Δεν θα ήταν μεγάλη η οικονομική επιβάρυνση! Θα μας έμενε τουλάχιστον η υπόγεια καλωδίωση της ΔΕΗ και του ΟΤΕ με τον παραδοσιακό φωτισμό και άλλες εξωραϊστικές εργασίες. Όπως κάναμε εμείς, που ξηλώσαμε την αρχή της οδού Περικλέους, που την ήθελε η προηγούμενη διοίκηση προέκταση της πλατείας Ειρήνης. Το κάναμε, γιατί δημιουργούσε μεγάλα προβλήματα μέχρι την εκκλησία της Παναγίας!
Μόνο για την ιστορική αλήθεια πρέπει να πούμε, ότι μετά την απόφαση της δημοτικής πλειοψηφίας, η μακέτα της ανάπλασης Πάρκου – Κήπου της ακριβοπληρωμένης μελέτης του μελετητικού γραφείου των Αθηνών, εκτέθηκε δις, ανεπιτυχώς ενώπιον κενών εδράνων, σε δημόσια διαβούλευση, ως απαιτούσε το ΕΣΠΑ, για να καταγραφούν τυχόν αντιρρήσεις των δημοτών.
Ούτως είχαν τα πράγματα, όταν εγκριθείσης της μελέτης και εξασφαλισθείσης της χρηματοδότησης, που αποτελούσε μονόδρομο, ανέλαβε την διοίκηση το υπό τον δήμαρχο Β. Μπαλάσκα δημοτικό συμβούλιο.
Το ερώτημά μας σήμερα, δύο χρόνια μετά την αποπεράτωση του έργου, αφορά τα γλυπτά με τις προτομές ιστορικών προσώπων, που κοσμούσαν το Πάρκο και τον Κήπο. Οι πληροφορίες μας τα φέρνουν αποθηκευμένα στους χώρους του όρχου οχημάτων, πέρα στα σφαγεία! Το ενδιαφέρον μας προκύπτει από το γεγονός ότι μερικά εξ αυτών στήθηκαν με σύμφωνη γνώμη επί των ημερών μας, ή κατόπιν ενεργειών μας…
Θέλουμε να μας εξηγηθεί γιατί καθυστερεί η επανατοποθέτησή τους στους χώρους της πλατείας Κήπου – Πάρκου, όπου έχει ολοκληρωθεί η ανάπλασή! Το μνημείο, καθώς υποστηρίζεται από πολλούς, αποτελεί συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη. Τα οπτικά τεκμήρια, λένε, συνιστούν ιστορικές πηγές, όπως τα αρχεία και οι προφορικές παραδόσεις.
Για εμάς τα μνημεία είναι σύμβολα, που συνδέονται με την ιστορία των ανθρώπων του τόπου. Επειδή δε με τις προτομές διατηρείται η μορφή στο ακέραιο, θεωρούμε ότι μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα το ιστορικό παρελθόν μέσα από τη μορφή αυτή.
Τα εικονιζόμενα πρόσωπα, στήθηκαν γιατί είχαν σχέση, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με το Κιλκίς και τους ανθρώπους του Κιλκίς! Ο Νικοτσάρας το παλληκάρι της Στρώμνιτσας, ο Παύλος Μελάς και ο Μαζαράκης του Μακεδονικού αγώνα, ο Ελευθέριος Βενιζέλος της προσφυγιάς, ο εθνεγέρτης υπασπιστής του Τσάρου  Αλέξανδρος  Υψηλάντης, Φαναριώτης Πρίγκιπας, μακρινής  Τραπεζουντιακής ποντιακής καταγωγής!
Το γεγονός ότι δεν επανατοποθετήθηκαν εκεί, ή ακόμη σε άλλη πλατεία, κάτι που θα το προέβλεπε ή θα το πρότεινε η μελέτη, μας κάνει να σκεφτούμε και άλλα πράγματα, που δε θέλουμε να πιστεύουμε… Μήπως γιατί έτσι το θέλησαν οι μελετητές, για λόγους όχι καλλιτεχνικούς, αλλά άλλης δικής τους προσέγγισης και  αρχής, που πέρασε ‘’αμάσητη’’ από τις διαβουλεύσεις του τότε Δήμου;
Τα λέμε αυτά, γιατί βλέπουμε και μια πρόθεση υποβάθμισης του μνημείου των πεσόντων, εκεί όπου κατατίθενται τα στεφάνια στις εθνικές εορτές.
Διότι ενώ η αρχική ανάγλυφη αναθηματική πλάκα στηριζόταν σε  λογικό υπερυψωμένο κρηπίδωμα – βάθρο με υψηλότερη κορυφή, που πλαισιώθηκε από εμάς από το 1997, συμμετρικά με δύο αναθηματικές πλάκες με τα ονόματα των πεσόντων 1940 – 1941, βρέθηκε με την ανάπλαση πρόχειρα μπηγμένη απ’ ευθείας στο επίπεδο μαρμάρινο έδαφος, χωρίς βάθρο και χωρίς την αρχική συμμετρία των πλευρικών με την παλαιά κεντρική, η οποία ‘’χάσκει’’ χαμηλότερη!  Μια συγκριτική φωτογραφία του παλιότερου συμπλέγματος και του τωρινού, θα έδειχνε την προχειρότητα και ‘’κακογουστιά’’ του τελευταίου! Το παράπονό μας για το μνημείο είναι  έλλειψη υπερυψωμένου βάθρου στήριξης και συμμετρίας των τριών αναθηματικών πλακών… Τη στιγμή που διαθέτουμε και αντιδημαρχία πολιτισμού και αντιδημαρχία τεχνικών υπηρεσιών με επικεφαλής αντιδημάρχους, πιστούς υπηρέτες των θετικών τεχνικών και καλλιτεχνικών επιστημών…
Δε νομίζω, ότι έτσι το προέβλεπε ο μελετητής, τη στιγμή μάλιστα, που είχε υπόψη του την προηγούμενη εικόνα… Εάν ναι, τότε άθελά του, με την, (για εμάς), ‘’κακομεταχείριση’’,  των αναθηματικών πλακών, όπου τα ονόματα των Κιλκισιωτών πεσόντων πολέμου, μαζί με την εκείσε απομάκρυνση  των μνημείων τοπικού εθνικού ιστορικού ενδιαφέροντος,  συμβάλλει στην υποβάθμιση της εθνοτοπικής μας συλλογικής μνήμης.
Μπορεί να είναι άσχετος ο συλλογισμός μας με τα προβλεπόμενα της μελέτης της ‘’περίφημης’’ ανάπλασης του Πάρκου – Κήπου και των πέριξ. Αλλά είμαστε από εκείνους που θέλουν να διατηρείται η ιστορική μνήμη και μέσω της τέχνης.  Έχουμε, που έχουμε, ή δε μας φθάνουν τα φαινόμενα, που πυροδοτούν κάπου – κάπου έναν κύκλο αντιπαραθέσεων, σχετικά με την αναγκαιότητα και την σκοπιμότητα επετειακών εκδηλώσεων, ή μνημειακών αναφορών, ας μη τροφοδοτήσουμε με παραλείψεις μας προθέσεις, που οδηγούν στην εξασθένηση και υποχώρηση της θεμελιωμένης και παραδεδειγμένης, γενικά, ιστορικής εθνικής μας μνήμης.