Η μπάλα φεύγει από τα πόδια του «στρατηγού» και, σαν να υπακούει σε μια αόρατη εντολή, βρίσκει τον «κανονιέρη» στο σωστό σημείο, τη σωστή στιγμή. Ένα κοντρόλ, ένα σουτ, ένα κούνημα των διχτυών και μια έκρηξη χαράς στις εξέδρες.
Ο «ψηλός» και ο «κοντός», όπως έχουν μείνει στην ποδοσφαιρική ιστορία, εκτός από πάσες ακριβείας και γκολ, σκόραραν και στη ζωή, αφού η φιλία τους αναδείχθηκε πρωταθλήτρια.
Ο Μίμης Δομάζος και ο Αντώνης Αντωνιάδης, δύο εμβληματικές μορφές του ελληνικού ποδοσφαίρου της δεκαετίας του ’70, εκτός από τα αγωνιστικά τους επιτεύγματα, με κορυφαίο ότι οδήγησαν την ομάδα τους σε τελικό παγκόσμιας διοργάνωσης, έχουν να καμαρώνουν περισσότερο για μια ακλόνητη φιλία που άντεξε 57 χρόνια και ολοκληρώθηκε μόνο με τον θάνατο του πρώτου. Αυτή την ιστορία ξεδιπλώνει στο νέο του βιβλίο «Ο στρατηγός και ο κανονιέρης – Ο κοντός και ο ψηλός – Το μεγαλείο της φιλίας» ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Κώστας Μπλιάτκας, έπειτα από πολύμηνη έρευνα και εκτενείς συνομιλίες με τους δύο πρωταγωνιστές. Το βιβλίο ολοκληρώθηκε λίγο πριν από τον θάνατο του Μίμη Δομάζου, ο οποίος πρόλαβε να το δει, όχι όμως και να ζήσει τη χαρά της παρουσίασής του.
«Είχα συμπεράνει ότι οι ποδοσφαιριστές της χρυσής εποχής του ’70 έχτιζαν πολύ δυνατές φιλίες. Ήταν τα χρόνια πριν έρθει ο ξέφρενος επαγγελματισμός και πριν ξεσπάσουν τα φαινόμενα της βίας. Υπήρχε μια αθωότητα που ξεκινούσε από το γήπεδο και έφτανε στην κερκίδα, όπου συνυπήρχαν οπαδοί και των δύο ομάδων», δηλώνει ο Κώστας Μπλιάτκας, εξηγώντας το αρχικό του κίνητρο.
Η εικόνα των δύο ποδοσφαιριστών στις κερκίδες της Θύρας 3 της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, όπως την είχε παρακολουθήσει ο συγγραφέας σε πρόσφατες τηλεοπτικές μεταδόσεις, τον οδήγησε σε ένα βασικό ερώτημα: πώς ένα τέτοιο δίδυμο παρέμεινε ενωμένο και έξω από τα γήπεδα, για τόσες δεκαετίες; Η απάντηση τον οδήγησε σε ένα ευρύτερο ταξίδι και στη σύνθεση μιας ολόκληρης εποχής. «Ο ένας, ο Δομάζος, ήταν γέννημα-θρέμμα των Αμπελοκήπων, στη φτωχή μετεμφυλιακή Αθήνα. Ο άλλος, επίσης φτωχόπαιδο, από το Πετροχώρι Ξάνθης, γνώρισε από μικρός τη σκληρή μάχη για τον επιούσιο, δουλεύοντας από τα χαράματα στα καπνά. Κι όμως, αυτοί οι δύο άνθρωποι έφτασαν μέχρι τα σαλόνια του Γουέμπλεϊ, έγιναν διεθνείς και αυτό που λέμε game changers», σημειώνει.
Ο Αντώνης Αντωνιάδης αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (μετέπειτα Champions League) το 1971, ενώ ο Δομάζος αποτελεί διαχρονικό σημείο αναφοράς για τον Παναθηναϊκό και το ελληνικό ποδόσφαιρο συνολικά. Ωστόσο, η πορεία τους δεν περιορίστηκε στις διακρίσεις. «Παρέμειναν λάτρεις της μπάλας και άνθρωποι της προσφοράς στον συνάνθρωπο. Μπήκαν σε επιτροπές, κατέθεσαν ιδέες για να αντιμετωπιστούν οι παθογένειες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η ζωή τους κύλησε σαν μια συναρπαστική ταινία, με αντιξοότητες αλλά και αποθέωση», υπογραμμίζει ο κ. Μπλιάτκας.
Δείτε όλη την ροή ειδήσεων
