Φυσικά οι προκλήσεις αυτές δεν έμειναν αναπάντητες από την πλευρά μας, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος σε μια συμβολική κίνηση επισκέφθηκε μαζί με άλλους βουλευτές το Καστελόριζο και τη νήσο Ρω, και διανυκτέρευσε σε στρατιωτικό φυλάκια στα ελληνοαλβανικά σύνορα.
Παρακολουθώντας λοιπόν όλες αυτές τις προκλήσεις των Τούρκων και Αλβανών θυμήθηκα τον Γεώργιο Καραϊσκάκη και την αθυροστομία του. Ελπίζω οι νοήμονες αναγνώστες μας δεν θα παρασυρθούν από μικροαστικά αντανακλαστικά και την ψευδο-ηθική της υποκρισίας και θα αντιμετωπίσουν την αθυροστομία του μεγάλου Ήρωα Γεωργίου Καρασκάϊκη ως έκφραση πνεύματος, ελευθερίας και αποτίναξης του οθωμανικού ζυγού. Μόνο αν δούμε τον ποταμό βρισιών που εκστόμιζε ο γιος της καλόγριας μέσα στο πλαίσιο των συνθηκών που βίωνε και της τυραννικής καταπίεσης, θα τον δικαιολογήσουμε.
Πάμε λοιπόν εκατόν ενενήντα τρία χρόνια πίσω, 1η Ιουλίου 1823, ο Μαχμούτ πασάς έστειλε στον Γ. Καραϊσκάκη την παρακάτω επιστολή, με την οποία τού ζητεί να παραδοθεί εντός 15 ημερών.
«Με αποκαλούν Μαχμούτ πασά Σκόδρα.
Είμαι πιστός, τίμιος. Το στράτευμα μου το περισσότερον σύγκειται από Χριστιανούς, εδιορίσθην από τον Σουλτάνον να ησυχάσω τους λαούς. Δεν θέλω να χύσω αίμα. Μη γένειτο. Όποιος θέλει να είναι με εμένα, πρέπει να είναι πλησίον μου. Όποιος δεν θέλει ας καρτερεί τον πόλεμο μου. Δέκα πέντε ημέρες σας δίδω καιρόν να σκεφτείτε».
Ο Καρασκάϊκης αφού διάβασε το τελεσίγραφο του Μαχμούτ πασά του απάντησε αμέσως με το δικό του τρόπο.
«Μου γράφεις ένα μπουγιορτί, λέγεις να προσκυνήσω κι εγώ, πασά μου ρώτησα τον π… μου τον ίδιον κι αυτό αποκρίθηκε να μην προσκυνήσω…».
Με ακατάσχετο υβρεολόγιο «έλουσε» το 1823 και τον απεσταλμένο του Τούρκου στρατιωτικού αρχηγού των Τρικάλων, Σιλιχτάρ Μπόδα, όταν εκείνος πήγε να τον συναντήσει. «Έλα σκατότουρκε έλα να ακούσεις, γαμ…. Τι θαρεύετε κερατάδες… Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε «από ημάς» συνθήκη με έναν κοτζάμ σκατό Σουλτάνον Μαχμούτ – να τον χέσω και αυτόν και τον βεζύρη σας και τον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα…».
Στις μάχες πάλι, προκειμένου να εκνευρίσει και να υποτιμήσει τους Τούρκους έβγαινε από τα ταμπούρια, πηδούσε πάνω σε ψηλούς βράχους σήκωνε τη φουστανέλα και τους έδειχνε τα οπίσθια του.
Γράφει ο Δημήτρης Φωτιάδης στην αυτοβιογραφία του «ο Καρασκάϊκής κουβαλούσε πάντα μαζί του, ένα γυναικείο παλιόβρακο, γνωστό σ’ όλο του το στράτευμα με τ’ όνομα “το βρακί της Κατερίνας” που το φόραγε στους φοβιτσιάρηδες».
Όταν δείλιαζαν στη μάχη ή φοβόντουσαν να στρατολογηθούν, τους έπιανε ο Καραϊσκάκης και τους υποχρέωνε να το φορέσουν, γινόνταν περίγελως και συχνά εξφανίζονταν γιατί δεν άντεχαν την ντροπή…
Ακόμα και στο νεκροκρέβατο του αναφερόμενος σε αυτόν που τον πυροβόλησε ύπουλα, ο Καραϊσκάκης είπε:
«Ξέρω το αίτιο κι αν θα ζήσω θα τον γ…, ειδέ και πεθάνω ας μου κλάσουνε τον π…».
Η γνώμη όσων γνώρισαν τον Γεώργιο Καραϊσκάκη και πολέμησαν μαζί του δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης για το σύνολο των προτερημάτων που τον χαρακτήριζαν. Ακόμη και ο ίδιος ο Κιουταχής είχε αναγνωρίσει την αξία του, αρεσκόμενος μάλιστα να αντιμετωπίζει τις μεταξύ τους μάχες από το Μεσολόγγι (1825) έως την πολιορκία της Ακρόπολης (1827) ως προσωπικές μονομαχίες. Κατά τον Χριστόφορο Περραιβό ο Καραϊσκάκης ήταν «ακούραστος εις τους αγώνας» «αρείτολμος και καλός στρατηγός» κατά τον Σπυρομήλιο, «ατρόμητος» κατά τον Κωλέτη, και ο Νικόλαος Κασομούλης τον χαρακτήρισε «Αρχηγό» με άλφα κεφαλαίο.
Όμως και άλλοι λαοί έζησαν την οθωμανική σκλαβιά και είχαν την δύναμη να αντισταθούν να τσακίσουν τους δυνάστες και να τους περιλούσουν από πάνω μέχρι κάτω, με πλούσια κοσμητικά επίθετα και ιδιαίτερα τους Σουλτάνους. Ακριβώς αυτό έπραξαν το 1667, πολλά χρόνια πριν τον Γ. Καραϊσκάκη, οι περήφανοι Κοζάκοι, Ζαπαρότζι που κακτοικούσαν στην νοτιοανατολική Ρωσία (σημερινή Ουκρανία).
Παρά το γεγονός ότι νίκησαν σε μάχη τον Οθωμανικό στρατό, ο Σουλτάνος τους απηύθυνε με επιστολή την απαίτηση του να υποταχθούν και να πάψουν να παρενοχλούν τους υποτελείς του, Τάταρους της Κριμαίας. Έγραφε στην επιστολή του ο Σουλτάνος Μαχμουτ Δ’ προς τους Κοζάκους το 1667.
«Ημείς ο Σουλτάνος, υιός του Μωάμεθ, αδελφός του Ηλίου και της Σελήνης, εγγονός και αντιβασιλέας του Θεού, Κύριος των Βασιλείων Μακεδονίας, Βαβυλώνος, Ιερουσαλήμ, Άνω και Κάτω Αιγύπτου, Αυτοκράτωρ των αυτοκρατόρων, Ηγεμών την ημεμόνων, εξαίρετος ιππότης, Ανίκητος Πιστός Φρουρός του Τάφου του Ιησού Χριστού, Θεματοφύλαξ επιλεγμένος από τον ίδιο τον Θεό, ελπίδα και παρηγοριά των Μωαμεθανών, Μεγάλος Υπερασπιστής των Χριστιανών, διατάσσω εσάς του Κοζάκους Ζαπαρότζι, να υποταχθείτε σε μένα εθελοντικά, χωρίς καμία αντίσταση και να σταματήσετε να με απασχολείτε με τις επιθέσεις σας».
Και η απάντηση των περήφανων Κοζάκων:
«Ω σουλτάνε, Τούρκε διάβολε και καταραμένε συγγενή του εωσφόρου. Τι διάλο ιππότης είσε συ, που δεν μπορείς ούτε σκαντζόχοιρο να σφάξεις με τον γυμνό σου πισινό. Ο διάβολος χέζει κι ο στρατός σου.... Γιε σκύλας, δεν θα γίνουμε υποτελείς σου. Δεν φοβόμαστε τον στρατό σου, θα σε πολεμήσουμε από στεριά και θάλασσα και θα σου «βατέψουμε» τη μάνα.
Βαβυλωνικό κρεμμύδι, Μακεδόνα αμαξά, μπυράρη της Ιερουσαλήμ Κατσικογάμη της Αλεξάνδρειας, χοιροβοσκέ της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, γουρούνι της Αρμενίας, κλέφτη της Ουκρανίας, κίναιδε της Ανατολής, δήμιε της Ρωσίας και ηλίθιε όλου του κόσμου και του υποκόσμου, βλάκα ενώπιον του Θεού, εγγονέ του φιδιού, και «κράμπα» του «πουλιού» μας. Μουσούδα γουρουνιού, κώλε αγελάδας. Κοπρόσκυλο του σφαγείου! Με τους παραπάνω τίτλους σε στολίζουν οι Κοζάκοι Ζαπορόζτσι, υπάνθρωπε. Και για να τελειώνουμε, επειδή δεν ξέρουμε την ημερομηνία καθώς δεν έχουμε ημερολόγιο, αλλά επειδή η ημέρα εδώ είναι ίδια με εκεί που βρίσκεσαι εσύ… φίλα μας τον πισινό !
Υ.Γ.: Στο ερώτημα σας αν βρεθεί κάποιος Έλληνας να απαντήσει στον «νεοσουλτάνο» Ερτογάν με τον τρόπο που απαντούσε ο Καραϊσκάκης, δεν μπορώ να απαντήσω, μπορεί όμως να το κάνει κάποιος Κοζάκος.
Πηγές: Βιογραφία Ηρώων Μάρκου Μποτσάρη και Καραϊσκάκη. Γ. Γαζής (1828). Μαρία Ευθυμίου: Βρίζοντας και πολεμώντας εφημ. Ελευθεροτυπία 26-3-2011.
