Το κλήμα αυτών των ημερών, έφερε στο νου μου ένα θρακιώτικο ανέκδοτο που μου διηγήθηκε, με το απαράμιλλο χιούμορ που διέθετε, ο Γιάννης Παπαδόπουλος, ο τέως γραμματέας του Κεντρικού, με καταγωγή από το Σταυροχώρι, Θρακιώτης με Θ κεφαλαίο. Ο Γιάννης μας άφησε πριν εξ μήνες για τους κήπους του παραδείσου.

Δυο φίλοι Θρακιώτες νήστεψαν αυστηρά και πήγαν στην εκκλησία να κοινωνήσουν.

Παρακολούθησαν τις ψαλμωδίες και μπήκαν, με μεγάλη ευσέβεια και πολύ ευγενικά, τελευταίοι στη σειρά να κοινωνήσουν.

Είδαν τον παπά στο μέσο της εκκλησίας, να κρατά ένα σβηστό κερί, να το βουτά στο καντήλι με το λάδι και να σταυρώνει τους προηγούμενους χριστιανούς στο μέτωπο και στα χέρια.

Κοιτάχθηκαν, ξανακοιτάχτηκαν παραξενεμένοι, αλλά δεν είπαν τίποτε.

Πέρασαν, με πολύ ευλάβεια από τον παππά, τους σταύρωσε στο μέτωπο, άκουσαν σε λίγο το «Δι΄ ευχών των Αγίων…..», βγήκαν στην αυλή της εκκλησίας και είπαν ο ένας στον άλλο.

-Βασίλ΄ φέτους η παππάς  δεν έδουκι τ΄νμιταλαβιά  στου στόμα  που του δισκουπότυρου μι του χλιαρούδ, αμά που τ΄ν καντίλα μι του κιρί,  στου τσιακάτ (μέτωπο).

(Βασίλη, φέτος ο παππάς δεν έδωσε τη μεταλαβιά στο στόμα από το δισκοπότηρο με το κουταλάκι, αλλά από την καντήλα με το κερί στο μέτωπο).

-Τί να πούμι Παναϊώτ, φαίνιτι φέτους έτς΄ μιταλαβαίν΄ τουν κόσμου η παππάς μας. Ας είνι κ΄ έτς.

(Τί να πούμε Παναγιώτη, φαίνεται φέτος έτσι μεταλαβαίνει τον κόσμο ο παππάς μας. Ας είναι και έτσι.).

Αυτή είναι η χριστιανική πίστη, πίστη εσωτερική, από ψυχής, πίστη και κατά παράδοση, χωρίς πολλά κούφια λόγια, υπακοή στους λόγους και τις προτροπές της επίσημης εκκλησίας.

Αυτό που παρακολούθησαν οι δυο θρακιώτες, με πολύ πίστη και κατάνυξη, ήταν το Ευχέλαιο της Μεγάλης Εβδομάδας.