Πιο απρόβλεπτες δεν γίνεται. Ακόμη και πολύ έμπειροι δημοσκόποι έχουν σηκώσει ψηλά τα χέρια μπροστά στις κάλπες. Ποιος θα κυβερνήσει αυτή τη χώρα μετά τις εκλογές της Πέμπτης 7ης Μαΐου;

Κανένας δεν μπορεί να το ξέρει, ούτε η «μαντάμ Οσιρις» που «σε όλα απαντά με 5 στερλίνες», όπως γράφουν με βρετανικό χιούμορ στο BBC.

Ο πρωθυπουργός των Συντηρητικών Ντέιβιντ Κάμερον κονταροχτυπιέται με τον ηγέτη των Εργατικών Εντ Μίλιμπαντ στην πιο αμφίρροπη κούρσα εδώ και μια γενιά. Εχουν και οι δύο από 33%-35% σε όλες τις δημοσκοπήσεις.

Αλλά επειδή το εκλογικό σύστημα είναι αυστηρά μονοεδρικό και η επόμενη κυβέρνηση φαίνεται σύμφωνα με τις προβολές για τις έδρες ότι θα είναι συνασπισμού ή μειοψηφίας, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο τζίφος.

Σε αυτό το κλίμα της αβεβαιότητας, λίγο προτού ανοίξουν τα εκλογικά τμήματα, «Το Βήμα» ρώτησε τη γνώμη βρετανών ειδικών. Τι προβλέπουν για κυβέρνηση; Και μήπως ένα πιο αναλογικό σύστημα θα ήταν πιο δημοκρατικό; Με την έννοια ότι δεν θα πήγαιναν χαμένες τόσα εκατομμύρια ψήφοι και δεν θα χρειαζόταν κάποιοι να ψηφίσουν «στρατηγικά» έτσι ώστε να μη βγει αυτός που δεν θέλουν με τίποτα αλλά να μην μπορούν να ενισχύσουν το κόμμα που στηρίζουν πραγματικά.

«Θα ήθελα να σας έδινα μια απάντηση με αυτοπεποίθηση αλλά δεν μπορώ. Πιστεύω τώρα ότι θα είναι κυβέρνηση μειοψηφίας Εργατικών. Πριν από έναν μήνα νόμιζα ότι θα ήταν κυβέρνηση μειοψηφίας των Τόρις» μας λέει ο Κρις Χάνρετι, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο East Anglia.


«Φαίνεται πολύ απίθανο ότι ένα κόμμα θα έχει αυτοδυναμία (σ.σ.: 326 έδρες επί 650) στη νέα Βουλή των Κοινοτήτων. Τα τελευταία προγνωστικά μας φέρνουν τους Τόρις λίγο πιο μπροστά σε αριθμό εδρών από τους Εργατικούς, αλλά πάλι φαίνεται ότι θα είναι δύσκολο να βρουν κυβερνητικούς εταίρους με επαρκείς έδρες για να έχουν λειτουργική πλειοψηφία» συμφωνεί ο Νικ Βίβιαν από το Πανεπιστήμιο του Durham.

Πλην συγκλονιστικού απροόπτου, «ρυθμιστές της εξουσίας θα γίνουν μικρότερα κόμματα, ιδίως το Εθνικιστικό Κόμμα Σκωτίας (SNP) (σ.σ.: που είναι στα αριστερά του πολιτικού φάσματος και αναμένεται να είναι τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη με 48-50 έδρες). Το ίδιο και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (σ.σ.: κυβερνητικός εταίρος του απερχόμενου πρωθυπουργού Κάμερον με 9% σε εθνικό επίπεδο της λαϊκής ψήφου). Αλλά θα πρέπει να κουρέψουν τις απαιτήσεις τους για να χωρέσουν στο πρόγραμμα των δύο μεγάλων κομμάτων» μας λέει ο Πάτρικ Ντάιαμοντ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Queen Mary στο Λονδίνο.

Πιστεύετε ότι πρέπει να αλλάξει το μονοεδρικό σύστημα καθώς εκατομμύρια ψήφοι πηγαίνουν εντελώς χαμένες;

«Εκτιμώ ότι καμία χώρα δεν θα διάλεγε τέτοιο σύστημα αν άρχιζε σήμερα από το μηδέν. Οταν το Ηνωμένο Βασίλειο ξεκίνησε να ιδρύει νέες βουλές ή εθνοσυνελεύσεις, αυτές εξελέγονταν από μεικτά συστήματα με στοιχεία αναλογικότητας. Πιστεύω ότι σε κάποια στιγμή στο μέλλον και το Γουέστμινστερ μπορεί να εκλέγεται με πιο αναλογική εκπροσώπηση» τονίζει ο Χάνρετι.

«Ενα αναλογικό εκλογικό σύστημα γίνεται πιο αναγκαίο» μας λέει ο Ρόμπερτ Μπλάκμπερν, καθηγητής στο King's College του Λονδίνου.

«Ο παραδοσιακός δικομματισμός που κυριάρχησε τον 20ό αιώνα φαίνεται να πλησιάζει στο τέλος του. Οδεύουμε προς μια πολυκομματική εποχή που κάνει τη μονοεδρικότητα ακόμη λιγότερο δίκαιη ως μέσο για την εκπροσώπηση του εκλογικού σώματος και της κοινής γνώμης σε ολόκληρη τη χώρα.

Μια κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης είναι προ των πυλών εγείροντας θέματα νομιμοποίησης και εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και στο Κοινοβούλιο. Είναι πολύ πιθανόν να υπάρξει αυξανόμενη πίεση για αναλογική εκπροσώπηση» τονίζει ο Μπλάκμπερν.

«Γίνεται κάποια συζήτηση σχετικά με τη νομιμοποίηση του εκλογικού συστήματος όχι μόνο γιατί τα μικρότερα κόμματα θα καταλήξουν να κερδίσουν πολύ λιγότερες έδρες αλλά και διότι το ισχύον σύστημα φαίνεται ανίκανο να αποδείξει την παραδοσιακή δύναμή του - σταθερές, αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Παρ' όλα αυτά, δεν υπάρχει συναίνεση σχετικά με το πώς θα μπορούσε να μεταρρυθμιστεί το σύστημα τώρα» καταλήγει ο Ντάιαμοντ.