Όπως επισημαίνουν, με αφορμή την υπόθεση της Βίκυς Σταμάτη, όλος ο δημόσιος λόγος που αυτές τις μέρες έχει επενδύσει και ταυτίσει την ψυχική ασθένεια με «κάγκελα, κάμερες ασφαλείας, λουκέτα , κλειδιά», και με την αναπαραγωγή του στερεότυπου του ανίατου ασθενή, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αναπαράγει το στίγμα της ψυχικής ασθένειας. Αυτό - σημειώνουν - είναι εξαιρετικά επιζήμιο για τους νοσηλευόμενους και τις οικογένειες τους που δίνουν αγώνα για την ανάρρωση και την αξιοπρέπεια. Παράλληλα - προσθέτουν - υπάρχει κίνδυνος παλινδρόμησης του αγώνα που έχει δοθεί τόσα χρόνια από τους εργαζόμενους, κάτω από τις δυσμενέστερες συνθήκες και με τεράστιες ελλείψεις σε ανθρώπινους και υλικούς πόρους για ανατροπή αυτού του δυσμενούς κλίματος που μόνο κακό κάνει.

Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων αναφέρουν ότι εδώ και πολλά χρόνια το Δρομοκαίτειο καθώς και το γειτονικό Δαφνί υποδέχονται για νοσηλεία και θεραπεία δεκάδες κρατούμενους. «Και τα δύο ψυχιατρικά νοσοκομεία, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, βρίσκονται σε διαδικασίες αποασυλοποίησης και οι κυρίαρχες και αδιαπραγμάτευτες θεραπευτικές αρχές της αποασυλοποίησης καθορίζουν το πλαίσιο νοσηλείας. Δηλαδή Ανοιχτές πόρτες, ανοχή και αντοχή στα αιτήματα των ασθενών, σεβασμό στα δικαιώματα τους και καταπολέμηση του στίγματος των ανθρώπων με ψυχιατρική διάγνωση. Αρχές οι οποίες κατά καιρούς μας φέρνουν αντιμέτωπους και με τα όρια της δικής μας αντοχής και με τις συγχύσεις ρόλων που αναφύονται όταν πρόκειται για νοσηλεία κρατουμένων», σημειώνουν σε ανακοίνωσή τους.

«Εμείς ως εργαζόμενοι», καταλήγουν, «θεωρούμε μονόδρομο ότι θα συνεχίσουμε να προσφέρουμε ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο που μπαίνει από τα τείχη που υψώνει η κοινωνία απέναντι στην ψυχική ασθένεια».