Για ποιά τηλεόραση ακριβώς μιλάμε; Με ποιά κριτήρια λειτουργίας και με τί πολιτιστικό/πολιτισμικό κόστος; Ας προσεγγίσουμε το θέμα έξω από την πόλωση του γενικότερου κλίματος που έχουν δημιουργήσει τα “μεγάλα, πλέον μόνο σε χρέος, κανάλια”. Σύμφωνα με την εφημερίδα των συντακτών, το χρέος των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών ανέρχεται στα 808 εκατομμύρια ευρώ. Θεωρώ τραγικές τις προσπάθειές τους μετά τον διαγωνισμό αδειοδότησης, να περάσουν μηνύματα πως όλοι είναι νόμιμοι και πως ουδείς χρωστάει και γενικώς παρουσίαζαν μια εικόνα αγγελική με την οποία δεν ξέρω εαν προσπαθούσαν να πείσουν το κοινό ή τους εαυτούς τους προκειμένου να μην υποστούν τις συνέπειες του “μαύρου” στη συχνότητά τους. Σε ό,τι αφορά τις απολύσεις των εργαζομένων, μάθαμε πως εαν μια ιδιωτική επιχείρηση απασχολεί έναν μεγάλο αριθμό εργαζομένων, όσα χρήματα και να χρωστάει, ακόμα και στους ίδιους τους εργαζόμενους οι οποίοι πλέον δε δουλευουν από μόνοι τους, μπορεί να έχει το θράσος, διότι περί αυτού πρόκειται, να απαιτεί να μην κλείσει η επιχείρισή με πρόσχημα την ανεργία αυτών. Μπορούμε λίγο να γυρίσουμε μία δεκαετία πίσω και να θυμηθούμε την οικοδομή η οποία απασχολούσε εκατοντάδες εργαζόμενους και πολλές ειδικότητες; Να θυμηθούμε επίσης τους επιχειρηματίες που χρωστούσαν 808 ευρώ όχι 808 εκατομμύρια ευρώ και γι αυτά και τις επιχειρήσεις τους έκλεισαν και τους εργαζόμενους τους απέλυσαν και γενικά διαλύθηκε ένας τεράστιος κλάδος που έδινε ζωή στη χώρα χωρίς να ακουστεί τίποτα για αυτό το έγκλημα και γι αυτή την μαζική ανεργεία; Η τηλεόραση αποτελεί την 4η εξουσία και πρέπει να σωθεί για να καθοδηγεί, να πολώνει, να φοβίζει και να εκφοβίζει κρατώντας για πάντα υποχείριά της τους ανθρώπους. Και αυτό φαίνεται από τον τρόπο λειτουργίας της. Μετά από προσωπική έρευνα διαπίστωσα πως το 68% των τηλεοπτικών σειρών που προβάλλονται από τα 5 μεγάλα ιδιωτικά κανάλια σε διάστημα ωρών από τις 5 το πρωί εως τις 5 της επομένης, είναι επαναλήψεις σειρών από τη δεκαετία του 90’ κι έπειτα. Οι εκπομπές τηλεοπτικών πωλήσεων αποτελούν μεγάλο κομμάτι του προγράμματος και οι ειδήσεις υπάρχουν 4-5 φορές την ημέρα για να στέλνουν μηνύματα πανικού, άγχους, και φόβου καθώς και εικόνες άκρως γραφικές για τα μάτια του οποιουδήποτε. Ίσως εδώ θα έπρεπε να αναφέρω κάποιες συνέπειες του φόβου, πνευματικές και σωματικές, στον άνθρωπο αλλά θα ξέφευγα από το θέμα. Και ας μην ξεχνάμε τις εκπομπές απείρου κάλλους που πραγματεύονται φλέγοντα ζητήματα που ταλανίζουν την κοινωνία όπως μόδα, κουτσομπολιά, μαγειρική, και αστρολογία και μαντική (τώρα καί με αστροκάρτα.. ναί με αστροκάρτα) για να πορευτούμε με ασφάλεια στο μέλλον. Αυτό που με μεγάλη έκπληξη διαπιστώνει κάποιος όταν κοιτάζει τα προγράμματα των τηλεοπτικών καναλιών είναι πως δεν υπάρχουν εκπομπές διάφορου επιστημονικού χαρακτήρα. Εκπομπές που να διευρύνουν τη σκέψη και την αντίληψη ενός ανθρώπου για τον κόσμο στον οποίο ζεί. Ή γενικά εκπομπές ποιότητας. Τουναντίον, επιδιώκωνται εκπομπές ανοησίας και μικροτήτων. Προσπαθούμε να συντηρήσουμε ένα τηλεοπτικό τοπίο ζόμπι λοιπόν. Ένα σαθρό και ανούσιο ποιοτικά σύστημα.  Ένα τοπίο υποκρισίας, θράσους, μεθοδευμένων κινήσεων, και χρημάτων. Ένα τοπίο στο οποίο η φρασεολογία του Στάθη Ψάλτη και της Ελένης Ράντου αποτελεί προσβολή για τους Έλληνες και πρέπει να σιγαστεί σε μια ταινία ή σειρά αυτών την ίδια στιγμή που οι σκηνές απύθμενης βίας και ύβρεων ενός ξενόφερτου έργου θεωρούνται φαντασμαγορικό φαινόμενο. Ενός τοπίου που δεν αναδεικνύει τα πραγματικά προβλήματα όπως το ότι Δεκέμβριο μήνα έχουμε 15 βαθμούς με την θερμοκρασία στην Ελλάδα να έχει αυξηθεί κατά 1,5-2 βαθμούς Κελσίου τα τελευταία 30 χρόνια ή πως καθημερινά ξεπερνώνται φυσικά όρια ρύπανσης του περιβάλλοντος οδηγώντας έτσι την Γή σε μια μη αναστρέψιμη κατάσταση (αλλά η κλιματική αλλαγή είναι μύθος φυσικά). Μιας τηλεόρασης που δεν κρίνει καν τις πληροφορίες της αλλά τις μασάει και μας τις προσφέρει προβάλλοντας τον πόλεμο της Συρίας ως ένα τραγικό φαινόμενο με τους χιλιάδες μετανάστες μεν και ταυτόχρονα στις αθλητικές ειδήσεις, μας ενημερώνει ότι η εθνική ομάδα της Συρίας μέσα στην εμπόλεμη Συρία ήρθε τον Νοέμβριο ισόπαλη με το Ιράν. Αυτό το περιβάλλον θα πρέπει να αλλάξει αγαπητοί συμπολίτες. Μέχρι στιγμής αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα ανικανότητας μιάς ακόμα κυβέρνησης και πραγματικά απορεί κανείς εαν οποιαδήποτε πολιτική δύναμη είναι ικανή να λύσει πλέον το παραμικρό πρόβλημα σε αυτή τη χώρα.