Οι σκέψεις αυτές μου έρχονται στο μυαλό όταν αναπολώ ένα περιστατικό που μου συνέβη κατά την τελευταία επίσκεψη στη γενέτειρά μου.

Κάθομαι μόνη σ’ ένα παγκάκι στην παραλία και θωρώντας το πέλαγος αναπολώ τα περασμένα παιδικά, τα χρόνια της ανεμελιάς και της αθωότητας. Ξαφνικά νιώθω μια αέρινη θωριά δίπλα μου και αντιλαμβάνομαι να κάθεται  στο παγκάκι μου μια κυρία της ηλικίας μου περίπου. Νιώθω την τάση να μιλήσω και να ξεχαστώ μαζί της. Δε χρειάστηκε να περάσει πολύ ώρα και αποκαλύφθηκε ότι ήταν… συνομήλικη και συμμαθήτρια μου…από το Δημοτικό Σχολείο! Πόσα είπαμε, πόσες θύμησες… Αντιλήφθηκα όμως ότι η φίλη μου  ήθελε  να εκμυστηρευθεί κάτι. Να βγάλει ένα βάρος από μέσα της. Έτσι  δεν άργησε να αναφέρεται στα δύσκολα παιδικά μας χρόνια  στα χρόνια της φτώχιας και της ανεμελιάς…

Με φωνή χαλαρή και τρεμάμενη, άρχισε  να μιλά για τη μητέρα της. Μια γυναίκα που ήταν , όπως κατάλαβα , η ηρωίδα της και ο άγγελός της!

Άρχισε  λοιπόν :   «Η μητέρα μου στα δύσκολα εκείνα χρόνια ξεκίνησε από το χωριό της με εφόδια το θάρρος της και  την επιθυμία της να εκπληρώσει τους στόχους της. Ποιοι ήταν αυτοί;

Να φέρει τα δυο της κορίτσια, εμένα και την αδελφή μου,  από την μικρή κοινωνία του χωριού στην πόλη.

Τα έσοδά της λίγα, αλλά είχε ψυχή παλικαρίσια.

Στο οικόπεδο που αγόρασε με στερήσεις έχτισε ένα μικρό σπιτάκι.

Η ίδια έκανε τον εργάτη για να μην πληρώνει επιπλέον.

Έτσι έγινε το πρώτο σπίτι μας. Το λέγαμε το καλυβάκι μας.

Στο μυαλό μας αποτυπώθηκε σαν παλατάκι.

Η διαρρύθμιση ήταν «μαγική»!

Ένας μικρός χώρος το σαλονάκι μας. Χωρούσε ένα κρεβάτι κι ένα μικρό τραπέζι.

Εκεί με βρήκε μια γειτόνισσα να διαβάζω και απορημένη ρώτησε τη μαμά μου:

«Καλά, εδώ διαβάζει το παιδί;»

Γύρω μου τρέχανε 4 παιδιά μικρά. Τα δύο του αδερφού της μητέρας μου και τα άλλα δύο της αδερφής της που ήταν στη Γερμανία.

«Ε, πού θα διαβάζει, ξεχωριστό δωμάτιο θα έχει;» ήταν η απάντησή της.

Το δεύτερο δωμάτιο ήταν η κουζίνα – τραπεζαρία.

Είχε μια μασίνα, ένα ντιβάνι, έναν πέτρινο νεροχύτη κι ένα φανάρι για τα τρόφιμα.

Το τρίτο μικρό δωματιάκι ήταν η αποθήκη.

Όλο κι όλο ήταν περίπου 25-30 τετραγωνικά και πολλά λέω.

Εκείνο που με εντυπωσίασε ήταν η κατοστάρα λάμπα στο πρώτο δωμάτιο.

Τι ευτυχία Θεέ μου! Στο χωριό είχαμε γκαζόλαμπα.

Στη συνέχεια στο ίδιο οικόπεδο έχτισε η ηρωίδα μάνα μας άλλα δυο σπίτια!

Το ένα πουλώντας το χωράφι που της έδωσε ο παππούς μου και το άλλο με ένα δάνειο που πήρε από τράπεζα.

Όταν αναπολώ τα νεανικά μου χρόνια, οι σκέψεις μου τρέχουν στο καλυβάκι μας, όχι στα μεγάλα σπίτια που μας έφτιαξε μετά.

Εκεί χορέψαμε για πρώτη φορά, εκεί επιχειρήσαμε με την αδερφή μου να φτιάξουμε το πρώτο κέικ. Άπειρες καθώς ήμασταν, μόλις το είδαμε να κοκκινίζει το βγάλαμε, αλλά όταν το αναποδογυρίσαμε είδαμε ότι ήταν ωμό. Τι γέλια κάναμε…

Εκεί έμαθα τον ξάδερφό μου να χορεύει ταγκό γιατί ήθελε να πάει σε πάρτι.

Εκεί κάναμε  μπάνιο στη σκάφη. Το νερό το ζέσταινε η γλυκιά μου η μανούλα επάνω στη μασίνα. Μ’ έτριβε την πλάτη με τόση στοργή και μέχρι να τελειώσει το απολαυστικό μπάνιο μου συζητούσαμε χίλια δυο πράγματα.

Το πιο ωραίο ήταν το τέλος. Με κοίταζε με λατρεία και μου ‘λεγε:

«Το κορίτσι μου άσπρισε». Το όμορφο κορίτσι μου.

Πόσοι μέναμε στο καλυβάκι μας; Δέκα τον αριθμό!

Η μαμά μου, εγώ, η αδερφή μου, τα τέσσερα παιδιά των θείων μου και ο παππούς κατά καιρούς.

Τα ξαδερφάκια μας που μεγαλώσαμε με άπειρη αγάπη, η οποία συνεχίζεται έως σήμερα, έχουν μνήμες από το καλυβάκι. Μεγαλώσαμε μέσα στη ζεστή αγκαλιά της μάνας μας.

Οι επισκέψεις για καφέ στο καλυβάκι μας ήταν πολλές. Θυμάμαι να φωνάζει την κυρά Ελένη  τη γειτόνισσα να έρθει για καφέ.

Με την ανατολή του ήλιου ξεκινούσε πρώτα από τα λουλούδια της. Τα μιλούσε τα λουλούδια. «Αχ το κορίτσι μου», έλεγε στην τριανταφυλλιά, «έβγαλε μπουμπούκια». Λάτρευε τα μανουσάκια, και  τα κάθε είδους κρίνα.

Λάτρευε τ’ αδέρφια της και κατ’ επέκταση και τα ανίψια της.   Σ’ όλες τις φωτογραφίες που έχω στα γυμνασιακά μου χρόνια έχω κι ένα παιδί στην αγκαλιά μου.

Δεν βαρυγκωμήσαμε εγώ κι η αδερφή μου ποτέ. Γι’ αυτό έλεγε με πολλή περηφάνια η μητέρα μου «δεν ζήλεψα ποτέ αυτές που είχαν αγόρια. Τα κορίτσια μου είναι ίσα με πολλά αγόρια».

Τελικά αντιλαμβάνεσαι ότι η χαρά και η ευτυχία δεν κρύβεται σε ακριβές βίλες και αρχοντικά αλλά σε απλά πράγματα, όπως απλό και  απέριττο ήταν και το καλυβάκι μας….».

Σταμάτησε να μιλά. Μια βουβαμάρα  επικράτησε ανάμεσά μας. Εγώ δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη γιατί η ιστορία της μου θύμησε και τα δικά μου δύσκολα χρόνια. Σε λίγο γύρισα να την κοιτάξω και  ω του θαύματος  είχε φύγει αθόρυβα όπως εμφανίστηκε! Σκέφθηκα ήταν πραγματικότητα η παρουσία  της ή όραμα δικό μου; ‘Ο,τι και να ήταν μίλησε μέσα στην καρδιά μου γι’ άλλη μια φορά η καρδιά της μάνας και η δύναμη της γυναίκας.

Γι’ αυτό και θεωρώ τη γυναίκα το πιο δυνατό πλάσμα στον κόσμο!