Οι πρόσφατες παραστάσεις της Θεατρικής Σκηνής της ΤΕΧΝΗΣ με το γενικό τίτλο «Γυνή, πυρ», που αφορούν σε δύο μονόπρακτα του Άντον Τσέχωφ, «Αρκούδα» και «Επέτειος», ήταν το καθρέφτισμα της πολλής και ποιοτικής δουλειάς, που προηγήθηκε, της εμπειρίας των συντελεστών, της συνέπειας και σοβαρότητας, που χαρακτηρίζουν την ομάδα αυτή της πόλης μας.
Και στα δύο αυτά μονόπρακτα, του σημαντικού και πασίγνωστου ανά τον κόσμο θεατρικού συγγραφέα, Άντον Τσέχωφ είναι ολοφάνερη η κρατούσα αντίληψη ότι η συμπεριφορά των ‘’ανόητων’’, ‘’φλύαρων’’, ‘’άμυαλων’’, ‘’ρηχών’’ και ‘’επιπόλαιων’’ γυναικών, είναι η αιτία όλων των αντιξοοτήτων και ανατροπών, που συμβαίνουν στους σχεδιασμούς και προγράμματα των ‘’λογικών‘’, ‘’ισχυρών’’ και ‘’αλάθητων’’ ανδρών. Ο συγγραφέας, ωστόσο, κρατά διακριτικές αποστάσεις από την αντίληψη αυτή, θεωρώντας το ίδιο υπεύθυνους απέναντι των γεγονότων και των καταστάσεων που δημιουργούνται, και τους δύο.
Τα δύο μονόπρακτα είναι από τις λίγες κωμωδίες που έγραψε ο Άντον Τσέχωφ. Προκαλεί αβίαστα το γέλιο, το λεπτό χιούμορ του συγγραφέα, που, ωστόσο, πίσω από αυτό κρύβονται τραγικές αλήθειες.
Οι χαρακτήρες των ηρώων αποδίδονται πειστικά και ανάγλυφα από τα μέλη τής Θεατρικής Σκηνής της ΤΕΧΝΗΣ.
Ο Γιώργος Ποζίδης, όπως πάντα, κινήθηκε με άνεση έμπειρου ηθοποιού πάνω στη σκηνή, υποδυόμενος με ευχέρεια, πότε τον αγροίκο μουζίκο, αγριάνθρωπο-αρκούδα, και πότε το διευθυντή τράπεζας, που περιμένει να γιορτάσει σημαντική επέτειο γι΄ αυτήν.
Η Σοφία Κεσίδου μοναδική ως ‘’απαρηγόρητη χήρα’’ και παράλληλα ως ‘’ναζιάρικο’’ θηλυκό, με ‘’λακκάκια’’ στα μάγουλα.
Ο Οδυσσέας Φραγγελάκης, ως υπηρέτης, ήταν η αποκάλυψη της βραδιάς. Έπαιζε και το τελευταίο του ‘’κύτταρο’’. Βλέμμα, στάση κορμού, κινήσεις χεριών και εκφορά λόγου προκαλούσαν άφθονο και αβίαστο γέλιο.
Ο Θεόφιλος Γουλτίδης, στο ρόλο του δύσθυμου, γκρινιάρη, δύστροπου και ιδιόρρυθμου υπαλλήλου Τράπεζας, και από πεποίθηση μισογύνη, που όλοι, όλες και όλα του έφταιγαν, πιστοποίησε για άλλη μια φορά την κλάση του, την εμπειρία του και τη δυνατότητά του να ελίσσεται και να αποδίδει ένα ευρύ φάσμα χαρακτήρων.
Η Γεωργία Ιωαννίδου εξαιρετική, ευέλικτη, άνετη και πειστική στη σκηνή, συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του συνολικά ωραίου αποτελέσματος.
Τέλος, η Ιφιγένεια Ποζίδου ήταν αυτή που συγκέντρωσε το θαυμασμό, εισέπραξε το ιδιαίτερο και δυνατό χειροκρότημα του κοινού και έπεισε για τις πολλές της δυνατότητες επί σκηνής. Έπαιξε με την ικανότητα και τη στόφα επαγγελματία ηθοποιού.
Προσεγμένα τα κοστούμια και εξαιρετικά τα σκηνικά, που μετέφεραν το θεατή στην εποχή της τσαρικής Ρωσίας. Απόλυτα πετυχημένες και οι εικαστικές παρεμβάσεις του εικαστικού τμήματος ενηλίκων της ΤΕΧΝΗΣ και του Νικόλα Μπλιάτκα.
Δε χρειάζεται πολύ να σκεφθεί κάποιος για να κατανοήσει ότι όλη αυτήν την επιτυχημένη παράσταση την ‘’κέντησε’’ βήμα το βήμα και βελονιά τη βελονιά ο ταλαντούχος σκηνοθέτης της ομάδας Παύλος Δανελάτος. Η παρουσία του και λειτουργία του στην πόλη μας δε θα είναι υπερβολή να πούμε πως γράφει ιστορία στον τομέα του θεάτρου και γενικώς της θεατρικής δραστηριότητας.