσει ο νομικός μας πολιτισμός και δεν είναι τυχαίο ότι ονοματεπώνυμα καταδικασθέντων σε πρώτο βαθμό δεν καταχώρισαν ούτε και μέσα ενημέρωσης της Βόρειας Ελλάδας που από τη Θεσσαλονίκη παρακολούθησαν τη δίκη.
Δεν είναι δημοφιλής στην αδηφάγο κοινή γνώμη μια τέτοια στάση, αλλά να μας συγχωρέσετε: Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε. Με τη συνδρομή και του τοπικού τύπου, όπως άλλωστε σε πάμπολλες ακόμα περιπτώσεις. Οι ένοχοι σε πρώτο βαθμό τιμωρήθηκαν, αλλά ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας και στη δίκη δεύτερου βαθμού. Και δεν υφίσταται θέμα δημόσιου συμφέροντος. Η υπόθεση, επαναλαμβάνουμε, αποκαλύφθηκε, έγινε η πρώτη δίκη και θα ακολουθήσει και δεύτερη. Ψυχραιμία...
