Αλήθεια, αυτή η Αυτοδυναμία, πόσο όμορφη, λυγερή και ωραία είναι!
Πόσο ποθητή και πόση θετική αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση και πίστη κρύβει μέσα της και εκπέμπει!
Αλλά και πόση “εγωιστική” παθητικότητα συσσωρεύει, που την κάνει εγωίστρια, αντιπαθητική, μέχρι και Αντι-Δημοκρατική. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και το ενδεχόμενο να μη την “νυμφευθεί” κανείς, οπότε τα πράγματα ίσως καταλήξουν σ’ έαν πολιτικό έρωτα με συνιστώσες τα μικρά κόμματα με πρώτο και καλύτερο το σπαρασσσόμενο ΣΥΡΙΖΑ (αν βρει την πόρτα της βουλής κλειστή).
Οι εκλογές αυτές πράγματι αποτελεούν ένα σταυρόλεξο δύσκολο  στη βαθμολογία της πρώτης, δεύτερης και τρίτης θέσης με συνεχόμενη ουσιαστική αγωνία, ακόμη και γιατις μεθεπόμενες εκλογές, αν και εφόσον το ΛΑΟΣ διεκδικήσει την τρίτη θέση και η Ν.Δ. περάσει στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι μέσα στην καυτή Ατζέντα υπάρχουν αγκαθώδη προβλήματα που ταλανίζουν την οικονομία και κατ’ επέκταση τον απλό συντηρητικό πολίτη του μεσαίου χώρου. Γι’ αυτό και η επόμενη ημέρα με τα τόσα υπαρκτά και ανυπέρβλητα προβλήματα, με τις πιέσεις της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ουσιαστικές λύσεις και ευθυγραμμίσεις απαιτούν γερά χέρια πάνω στο τιμόνι του κρατικού οχήματος και όχι αυτόματο πιλότο.
Όλοι γνωρίζουμε και όλοι βλέπουμε μέσα από τη ρωγμή του Χρόνου ότι τα δανεικά, αυτό το συσσωρευμένο χρέος της χώρας μας, από τις εκάστοτε κυβερνήσεις που έφτασε να είναι υπερβολικό σε σχέση με το μέγεθος της οικονομίας μας αυξάνεται συνεχώς. Και πως να μην αυξηθεί, όταν η “ευημερία” σε ορισμένους κρατικούς και Δημόσιους Τομείς είναι αχαλίνωτη;
Όταν η χαμηλή παραγωγικότητα, η πτώση της ανταγωνιστικότητας,  όταν το “πέσιμο” της αγοράς από τις τότε καταστροφές και πυρπολήσεις των καταστημάτων, αυτοκινήτων κ.λπ με τους βανδαλισμούς των κουκουλοφόρων αναρχικών (θύμιζαν άγρια δύση και σκηνές φαρ ουέστ), όταν τα “άσυλα” των Πανεπιστημίων και τόσα άλλα κατατρώγουν ασταμάτητα από τον προϋπολογισμό; Ποιός θα απολογηθεί για τη μη τήρηση των νόμων, την ηθική των πολιτικών, την δικαιοσύνη και την παραπαίουσα μας κοινωνική αρμονία; Ποιός σήμερα πολίτης νοιώθει σιγουριά και ασφάλεια από την ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα; Γιατί τα σύνορά μας παραμένουν διατρητα και μπαίνουν ανενόχλητοι εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες και εισαγόμενοι εγκληματίες και κατάσκοποι που ναρκο-τρομοκρατούν και οραματίζονται Μεγάλες Αλβανίες, Μεγάλες Βουλγαρίες, διεκδικήσεις των νησιών μας και το Αιγαίο εις βάρος της ιστορίας μας και των Ελληνικών εδαφών μας;
Ποιός έχει την τόλμη και τον πατριωτισμό να βάλει το χέρι του πάνω στους τάφους των προγόνων μας και να ορκισθεί για την υπεράσπιση των εθνικών μας θεμάτων και των ελλνικών μας συμφερόντων;  Θέματα που προβληματίζουν χρόνια τον απλό λαό, που δεν μπόρεσε ποτέ να πάρει μια απάντηση, που δεν μπόρεσε ποτέ να βρεθεί κάτω από μία “ομπρέλα”. Άρα λοιπόν, απαιτούνται κανόνες και προγράμματα με βασικό άξονα την τήρηση των νόμων και προπάντων την ηθική των πολιτικών. Άνθρωποι δηλαδή με ήθος και κύρος, με κατάρτιση, μόρφωση και πνευματική συγκρότηση (επιστήμονες, ακαδημαϊκοί), πρόσωπα με ευρύτητα σκέψεων, οραματισμούς, θεματοφύλακες ιδανικών, με ανθρωπιά και ανιδιοτέλεια, με οραματισμούς και προοδευτικότητα. Αυτή περίπου πρέπει να είναι η πνευματική ηγεσία, πάντα με κεντρικό πυρίνα την ηθική. Γιατί η ηθική, δίνει εντολή μόνο στον ευατό μας, στον δικό μας εσωτερικό κόσμο, στη συνείδησή μας.
Δυστυχώς οι άνθρωποι αυτοί σήμερα σπανίζουν,  ουσιαστικά είναι απόντες. Παρόντες δηλώνουν οι περισσότεροι μέσα στην εμποροπανήγυρη της τρέχουσας ζωής, κατεχόμενοι από τη δίψα του χρυσού...
Μέσα σ’ αυτό το δυσεπίλυτο Σταυρόλεξο η τελική απόφαση είναι του λαού. Αυτός θα πρέπει να λύσει την εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση για το μέλλον του και για το μέλλον των παιδιών του. Αυτός πρέπει να αποφασίσει αν θα πρέπει να καλλιεργήσει ή όχι τις προσδοκίες και τις επιθυμίες του με αντίκρισμα το αύριο.