Μεγαλώνει η μικρή Δάφνη μέσα σ’ ένα αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον απολαμβάνοντας την αγάπη των γονιών, των παππούδων και των γιαγιάδων της. Η Δάφνη θυμάται: «η οικογένειά μου, μού έδωσε πολύ καλές αρχές αλλά μεγάλωσα πολύ αυστηρά και ίσως είναι αυτό που με χαρακτήρισε στη μετέπειτα ζωή μου. Έγινα κι εγώ αυστηρή απέναντι στα παιδιά μου αλλά και στη δουλειά μου».
Είναι ένα παιδί χαρισματικό πλημμυρισμένο με ωραία αισθήματα για όλους τους ανθρώπους. Φοιτά στο 1ο Δημοτικό σχολείο Λάρισας στην περιοχή του σιδηροδρομικού σταθμού διαπρέποντας σε όλα τα μαθήματα και δίνοντας χαρά και περηφάνια στους δικούς της. «Ήμουν ένα παιδί μοναχικό που μεγάλωσε με δύο πολύ αυστηρούς γονείς που η παρουσία τους στη ζωή μου ήταν καταλυτική. Φαντάσου ότι πέρασα στην ΕΑΣΑ στη Θεσσαλονίκη και είχα για φύλακα-άγγελό μου την γιαγιά μου που έμενε μαζί μου ακόμα και στον διορισμό μου στο Κιλκίς. Έτσι, από πολύ μικρό παιδί μέχρι τώρα είμαι ένας άνθρωπος του πρέπει. Δεν ένιωσα ποτέ ότι αυτό θα το κάνω για μένα. Πιο πρέπει, πεθαίνεις».
Συνεχίζει στο 1ο Γυμνάσιο Λάρισας με στόχο ζωής την φιλολογία. Εκεί, στην Δ’ Γυμνασίου (σημερινή Α’ Λυκείου) γίνεται η μεταστροφή στα θέλω της για το μέλλον. Έχει μια υπέροχη γυμνάστρια μέσα από την οποία η Δάφνη ανακαλύπτει τον όμορφο και μαγικό κόσμο του αθλητισμού και αλλάζει άρδην προσανατολισμό.
Δίνει εξετάσεις στην Γυμναστική Ακαδημία (ΕΑΣΑ τότε) και εισάγεται με υποτροφία στη Θεσσαλονίκη όπου τελειώνει επίσης με υποτροφία. Η Δάφνη ήδη έχει διαμορφωθεί σε μια όμορφη παρουσία με έντονη προσωπικότητα, με ουσιαστική μόρφωση, κουλτούρα, εσωτερική καλλιέργεια και μια έμφυτη σεμνότητα, στοιχεία που την κάνουν να διακρίνεται σε όλους τους χώρους κοινωνικής δράσης που συμμετέχει.
Υπηρετεί σε δύο ιδιωτικά γυμνάσια στη Λάρισα και στη συνέχεια διορισμός στα Χανιά. Λόγω του ότι είναι μοναχοπαίδι και με διάφορες συγκυρίες έρχεται στο Κιλκίς έναν εντελώς άγνωστο γι’ αυτήν τόπο.
Πρώτες μέρες διαμένει στο ξενοδοχείο ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ του Βασίλη Χατζηβασιλείου (δίπλα στο σημερινό ΕΥΡΥΔΙΚΗ). Τοποθετείται στο Γυμνάσιο θηλέων (σημερινό 2ο) με Γυμνασιάρχη τον θεολόγο Πάπιστα. Είναι πια 22 χρονών και διακρίνεται για την προσωπικότητα, για την προσφορά της αλλά και για την έντονη παρουσία της στα δρώμενα της πόλης μας.
Όλα αυτά βέβαια δεν μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα στο στενό περιβάλλον της μικρής μας πολιτείας και στο μήνα πάνω γνωρίζεται με ένα υπέροχο Κιλκισιώτη νέο. Το όνομά του Παύλος και είναι γόνος της ιστορικής οικογένειας Πασαλίδη. Ο Παύλος που είχε τελειώσει Φυσικός, την εποχή εκείνη έκανε το μεταπτυχιακό του ως ραδιοηλεκτρολόγος ενώ παράλληλα δούλευε και στο γνωστό φροντιστήριο της οικογένειας. Ο Θεός έρωτας σαϊτεύει τις καρδιές των δύο νέων ανθρώπων και το 1977 έρχεται ο γάμος. Την ευτυχία τους συμπληρώνει η γέννηση των δύο γιων τους Βαγγέλη και Γιώργου που είναι σήμερα Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί και εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα.

Θητεία στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση
Η Δάφνη για 15 χρόνια εργάζεται εκτός από το 2ο Γυμνάσιο και στα Γυμνάσια Χέρσου και Τερπύλλου. Παντού το έργο της είναι τεράστιο και αναγνωρίζεται απ’ όλους. Και φθάνουμε στο 1990 που έρχεται η καταξίωση με την επιλογή της στη θέση της Προϊσταμένης Φυσικής Αγωγής όπου διαδέχεται την συνταξιοδοτηθείσα Ελένη Τσαχουρίδου. Στη θέση αυτή η Δάφνη μένει για 12 χρόνια. Κατά τη διάρκεια της θητείας της, το 1ο Λύκειο Κιλκίς κατακτά το πρωτάθλημα στο πανελλήνιο πρωτάθλημα χάντμπολ με αποτέλεσμα οι μαθητές να περάσουν χωρίς εξετάσεις στην Γυμναστική Ακαδημία. Το ίδιο γίνεται και με τα κορίτσια. Μεγαλύτερη επιτυχία βέβαια είναι το γεγονός ότι το Κιλκίς επιλέγεται ως μία από τις πόλεις διοργάνωσης του παγκόσμιου πρωταθλήματος χάντμπολ. Στη διάρκεια της θητείας της Δάφνης στα πλαίσια του μαζικού αθλητισμού διοργανώνονται με επιτυχία και τα πρωταθλήματα εργαζομένων.
Το 2002 η Δάφνη επιλέγεται ως Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κιλκίς όπου διαδέχεται τον συνταξιοδοτηθέντα αείμνηστο Βασίλη Χαραλαμπίδη. Είναι μία από τις τρεις γυναίκες Διευθύντριες Δευτεροβάθμιας σε όλη την Ελλάδα. Το μικρό κορίτσι που έπαιζε στην οδό Φαρσάλων της Λάρισας φθάνει με την αξία του στην κορυφή της ιεραρχίας στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Το 2004 επιλέγεται ως μέλος του Κεντρικού Υπηρεσιακού Συμβουλίου (ΚΥΣΔΕ) του Υπουργείου Παιδείας όπου παραμένει για πέντε χρόνια. Είναι στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο για την επιλογή των Διευθυντών της Δευτεροβάθμιας.
Στη διάρκεια της θητείας της γίνεται αναβάθμιση της ποιότητας υποδομής της δευτεροβάθμιας. Μεταφέρθηκαν τα γραφεία σε σύγχρονο κτήριο στην 21ης Ιουνίου και η Δ/νση Β/θμιας του Κιλκίς μετατρέπεται σε μία Δ/νση πρότυπο. Διοργανώθηκαν πολλά πανελλήνια συνέδρια με αξιόλογους εισηγητές. Βασικό στοιχείο της επιτυχούς λειτουργίας της Δ/νσης αποτελεί για τη Δάφνη και η επιλογή και στήριξη ικανών συνεργατών.
Η Δάφνη παραμένει στη θέση της Διευθύντριας Δευτεροβάθμιας μέχρι το 2010 που συνταξιοδοτείται μετά από 37 χρόνια υπηρεσίας.

Λύκειο Ελληνίδων Κιλκίς
Ο θεσμός του Λυκείου των Ελληνίδων ξεκίνησε στην Ελλάδα το 1911 με ενέργειες της Καλιρρόης Παρρέν που υπήρξε πρωτοπόρος του γυναικείου κινήματος στην Ελλάδα και εκδότρια από το 1887 της ‘’Εφημερίδας των κυριών’’. Το καταστατικό όρισε ότι «σκοποί του Λυκείου των Eλληνίδων είναι ο μεταξύ γυναικών των γραμμάτων, των επιστημών, των τεχνών σύνδεσμος, προς εξυπηρέτησιν της προόδου του φύλου των, προς υπεράσπισιν και προστασίαν αυτών και προς αναγέννησιν και διατήρησιν των ελληνικών εθίμων και παραδόσεων, ως ελληνικών χορών, ασμάτων, εθνικών ενδυμασιών κτλ».
Στη συνέχεια δημιουργήθηκαν παραρτήματα σε όλην την Ελλάδα
Στην ΕΑΣΑ η Δάφνη Νιάκα ευτύχησε να έχει καθηγητή στο χορό τον Γιάννη Δούκα ο οποίος ήταν παράλληλα και δάσκαλος χορού στο Λύκειο Ελληνίδων Θεσσαλονίκης. Ο Δούκας είχε εμφυσήσει στις φοιτήτριες την αγάπη για τον θεσμό του Λυκείου Ελληνίδων.
Με τον ερχομό της στο Κιλκίς η Δάφνη εντάχθηκε στους τότε πολιτιστικούς συλλόγους της πόλης μας. Πρώτη γνωριμία της με την αείμνηστη δεσποινίδα Ειρήνη Ευθυμιάδου στην ‘’Αρμονία’’ όπου βοηθούσε στην διοργάνωση των εκδηλώσεων. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον Οδηγισμό. Στις αρχές της δεκαετίας του 90 θεώρησε ότι είναι ώριμα τα πράγματα για τη δημιουργία Λυκείου Ελληνίδων στο Κιλκίς. Το 1993 πλαισιωμένη από τη Χρύσα Χατζηβασιλείου, την Ερατώ Σακαρίδου και άλλες κυρίες η Δάφνη κάνει αίτηση στο κεντρικό Λύκειο στην Αθήνα για την έγκριση δημιουργίας του παραρτήματος στο Κιλκίς. Μετά από εξονυχιστικό έλεγχο τα μέλη του κεντρικού Λυκείου δίνουν την έγκρισή τους και ξεκινά η λειτουργία του με ιδρύτρια και πρώτη του πρόεδρο τη Δάφνη Νιάκα. Η ίδρυση έγινε στις 19 Μαρτίου του 1993. Για το ξεκίνημα του Λυκείου η Δάφνη αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ‘’το Λύκειο, πριν μάθει να περπατάει, έτρεξε’’. Ο πρώτος χώρος που νοικιάστηκε για τα γραφεία του Λυκείου ήταν στην αρχή του σημερινού πεζόδρομου της 25ης Μαρτίου όπου στεγάζονταν τότε και τα γραφεία της εφημερίδας ΕΙΔΗΣΕΙΣ. Στη συνέχεια τα γραφεία στεγάστηκαν και σε άλλους χώρους της πόλης μας. Οι πρόβες γίνονταν στα Δημοτικά σχολεία 2ο και 4ο. Αυτό μέχρι το 2015 που το Λύκειο μεταφέρθηκε στην παλιά Νομαρχία όπου στεγάζεται μέχρι σήμερα.
Ας αφήσουμε τη Δάφνη να ξετυλίξει το κουβάρι των αναμνήσεων και να μας αφηγηθεί τις μνήμες της από το ξεκίνημα: «Ξεκινήσαμε με πολλή αγάπη και ενθουσιασμό την προσπάθεια με πρώτους δάσκαλους χορού τον Χρήστο Γιοβανούδη και την Πασχαλιά Καλουπτσή που ήταν τότε χορευτές του Λυκείου Ελληνίδων Θεσσαλονίκης. Ο κόσμος του Κιλκίς αγκάλιασε την προσπάθειά μας και μας στήριξε στα πρώτα δύσκολά χρόνια. Με το ξεκίνημα της πρώτης χρονιάς το Λύκειό μας είχε 300 χορευτές. Στους δύο πρώτους δάσκαλους χορού από το ξεκίνημα ακόμα προστέθηκαν η Ανατολή Λιαρετίδου, η Πένυ Τζιμοπούλου και η Σωτηρία Μιχαηλίδου. Από το Σεπτέμβριο του 1993 είχαμε ήδη τρία τμήματα, παιδικό, εφηβικό και ενηλίκων. Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσαμε με το ξεκίνημα ήταν οι φορεσιές. Δεν είχαμε και αναγκαζόμασταν να δανειζόμαστε από άλλα Λύκεια. Με μια πρώτη επιχορήγηση αποκτήσαμε τις πρώτες οχτώ φορεσιές που ήταν το ‘’Ρουμλούκι’’ (Γιδάς) . Η δραστηριότητα του Λυκείου με τις όμορφες και ποιοτικές εκδηλώσεις είχαν ως αποτέλεσμα στη συνέχεια να δοθούν σημαντικές χρηματοδοτήσεις από την Πολιτεία που κάλυψαν τις λειτουργικές ανάγκες του Λυκείου και αγοράστηκαν βαθμιαία οι υπόλοιπες φορεσιές. Σήμερα η ιμματιοθήκη του Λυκείου έχει 290-300 φορεσιές. Φροντίζαμε πάντα οι νέες φορεσιές να είναι πιστά αντίγραφα πιστεύοντας ότι μετά από κάποια χρόνια θα θεωρούνται αυθεντικές. Οι τελευταίες φορεσιές της περιοχής του Μετσόβου αγοράστηκαν πριν από δέκα χρόνια με ένα πρόγραμμα της Αναπτυξιακής Κιλκίς (ΑΝΚΙ) με σημαντική βοήθεια του αείμνηστου συζύγου μου Παύλου Πασαλίδη. Μέσα από ένα πρόγραμμα της ΑΝΚΙ έγινε και ο λαογραφικός χάρτης του Κιλκίς, ένα πολύ σημαντικό έργο. Έγινε μία επιτροπή που κατέγραψε το οδοιπορικό όλων των πληθυσμιακών ομάδων του Κιλκίς σε επτά τόμους. Υπήρχε ο σκοπός να εκδοθούν αλλά ήρθαν οι δύσκολοι καιροί και το έργο αυτό παραμένει μέχρι σήμερα στα χαρτιά».
Οι εκδηλώσεις του Λυκείου αποτελούσαν πάντα σημείο αναφοράς για την πόλη και το νομό μας. Πάνω σ’ αυτό το θέμα η Δάφνη αναφέρει: «Είμαι τελειομανής. Πάντα πυξίδα της σκέψης μου ήταν το ό,τι γίνεται πρέπει να είναι ποιοτικό. Ήμουν πάντα αυστηρή με τους συνεργάτες μου επειδή ήμουν πρώτ’ απ’ όλα αυστηρή με τον εαυτό μου. Έτσι είμαι και στη ζωή μου. Δεν αναλαμβάνω κάτι αν δεν είμαι σίγουρη ότι μπορώ να το φέρω εις πέρας με το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Οι εκδηλώσεις που κάναμε ως Λύκειο κατά καιρούς είχαν κόστη ασύλληπτα αλλά με συνετή διαχείριση πάντα τα καταφέρναμε».
Εκτός από τις εκπληκτικές εκδηλώσεις στο Κιλκίς, το Λύκειο εκπροσώπησε την πόλη μας εντός αλλά και εκτός Ελλάδας αποτελώντας έτσι έναν από τους καλύτερους πρεσβευτές της πόλης και του νομού μας. Το Λύκειο Ελληνίδων Κιλκίς εκπροσώπησε το Κιλκίς και την Ελλάδα σε φεστιβάλ της Ουγγαρίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας (δύο φορές), της Τουρκίας (Προύσα), της Ιταλίας κτλ.
Την προσφορά του Λυκείου Ελληνίδων Κιλκίς αναγνώρισαν και πρόσωπα διεθνούς ακτινοβολίας που φιλοξενήθηκαν κατά καιρούς από το Λύκειο στην πόλη μας όπως η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, πρώτη γυναίκα πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως στην UNICEF.

Η Δάφνη Νιάκα υπήρξε μέχρι σήμερα η μοναδική πρόεδρος του Λυκείου είχε όμως τη χαρά να πλαισιώνεται στα κατά καιρούς Δ. Σ. από μία ομάδα αποτελούμενη από εμπνευσμένες και δραστήριες κυρίες. Είναι αυτό που ο εθνικός μας τροβαδούρος Διονύσης Σαββόπουλος είπε: ‘’Στην Ελλάδα ιστορία γράφουν οι παρέες’’. Πράγματι οι κυρίες που στελέχωσαν και στελεχώνουν τα κατά καιρούς
Δ. Σ. του Λυκείου Ελληνίδων Κιλκίς μετά από κοντά 30 χρόνια αποτελούν πλέον μια γόνιμη και δημιουργική παρέα, μια οικογένεια.
Στις 28 Δεκεμβρίου του 2006 η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε το Λύκειο Ελληνίδων του Κιλκίς για την πολυετή και ποιοτική πολιτιστική προσφορά του στον ακριτικό νομό μας. Σε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα, η Δάφνη Νιάκα παρέλαβε από τον πρόεδρο της Ακαδημίας κ. Στεφανή την τιμητική περγαμηνή που συνοδευόταν από το ποσό των 5000€ του αθλοθέτη κ. Σκούρα στη μνήμη του γιου του δημοσιογράφου Γ. Σκούρα.

Η Δάφνη αναφέρει χαρακτηριστικά: «Θεωρώ το Λύκειο Ελληνίδων του Κιλκίς το τρίτο μου παιδί που το αγκάλιασε όλη η οικογένειά μου. Πάντοτε είχα τη στήριξη του Παύλου σε οτιδήποτε κι αν έκανα σ’ όλη μου την πορεία».
Τα τελευταία χρόνια η Δάφνη κάνει μια προσπάθεια να μπούνε στο Δ. Σ. του Λυκείου νέες κοπέλες που να προέρχονται όμως από τα σπλάχνα του ώστε να έχουν βιωματική σχέση με το Λύκειο. Δυστυχώς όμως μέχρι τώρα οι προσπάθειες δεν έχουν ορατό αποτέλεσμα πράγμα που ανησυχεί την Δάφνη για την διάδοχη κατάσταση.
Το κεντρικό Λύκειο αυτή τη στιγμή έχει 54 παραρτήματα στην Ελλάδα και 17 στο εξωτερικό όπου υπάρχει ελληνικό στοιχείο. Αξιολογεί τα παραρτήματά του και αν διαπιστώσει ότι κάποιο από αυτά δεν επιτελεί τους γενικούς σκοπούς που πρεσβεύει τότε μπορεί να το κλείσει. Κάθε δύο χρόνια γίνεται το συνέδριο στο οποίο αναλύονται θέματα και δίνονται κατευθύνσεις.
Ως απολογισμό της παρουσίας της στο Κιλκίς η Δάφνη αισθάνεται περήφανη για την προσφορά της οικογένειάς της στον τόπο συνολικά αλλά και για το γεγονός ότι με τον Παύλο έδωσαν ανεκτίμητες αρχές και αξίες στους δυο τους γιους ώστε να δημιουργήσουν και αυτοί όμορφες οικογένειες και να προσφέρουν στον τόπο τους αυτά που πρόσφεραν και οι γονείς τους.
Το χτύπημα της μοίρας
26 Μαΐου του 2018. Φεύγει από τη ζωή ο σύντροφος ζωής της Δάφνης. Μέρα Μαγιού ήταν όταν ο Παύλος Πασαλίδης μετά από πολύχρονη και γενναία μάχη με τον Χάρο φεύγει από τη ζωή αφήνοντας πίσω του το πλούσιο και γόνιμο ίχνος του στην ιστορική πορεία του τόπου μας στο χρόνο. Το χτύπημα για τη Δάφνη είναι καταλυτικό και την γονατίζει. Αγωνίστρια της ζωής όμως σηκώνεται και συνεχίζει. Το οφείλει στα παιδιά της, στα εγγόνια της αλλά και σε όλα τα παιδιά του τόπου μας που μέσα από το Λύκειο Ελληνίδων Κιλκίς βρήκαν και βρίσκουν έναν όμορφο δρόμο στη ζωή που ανοίγεται μπροστά τους.

Επίλογος
Το μικρό μοναχικό κορίτσι που έπαιζε στην οδό Φαρσάλων της Λάρισας, σήμερα σε ώριμη ηλικία απολαμβάνει τις χαρές που της δίνουν τα δυο της παιδιά, οι δυο νύφες της που τις έχει όπως λέει σαν κόρες της και τα τέσσερα εγγόνια της. Κυρίως όμως απολαμβάνει την αγάπη και τον σεβασμό της κοινωνίας του Κιλκίς για την μακρόχρονη και γόνιμη προσφορά της στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης μας. Προσφορά που συνεχίζεται...