Από την σημερινή είδηση περί επιμήκυνσης για δέκα χρόνια των στεγαστικών δανείων ΟΕΚ ορμώμενος σας καταθέτω την αγανάκτησή μου για την ερμηνεία της λέξης που παραπλανά την Ελληνική κοινωνία.
Πανηγυρικούς εκφωνούν οι εμπλεκόμενοι σε αυτήν την πλάνη με πρώτους τους δημοσιογράφους αυτά τα πρώτα χρόνια της τρέχουσας δεκαετίας.
Οι αρμόδιοι των τραπεζών ακολουθούν χωρίς κόπο αφού η κοινή γνώμη διαμορφώνεται από τους πρώτους.
 Οι πολιτικοί παρουσιάζουν ως επιτυχίες τους τις όποιες επιμηκύνσεις σαν τον υπουργό εργασίας σήμερα μετά από εντολή μάλιστα του πρωθυπουργού.
Προβάλουν οι πάντες ως συγχορδία την μείωση της δόσης των δανειοληπτών και μοιραία οι τελευταίοι αδύναμοι τα μέγιστα πείθονται τοις κείνων ως άνω ρήμασι.
Ευλαβική σιγήν ιχθύος κρατούν οι πάντες για την τελική επιβάρυνση του δανειολήπτη μέχρι την εξόφληση.
 Τα ηλεκτρονικά προγράμματα των τραπεζών και κατ’ επέκταση όλοι οι εμπλεκόμενοι δεν απαντούν στο ερώτημα «για την εξόφληση του όποιου δανείου πόσα χρήματα περισσότερα θα απαιτηθούν μετά την επιμήκυνση όσων ετών ;;;;;;»  
Υπεκφεύγουν  και κολλάνε στην μείωση της δόσης και ευτελή άλλα πλεονεκτήματα μπλοκάροντας την σκέψη του αδύνατου από τις τραγικές περικοπές πολίτη σε όφελος ή κέρδος που μπορεί να έχει.
 Ο υπολογισμός των ετών, του επιτοκίου και της δόσης να βρίσκεται αντίστροφα με ένα δεδομένο το ίδιο συνολικό ποσό πληρωμής μετά από τρία ή δεκατρία χρόνια.
Μόνο τότε θα έχουν δικαίωμα να μιλάνε για κοινωνικό μέτρο, για κέρδος, για όφελος, για ανάσα και κατά συνέπεια την αποφυγή εμφράγματος του δανειολήπτη.
Τραγικότερη η κατάσταση στα δάνεια των χωρών που θα αποφύγω να αναφερθώ για να μη παρασυρθώ σε ύβρεις που δεν είναι του λεξιλογίου μου.
  Καιρός να αφήσουν το παραμυθένιο δούλεμα που μας προσφέρουν είτε είμαστε φυσικά πρόσωπα, είτε είμαστε επιχειρήσεις είτε είμαστε κράτη.
 Αρνούμαστε να υφιστάμεθα αυτήν την εκμετάλλευση έως οδυνηρότατη εξάρτηση από ελάχιστους του παγκόσμιου εχθρικού των λαών συστήματος.