Όχι για κάποιο άνευ ουσίας λόγο, αλλά γιατί η Ιστορία και ο πολιτισμός αποτελούν κομμάτι των ανθρώπων και συνεκτικά στοιχεία που τους ενώνουν όταν πολλά άλλα φαίνεται να μην το κάνουν. Αποτελούν μια μορφή πυξίδας για το σήμερα και εμπνευστή για το αύριο. Λόγοι υπερηφάνιας μα και μελέτης.
Το Μακεδονικό Βασίλειο χρησιμοποιούσε την ελληνική γλώσσα, όπως αποδεικνύουν όλα τα αρχαιολογικά ευρήματα. Ενοποίησε τον τότε ελληνικό κόσμο σε χρονική περίοδο που ήταν διασπασμένος και στις πολεμικές συγκρούσεις παρέτασσε το πεζικό του με τον κατά κόρον ελληνικό τρόπο, τη φάλαγγα.
Ο λαός της γείτονος χώρας έχει κάθε δικαίωμα να διακατέχεται από αισθήματα υπερηφάνιας για την γεωγραφική εκ του Δούναβη καταγωγή του στον πρώιμο Μεσαίωνα όπως και για το σλαβικό αλφάβητο και γλώσσα. Όμως δεν μπορεί να ιδιοποιείται ονόματα και σύμβολα απλά και μόνο γιατί κατοικεί σε ένα μικρό κομμάτι της αρχαίας Μακεδονίας. Ακόμα και η πρωτεύουσα της ήταν η Πέλλα, περιοχή που και σήμερα ανήκει στην ελληνική επικράτεια. Αληθινά κληρονόμος είναι αυτός που κρατάει τη γλώσσα, τον πολιτισμό, την καταγωγή και όχι αυτός που τυχαίνει να βρίσκεται σε λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα μετά από μερικές χιλιετίες. Και κάτι τέτοιο δεν πρέπει να παραδίδεται με μια υπογραφή σε ένα χαρτί.
Η κυβέρνηση καλείται να σταματήσει να αναγάγει ένα εθνικό θέμα σε πολιτικό παιχνίδι προσπαθώντας να παρασύρει τα άλλα κόμματα σε μια υποτιμητική για το θέμα λογομαχία. Επιπλέον, καλείται να μην εκμεταλλεύεται ούτε να αγνοεί τον πατριωτισμό του μέσου πολίτη. Σε περίπτωση που στον ορίζοντα δε διαφαίνεται κάποια θετική λύση παρά μόνο εθνικά ζημιογόνες, το σώφρον θα είναι να αφήσει το θέμα εκεί που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια από το να υπονομεύσει την υπόσταση της χώρας που υπηρετεί, ενώπιον της διεθνούς κοινότητας. Εξ΄ άλλου, σε περίπτωση που δεν υπάρξει εξέλιξη, η γειτονική χώρα είναι αυτή που ζημιώνεται καθώς μη σεβόμενη την ιστορία και τη θέση μας, θα συνεχίσει να υπομένει το από μέρους μας βέτο για την ένταξη της στο ΝΑΤΟ.
Εκτός από τα, περί δικαίου, επιχειρήματα, υπάρχουν και πιο κυνικοί λόγοι για τους οποίους το μακεδονικό ζήτημα δεν θα πρέπει να αφήνει κανέναν Έλληνα πολίτη αδιάφορο. Ένας λόγος αποτελεί αυτός που έθιξα παραπάνω, δηλαδή η υποβάθμιση του διεθνούς κύρους της χώρας μας. Σε όλο τον κόσμο γνωρίζουν τη διένεξη που υφίσταται μεταξύ των δύο βαλκανικών κρατών, και βλέποντας τη μια χώρα να υποχωρεί δημιουργεί την εντύπωση μειωμένης δυναμικής και αυτό στις διεθνείς σχέσεις οδηγεί νομοτελειακά σε έλλειψη σεβασμού και υπολογισμού της. Επίσης, η παραχώρηση ενός πολύ σημαντικού brand name όπως η Μακεδονία, μας στερεί την αποκλειστική αξιοποίηση του σε ζητήματα τουριστικά, εμπορικά, ακόμη και στον τομέα της τέχνης. Κοσμοπολίτες του εξωτερικού θα επισκέπτονται τη ΦΥΡΟΜ με το σκεπτικό να επισκεφθούν την πατρίδα μιας μεγάλης ιστορικής προσωπικότητας, του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Παράλληλα, όπως έχουμε κατανοήσει τις τελευταίες δεκαετίες, ο παγκόσμιος κινηματογράφος έχει δημιουργήσει μεγάλη έλξη για την αρχαία ελληνική ιστορία και μυθολογία κάνοντας τη χώρα μας γνωστή( έστω και με αυτόν τον τρόπο) στα πέρατα της γης. Πλέον τα οικονομικά και τουριστικά οφέλη θα απορροφηθούν σε μεγάλο βαθμό από το γειτονικό κράτος της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Επιπλέον, ειδικά στους πληθυσμούς της Μακεδονίας όπου οι πρόγονοι πολλών κατοίκων πολέμησαν για την απελευθέρωση και διατήρηση της περιοχής και τη διαφύλαξη και συγγραφή της Ιστορίας της, θα υπάρξει μεγάλη δυσαρέσκεια λόγω της αδικίας αυτής, δυσαρέσκεια που μπορεί να έχει πολύ μεγάλες και αρνητικές συνέπειες στη διατήρηση της ειρηνικής ενότητας στη χώρα. Με λίγα λόγια, το Μακεδονικό ζήτημα αποτελεί ένα θέμα που δε θα πρέπει να τυγχάνει μικρής προσοχής, καθώς εκτός της ιστορικής του υπόστασης, θα αποτελέσει η στάση μας και το αποτέλεσμα του, παρακαταθήκη θετική ή αρνητική για το εθνικό μας μέλλον, και στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό.
 Εξ΄ άλλου, όπως είχε πει και ένας από τους διασημότερους γεωγράφους της αρχαιότητας ο Στράβων: Ἔστι μὲν οὖν Ἑλλὰς καὶ ἡ Μακεδονία