Στην Ειδομένη λοιπόν τις τελευταίες ημέρες  δοκιμάζεται – πέραν των άλλων – και η στοιχειώδης σοβαρότητα  του Ελληνικού Κράτους. Δεν παραβλέπουμε τις παγκόσμιες διαστάσεις του φαινομένου της μαζικής φυγής ανθρώπων είτε από πολέμους είτε από πενία από τον Τρίτο Κόσμο προς την ανεπτυγμένη Ευρώπη. Ούτε την προφανή αδυναμία μιας χώρας να αντέξει μόνη της το βάρος   ενός τόσο μαζικού κύματος μετανάστευσης.
Αλλά είναι ορισμένες κραυγαλέες  αδυναμίες που οφείλουμε να επισημάνουμε και να χτυπήσουμε τον κώδωνα του κινδύνου προς την κυβέρνηση που δείχνει να αρκείται στη διαχείριση του θέματος ασκώντας υψηλή πολιτική, εκθέτοντας όμως σε αχρείαστους κινδύνους τους ίδιους τους πολίτες της.
Στην Ειδομένη εξαιτίας της προ δεκαημέρου απόφασης των Σκοπίων να μην επιτρέπουν τη διέλευση μεταναστών παραμένουν εγκλωβισμένοι περί τους 1000 μετανάστες από χώρες όπως το Πακιστάν, το Μπάγκλαντες, τη Σομαλία, το Ιράν κ.λ.π. Και παρά την αποχώρηση – επιστροφή στην Αθήνα μερικών εκατοντάδων από τους αρχικά μεταβάντες εκεί, ο αριθμός τους παραμένει σταθερά υψηλός εξαιτίας της συνεχούς προσέλευσης  και άλλων μεταναστών με λεωφορεία από την Αθήνα.
Τα προβλήματα που δημιουργούνται είναι προφανή. Ένταση, μικροεπεισόδια σε καθημερινά βάση, μικροτραυματισμοί από μεταξύ τους συμπλοκές ή με δυνάμεις των Σκοπίων που εμποδίζουν την είσοδό τους στη γειτονική χώρα. Όσοι διέθεταν χρήματα ύστερα από λίγες ημέρες καθώς το όνειρο της διέλευσης στα Σκόπια έσβησε αποχώρησαν και επέστρεψαν στην Αθήνα.  Αλλά εκατοντάδες εξ αυτών δεν διαθέτουν χρήματα, απαραίτητη προϋπόθεση για το ταξίδι της επιστροφής.
Παραμένοντας ωστόσο στην περιοχή, είναι εύλογο ότι αυξάνεται η ένταση. Η παραβατικότητα είναι πλέον σύνηθες φαινόμενο με θύματα και τους λιγοστούς ηλικιωμένους κατοίκους της Ειδομένης. Με τους μετανάστες να περιφέρονται στο χωριό τις νυχτερινές ώρες, τα κρούσματα χαμηλής εγκληματικότητας να πολλαπλασιάζονται (μικροκλοπές, διαρρήξεις σπιτιών που δεν κατοικούνται, «επισκέψεις»  σε σπίτια ηλικιωμένων κ.λπ.) στο μικρό χωριό παγιώθηκε καθεστώς φόβου για να μην επιλέξουμε τον χαρακτηρισμό «τρόμου».
Το βράδυ της Πέμπτης προς Παρασκευή καταγγέλθηκε ότι νυχτερινοί επισκέπτες χτύπησαν την πόρτα ηλικιωμένης που ζει μόνη της και αντιμετωπίζει καρδιολογικά προβλήματα.  Αντιλαμβάνονται άραγε όσοι εφησυχάζουν στην Αθήνα – και όχι μόνο- τι θα συνέβαινε αν λόγω του φόβου συνέβαινε κάποιο μοιραίο γεγονός;
Αφήνουμε στην άκρη το ουσιώδες, αυτό καθ’ εαυτό,  δηλαδή την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής. Απόλυτης αξίας που απαιτεί την προστασία της σε μια νόμω κρατούσα Πολιτεία.
Όσοι ασκούνται στην υψηλή πολιτική αντιλαμβάνονται άραγε τα προβλήματα που θα κληθούν να διαχειριστούν από το εμπόριο του φόβου, την τρομολαγνεία και τη ρατσιστική έκρηξη που θα προκαλούσε ένα παρόμοιας φύσης «ατύχημα»;
Πόσο δύσκολο είναι σε μια Πολιτεία να διαθέσει ένα - δυο περιπολικά για να αστυνομεύουν το κατειλημμένο από μετανάστες χωριό σε όλο το 24ωρο ώστε να αποκατασταθεί το αίσθημα ασφάλειας στους λιγοστούς κατοίκους;  Γιατί πρέπει να συμβεί κάποιο «ατύχημα» για να αναζητούνται ύστερα ευθύνες και υπαίτιοι σε κάτι που μπορεί να προληφθεί χωρίς ιδιαίτερο κόστος σε χρήμα και προσωπικό;
Αλλά να διευρύνουμε το συλλογισμό μας. Πόση ανοησία ή αν προτιμάτε έλλειψη σχεδιασμού απαιτείται για να συνεχίζεται με λεωφορεία από την Αθήνα προς την Ειδομένη η μεταφορά μεταναστών όταν η Πολιτεία γνωρίζει ότι θα εγκλωβιστούν στην Ειδομένη; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να επιτρέπεται η μεταφορά μόνο προσφύγων με διαλογή τους στην Αθήνα;
Εκτός κι υποθέσει κάποιος ότι τους μετανάστες αυτούς δεν τους θέλουν στην Αθήνα κι απλώς τους «εξορίζουν» στα σύνορα με … ό,τι ήθελεν προκύψει. Αλλά τότε να γνωρίζουν ότι θα είναι οι αποκλειστικοί φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί για το πρώτο «ατύχημα» που θα συμβεί.  Διότι και έχουν ενημερωθεί κατ’ επανάληψη από τη δημοτική αρχή της Παιονίας, αλλά  ακόμα και  ως μετρίως έξυπνοι άνθρωποι μπορούσαν να προβλέψουν όσα δύναται να  επιφέρει η αμεριμνησία τους.
Η Ειδομένη δεν ζητεί από την κυβέρνηση να επιλύσει το προσφυγικό ή το μεταναστευτικό πρόβλημα. Αλλά οι λιγοστοί κάτοικοί τους αξιώνουν από την Πολιτεία το αυτονόητο: Ένα δυο περιπολικά τη νύχτα για να μη βιώνουν στα γεράματά τους τον φόβο και τον τρόμο.
Πλήττονται και σε άλλα μέτωπα. Κάποιοι δεν μπορούν να μπουν και να σπείρουν τα χωράφια τους που είναι κατειλημμένα από σκηνές προσφύγων ή από τόνους σκουπιδιών.  Αλλά ντέφι να γίνει.  Δυο περιπολικά την νύχτα ζητούν για να κοιμούνται ασφαλείς.  Τόσο δύσκολο είναι;