Τους τέσσερις πυλώνες της ακολουθητέας πολιτικής για να εξέλθει από την κρίση η χώρα μας και συνάμα να βαδίζει σε δρόμους ανάπτυξης περιγράφει ο βουέυτής Γιώργος Φλωρίδης σε συνέντευξή του στο δημοσιογράφο Μπάμπη Παπαπαναγιώτου και στο ραδιοσταθμό «Ράδιο εννέα». Λόγω του εξαιρετικά ενδιαφέροντος που παρουσιάζουν πάντα οι απόψεις του κιλκισιώτη βουλευτή παρουσιάζουμε εκτενή αποσπάσματα όσων ανέπτυξε στη συνέντευξή του ο κ. Φλωρίδης.
Νομίζω είναι τέσσερεις μεγάλες ενότητες οι οποίες οφείλουν να κινούνται ταυτόχρονα. Το πρώτο μεγάλο μέτωπο στο οποίο πρέπει να ασκηθεί η αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης είναι το μέτωπο των εσόδων. Για να το πω πιο απλά και κατανοητά, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Εκεί τα πράγματα δεν εξελίσσονται καλά. Τουλάχιστον με βάση τα στοιχεία που δίνει το Υπουργείο Οικονομικών. Όταν ο στόχος των εσόδων για το 2010 είναι να φτάσουμε στο 13,7%, σε σχέση με πέρσι, και είμαστε στο 3%, αυτό δείχνει ότι τα πράγματα δεν έχουν εξελιχθεί με βάση τη σημαντική υπόσχεση που δώσαμε στον ελληνικό λαό ότι θα καταπολεμήσουμε την φοροδιαφυγή. Βεβαίως υπάρχει ένα αντικειμενικό ζήτημα εδώ και το οποίο δεν πρέπει να το ξεχνάμε: η οικονομία είναι σε ύφεση και επομένως έχουμε μειωμένη οικονομική δραστηριότητα. Άρα από το λόγο αυτό τα έσοδα λογικά θα είναι λιγότερα. Όμως αυτό δε μπορεί να είναι δικαιολογία για το γεγονός ότι οι μηχανισμοί του κράτους είναι σε κατάσταση παράλυσης και διάλυσης ή εν πάση περιπτώσει σε κατάσταση μη επαρκούς λειτουργίας, για να το πω κομψά. Επομένως, το πρώτο μεγάλο μέτωπο που απαιτείται μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα είναι το μέτωπο των εσόδων και της φοροδιαφυγής. Το δεύτερο μέτωπο, το οποίο αφορά άμεσα τον πολίτη, είναι ο πληθωρισμός, δηλαδή οι τιμές. Ο κόσμος αυτήν την στιγμή πιέζεται και από τη μείωση μισθών, ωρομισθίων και δώρων αλλά και από μια ανεξέλεγκτη αύξηση των τιμών σε μια χώρα όπου δεν λειτουργεί ούτε κατ’ ελάχιστο ο ανταγωνισμός. Δηλαδή για να το πω πιο απλά, αυτή την στιγμή όλη η οικονομική δραστηριότητα που αφορά τα νοικοκυριά είναι πέντε αλυσίδες σουπερμάρκετ. Και αυτό δεν είναι ένα μέγεθος τεράστιο που να μη μπορούμε να το φτιάξουμε. Άρα εδώ θέλει μια επικέντρωση πάνω στο ζήτημα αυτό σε πολύ συγκεκριμένο στόχο, για να μπορέσει να ανακουφιστεί ο κόσμος ο οποίος βλέπει ότι στην Ελλάδα, μέσα σε αυτήν την οικονομική δυσκολία των νοικοκυριών, αγοράζει τα προϊόντα πολύ ακριβότερα από την Ευρώπη.
…Λέω ότι είναι πέντε αλυσίδες. Και να το πω πιο απλά και λαϊκά: ή «την πέφτουμε» εκεί πάνω για να τελειώσει αυτή η αλητεία, γιατί περί αλητείας πρόκειται. Άλλωστε το δηλώνουν και οι ίδιοι ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα, λένε οι μητρικές τους εταιρείες, που προσφέρεται για υπερκέρδη. Ε λοιπόν αυτό πρέπει να τελειώσει. Η λεηλασία αυτή πρέπει να τελειώσει.
Και Τελειώνει όταν η κυβέρνηση τους πιάσει από το λαιμό  Το «πιάνω από το λαιμό» σημαίνει βάζω αυτήν την Επιτροπή Ανταγωνισμού να κινηθεί πιο σοβαρά και υπεύθυνα. Αλλά κυρίως το κράτος αυτό καθεαυτό έχει του κόσμου τις δυνατότητες να κάτσει να πει σε αυτούς τους κυρίους ότι εδώ τα πράγματα δεν είναι απλά, και δε μπορούν να παίζουν με τη δυνατότητα μιας κοινωνίας να ζήσει πια. Όχι να ευημερήσει αλλά να ζήσει. Άρα λοιπόν, το μέτωπο και εδώ είναι σαφές.
Το τρίτο μέτωπο είναι αυτό που αφορά συνολικά τη χώρα, οι περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές. Αυτές δηλαδή που εξυγιαίνουν δημόσιες επιχειρήσεις, που εξυγιαίνουν συστήματα πληρωμών, συστήματα δαπανών, όπως για παράδειγμα αυτές οι τρομακτικές δαπάνες των νοσοκομείων και των κλάδων υγείας των ασφαλιστικών ταμείων. Και όταν λέω το έχω υπολογίσει και δεν κάνω λάθος, πιστέψτε με, γιατί ασχολήθηκα τα προηγούμενα χρόνια με τον τομέα της υγείας, όταν ήμασταν στην αντιπολίτευση, ότι από αυτά τα 6,5 δις που χρωστάνε τα νοσοκομεία σήμερα στους προμηθευτές τουλάχιστον τα 3,5 είναι κλεψιά. Γιατί το λέω αυτό. Γιατί μια σύγκριση των τιμών στα ίδια υλικά και στα ίδια φάρμακα που αγοράζουν οι Γερμανοί, δείχνει ότι εμείς έχουμε πληρώσει 6,5 για αυτά που οι Γερμανοί θα είχαν πληρώσει 3.
….Αυτό που μεσολαβεί μεταξύ των πολυεθνικών εταιρειών που πουλάνε τα υλικά και των εγχωρίων εκπροσώπων τους για να φτάσουμε στα νοσοκομεία έχει μια αλυσίδα ολόκληρη, η οποία είναι αυτή που καρπώνεται αυτό το τεράστιο ποσό. Δεν το καρπώνονται μόνο οι ξένοι. Θέλω να πω ότι δεν είναι μόνο οι πολυεθνικές που κερδίζουν περισσότερα χρήματα εδώ. Έχουμε αντιπροσώπους, έχουμε στη συνέχεια ανθρώπους στα νοσοκομεία που εργάζονται στα νοσοκομεία και μετέχουν σε αυτή την λεηλασία. Μην κλείνουμε τα μάτια τώρα και μας κάνουν τις «αθώες περιστερές» κάποιοι που εργάζονται εκεί. Έχουμε την υπερσυνταγογράφηση από χιλιάδες γιατρούς, που συνταγογραφούν πλαστά, φαρμακεία κλπ, είναι μια αλυσίδα τεράστια. Επειδή λοιπόν δε μπορείς να κάνεις τον εισαγγελέα να τα κυνηγάς όλα αυτά, στο τέλος κάνεις μια πολιτική η οποία πιάνει το ζήτημα στην αρχή. Και η αρχή είναι να εφαρμόζεις επιτέλους τα συστήματα των ηλεκτρονικών συνταγογραφήσεων και των ηλεκτρονικών διαγωνισμών, των ανοιχτών και διεθνών, και στην Ελλάδα για να τελειώσει αυτή η ιστορία.
…Πράγματα που σίγουρα θα μπορούσαμε να τα έχουμε ετοιμάσει λίγους μήνες πριν, ας κοιτάξουμε να τα κάνουμε τώρα. Γιατί αυτό έρχεται μετά να κουμπώσει και με το τέταρτο θέμα που σας λέω, για να κλείσω αυτό το κεφάλαιο, το θέμα της ανάπτυξης. Η ανάπτυξη στη χώρα μας, λόγω του ότι οι οικονομικοί πόροι έχουν στενέψει, δεν είναι πια μια εύκολη περίπτωση. Οι τράπεζες πριν την κρίση διοχέτευαν στην ελληνική αγορά περίπου 22 δις ευρώ κάθε χρόνο, δηλαδή στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Άρα δημιουργούσαν ένα οικονομικό κύκλο. Οι τράπεζες τώρα δεν έχουν χρήματα  για να δώσουν και δίνουν στην ελληνική οικονομία πάρα πολύ λιγότερα, ίσως το 1/5. Το ελληνικό κράτος κάνοντας περιορισμούς κόβει το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων σχεδόν στο μισό. Αυτό σημαίνει ότι αφαιρούνται και από εκεί μερικά δισεκατομμύρια. Αν βάλετε ότι έχουν κοπεί μερικά δισεκατομμύρια από τον περιορισμό μισθών και συντάξεων, θα δείτε ότι από την ελληνική οικονομία έχει αφαιρεθεί ένα τεράστιο ποσό που ήταν και το οξυγόνο της. Το οποίο οξυγόνο στην συνέχεια γινόταν αέρας γιατί αυτό πολλαπλασιαζόταν επί πέντε με τις επιταγές και με άλλα, και έφτιαχνε μια οικονομική δραστηριότητα τεράστια. Αυτό τώρα έχει φύγει και υπάρχει μεγάλη δυσκολία. Άρα εδώ τι; Εδώ λοιπόν είναι δύο επίπεδα. Θέλουμε ταυτόχρονα πολλές χιλιάδες  μικρές παρεμβάσεις για να υπάρχουν πολλά μεροκάματα, και βεβαίως να κοιτάμε και τα μεγάλα ζητήματα των επενδύσεων που κάποιοι ενδιαφέρονται να κάνουν στην Ελλάδα για να μπορέσουμε να τους διευκολύνουμε. Αυτό λοιπόν όλο είναι ένα πλαίσιο το οποίο συγκροτεί ένα πρόγραμμα ανόρθωσης. Η κυβέρνηση οφείλει να είναι προσανατολισμένη πάνω σε αυτό και να ασχολείται με αυτό.