Πρόσωπα φιγουράρουν απαστράπτοντα στα social media, προσπαθώντας έτσι το δικό τους φαίνεσθαι να πλασαριστεί για είναι! Και πολιτικοί που πλέον έμαθαν να φέρονται ως παίκτες ομάδας υπό μεταγραφή που περιφέρονται με το πελατολόγιό τους, περιμένοντας προσφορές από τις πρόθυμες να κάνουν ανακατανομή δυναμικού παρατάξεις. Βλέπεις είναι που ακούγεται δελεαστικό, το λίγη εξουσία ακόμα! Γι’ αυτό κι ενίοτε είναι εξαγοράσιμο έναντι οφίκιων…
Μαγειρέματα, λοιπόν, μεταγραφές, ζυμώσεις, σενάρια και μια κομματική πειθαρχία να λειτουργεί επιλεκτικά και μόνο σε επίπεδο κεντρικής εξουσίας. Γιατί παρατηρούμε πως η άρνηση ενός Βουλευτή να συμμορφωθεί με την κομματική γραμμή ενίοτε συνοδεύεται με διαγραφές, αφήνοντας εκτός κομματικής στέγης όσους επί των ημερών μας τολμάνε πλέον να έχουν δική τους άποψη και γνώμη.
Σε επίπεδο όμως Τοπικής Αυτοδιοίκησης τα πράγματα είναι περισσότερο χαλαρά, επιτρέποντας σε μέλη της ίδιας Παράταξης να διαχωρίζουν τη θέση τους κι ενίοτε να διαφοροποιούνται από την υποψηφιότητα που προτείνει το κόμμα, μιας και η Τοπική Αυτοδιοίκηση εκτός που πλέον λειτουργεί σαν γκάλοπ κομματικών ποσοστών είναι και ρινγκ αναμέτρησης δυνάμεων, ανάμεσα στους δεινόσαυρους της πολιτικής κι αυτό που λέμε νέο αίμα. Διότι σίγουρα ο καθένας από αυτούς προσπαθεί μέσω του εκλεκτού του να επιβάλλει την παρουσία του και να δείξει τη δύναμή του, στέλνοντας έτσι στην κεντρική εξουσία το μήνυμα για το τίνος είναι το τσιφλίκι!
Οι λόγοι σαφείς και προφανείς. Οσοι ελέγχουν τους συσχετισμούς κι έχουν κατοχυρώσει την πολιτική τους δύναμη μέσω των μικροεξυπηρετήσεων αρνούνα ται να δεχτούν σαν σκέψη έστω την επερχόμενη ήττα. Κι έτσι προκαταβολικά καταστρώνεται κι ένα plan B, μέσω του εκλεκτού νούμερο δύο, που θα τους επιτρέψει από το παράθυρο είσοδο στους συσχετισμούς.
Κι όσο για τον κοσμάκη, να περιφέρεται μέσα σ’ αυτό το χάος, ψάχνοντας να βρει να εμπιστευτεί και να χτίσει καινούργια σχέση με αυτούς που τον εκπροσωπούν. Και καμιά φορά να ξεγελιέται μέσω μιας κάποιας εξυπηρέτησης, για να ανακαλύπτει λίγο καιρό μετά, πως όλοι ίδιοι είναι.
Το πρόσφατο αίτημα για ψήφο εμπιστοσύνης της κυβέρνησης είναι το παράδειγμα που μας δίνει να καταλάβουμε πως ξεθώριασαν οι κομματικές σημαίες και πως το μόνο που νοιάζει πλέον τους πολιτικούς (τουλάχιστον τους δοκιμασμένους) είναι να επιβάλλουν την παράταση της πολιτικής τους ύπαρξης, ανεξαρτήτως παρατάξεων. Κι αυτό γιατί πιστεύουνε πως οι ψηφοφόροι είναι όχλος που θα τους ακολουθεί, όπου κι αν επιλέξουνε να ενταχθούν.
Όλα αυτά που περιγράφω είναι καταστάσεις που συμβαίνουν καθημερινά, τα ζούμε, τα ακούμε και τα βλέπουμε στους δέκτες μας. Η καθημερινότητα όμως καμιά φορά και τα προβλήματά της, μας κάνει να ξεχνάμε την σημαντικότητά τους. Όπως επίσης μας κάνει να ξεχνάμε ότι η επί της ουσίας δύναμή μας, είναι η ψήφος μας. Η επί της ουσίας δύναμη και το όπλο που θα μας κάνει να αποδείξουμε ότι εμείς έχουμε τον τελευταίο λόγο, για ν αλλάξουμε ό,τι δε μας αρέσει...
