Πολλά θέλω να γράψω τον Σεπτέμβριο μα υπερίσχυσε όλων το μεγαλύτερο γεγονός της συμπλήρωσης 50 χρόνων από την αρχική λειτουργία του 1ου Γυμνασίου Κιλκίς.
 Αναπολώ πολλά κάθε φορά που περνάω από το κοντινότερο της κατοικίας μου σχολείο μας που καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε μάλιστα τρεις συναντήσεις συμμαθητών (2002-2005-2011) ανεβάζοντας στο κόκκινο συγκίνηση και μνήμες. Η τέταρτη θα γίνει Σάββατο 26 Μαρτίου 2016 όταν θα γίνουμε 65 χρονών.
  Στις 11 Σεπτεμβρίου 1963 άρχισε η λειτουργία του ως Γυμνάσιο Αρρένων Κιλκίς με πρωτάκια τους γεννηθέντες το 1951 και την προσωπική μου συμμετοχή. Μετά από εισαγωγικές εξετάσεις αρχίσαμε την φοίτηση σε πέντε τμήματα που έγιναν τρία στην Δευτέρα έως Τρίτη, δύο Τετάρτη έως Πέμπτη και ένα στην Έκτη.
 Ως εκπαιδευτικές εκείνης την εποχής αλλαγές σας αναφέρω την κατάργηση των πηληκίων στην Πρώτη και τις εισαγωγικές εξετάσεις για το Λύκειο που μόνο η δική μας τάξη έδωσε το 1966 για να αποζημιωθεί με την κατάργηση του πρακτικού μόνο για μια χρονιά την δική μας της Τετάρτης.
 Ήμασταν ευτυχείς στις πρώτες τάξεις που οι γονείς μας μπορούσαν να μας αγοράσουν παπούτσια με μας από τα γύρο χωριά να μένουμε σε διαμορφωμένα από αποθήκες δωμάτια λόγω οικονομικής αδυναμίας.
 Χαρακτηριστικός ο διάλογος μεγαλύτερού μου με το πατέρα του που κάθε Σάββατο τον έλεγε αν είχα να σου έδινα ένα εικοσάρικο με το παιδί να απαντά όταν έχεις μου δίνεις τάλιρο κι όταν δεν έχεις εικοσάρικο.
 Φτώχειας χρόνια που οι γονείς μας με βάσανα κατάφερναν να μας στείλουν στο γυμνάσιο και μας να μας γεμίζουν αγάπη και ευαισθησίες προσπαθώντας να τους ικανοποιήσουμε.
 Θυμάμαι που μας παρέταξαν ένθεν και ένθεν της εισόδου της πόλης για την υποδοχή των νεόνυμφων Γλύσπουρκ, θυμάμαι τα χαστούκια από καθηγητές όταν βρεθήκαμε στο παζάρι πριν την ομιλία του Μανώλη Γλέζου από το καπνομάγαζο πίσω από το σημερινό Δημαρχείο, θυμάμαι τις καντάδες μας στην Ανατολικής Ρωμυλίας κάτω από το Θηλέων που μας απαγόρευαν, θυμάμαι τις απαγορεύσεις εισόδου στους πέντε κινηματογράφους της πόλης, θυμάμαι την πορεία μας προς το πάρκο όταν απολυθήκαμε το 1969.
  Τι να πρωτοθυμηθώ Αγαπητοί μου από τις εκπαιδευτικές στιγμές διδασκαλίας και διαλλειμάτων, λεπτομέρειες της καθημερινότητας έξι ετών. Θυμάμαι την κάθε στιγμή αλλά δεν χωράνε σε ένα κείμενο που αισιοδοξώ να διαβάσετε. Σας ευχαριστώ.