Ανέφερε ότι οι ιδιωτικοποιήσεις και οι κρατικοποιήσεις είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος στον καπιταλισμό, αφού όταν εκλείπει η δυνατότητα κέρδους για μια εταιρεία, και ειδικά ΔΕΚΟ, τα χρέη που αφήνει φορτώνονται στον κρατικό προϋπολογισμό.

Με αφορμή τα θέματα που συζητήθηκαν και παρουσιάστηκαν στην ταινία, τεκμηρίωσε τον τρόπο που η ευρωπαϊκή ένωση και τα αστικά κράτη, ως υπερασπιστές του κεφαλαίου, υλοποίησαν αυτές τις αποφάσεις και με τη βούλα της αστικής δικαιοσύνης. Αναφέρθηκε στο Ταμείο Ανάκαμψης και τις προϋποθέσεις υλοποίησής του, μία εκ των οποίων είναι ακριβώς η ιδιωτικοποίηση του νερού. Σημείωσε, ειδικά για αυτό, ότι λιγότεροι από 10 βιομηχανικοί μονοπωλιακοί όμιλοι στο Κιλκίς θα λάβουν μέχρι το τέλος του 2023 περίπου 100 εκ. την στιγμή που τα τιμολόγια του νερού θα υπερδιπλασιαστούν.

Τέλος ανέδειξε, την εγκληματική φύση τέτοιων νόμων, σε σχέση και με την τηλεδιαχείριση μετρητών, όπου οι εταιρείες ύδρευσης θα κόβουν το νερό σε χρεωμένα νοικοκυριά εξ' αποστάσεως και χωρίς τις αντιδράσεις του κόσμου, την στιγμή που στον σιδηρόδρομο η τηλεδιοίκηση δεν εφαρμόστηκε επειδή ηταν κόστος για τον επενδυτή, με τις πλάτες μάλιστα του κράτους. Στο σημείο αυτό ανέδειξε και την υποκρισία των αποκαλούμενων ανεξάρτητων αρχών των κρατών μελών, που δεν είναι πραγματικά ανεξάρτητες αφού προκύπτουν από τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς και επίσης είναι εξαρτημένες από το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο στο οποίο δεσμεύονται να λειτουργούν.