Το έργο. αποτελείται από σκηνές γεμάτες αγωνία για την τύχη των γυναικών της Τροίας, οι οποίες περιμένουν αιχμάλωτες στην παράλια τής κατεστραμμένης πόλης. Οι Έλληνες νικητές θα τις μοιραστούν μεταξύ τους και θα τις μεταφέρουν σκλάβες στις πατρίδες τους. Ο Ευριπίδης μέσα από το κλάμα και το μοιρολόι των γυναικών περιγράφει τις συμφορές του πολέμου. Του κάθε πολέμου. Τις καταστροφές, τους βιασμούς, τους σκοτωμούς, την αιχμαλωσία, την σκλαβιά, την βαρβαρότητα, την ασέβεια στους ναούς. Σπαραχτική είναι η σκηνή στην οποία η Ανδρομάχη κλαίει για το ζωντανό ακόμη παιδί της, το οποίο οι Έλληνες αποφάσισαν να γκρεμίσουν από τα τείχη της Τροίας. Γεμάτο ένταση ακούγεται και το μοιρολόι της, όταν της παραδίδουν το κορμί του γκρεμοτσακισμένου παιδιού της. ‘’Τι θα γράψουν πάνω στο μνήμα σου τώρα; Αυτό το μωρό το φοβήθηκαν ο Αχαιοί και το σκότωσαν. Αυτό θα είναι επίγραμμα ντροπής για την Ελλάδα!’’ (στ1190).
Μέσα από τα μοιρολόγια και τις κατάρες των γυναικών της Τροίας, ο Ευριπίδης απευθύνεται στους συμπολίτες του Αθηναίους. Με το ’’ντροπή για την Ελλάδα’’ κατηγορεί τους Αθηναίους και καταδικάζει τις δικές τους βαρβαρότητες, αυτές που διέπραξαν κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, που βρισκόταν ήδη στο 16ο έτος των εχθροπραξίων και δεν φαινόταν να τελειώνει. Έξι χρόνια πριν από την παράσταση οι Αθηναίοι είχαν σφάξει και είχαν πουλήσει σαν σκλάβους τους κάτοικους της Τορώνης. Την ίδια τύχη είχαν λίγο αργότερα πάλι στην Χαλκιδική και οι κάτοικοι της Σκιώνης. Ακόμη χειρότερες πράξεις έγιναν μόλις έναν χρόνο πριν την παράσταση, όταν οι Αθηναίοι κατέσφαξαν τους κατοίκους της Μήλου.
Το έργο Τρωάδες είναι ένα ατέλειωτο και στατικό μοιρολόι, χωρίς δράση, χωρίς πλοκή, χωρίς ανατροπές, που δύσκολα παρουσιάζεται σε θεατρική σκηνή. Παρόλη την δυσκολία, η θεατρική ομάδα του 2ου πειραματικού γενικού λυκείου Κιλκις τόλμησε να ανεβάσει την παράσταση και κατάφερε να μας εκπλήξει πολλαπλώς.
Εξέπληξε ως προς την (τυχαία) χρονική συγκυρία. Η Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, που ξεκίνησε έναν μήνα πριν, προσέδωσε στο έργο φρεσκάδα και ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον. Η ταύτιση των Τρώων με τους Ουκρανούς και των Αχαιών με τους Ρώσους, γινόταν αυθόρμητα και αβίαστα. Με την προβολή φωτογραφιών από πρόσφατους πολέμους, που έγινε στο τέλος της παραστάσεως, ο Ευριπίδης έγινε κομμάτι της επικαιρότητος και η επικαιρότητα έγινε κομμάτι της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.
Εξέπληξε ως προς την επιλογή του έργου. Έχουμε την εντύπωση ότι ο σύγχρονος Έλληνας είναι κουρασμένος από τις επαναλαμβανόμενες κρίσεις και γι’ αυτόν τον λόγο αναζητά μόνο το φαιδρό, το ελαφρύ και το γελοίο. Πιστεύουμε ότι τα σοβαρά έργα, που αναφέρονται σε πανανθρώπινες αξίες, ενδιαφέρουν μόνο κάτι περίεργους ανθρώπους που υποτιμητικά αποκαλούμε κουλτουριάρηδες. Επίσης έχουμε την πεποίθηση ότι τα παιδιά μας ενδιαφέρονται μόνο για βόλτες στις καφετερίες, για αθλητικές δραστηριότητες και για χασομέρια στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως. Θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι κάνουμε λάθος εκτίμηση και τα υποτιμούμε. Οι μαθητές του 2ου πειραματικού Γενικού Ενιαίου Λυκείου Κιλκις απέδειξαν ότι είναι ικανοί για εργασίες απαιτήσεων καθώς δέχτηκαν να αναμετρηθούν με ένα δύσκολο έργο και κατάφεραν να το υπηρετήσουν με επαγγελματική επάρκεια.
Εξέπληξε ως προς την ικανότητα των υπευθύνων καθηγητών του σχολείου, στο να εμφυσήσουν στους μαθητές το ενδιαφέρον για ένα τόσο δύσκολο και ίσως άχαρο για την ηλικία τους έργο.
Εξέπληξε ως προς την επιλογή της πρωταγωνίστριας. Η εκπληκτική μαθήτρια που έπαιξε τον ρόλο της Εκάβης, έδωσε πνοή, σφρίγος και θεατρική υπόσταση σε ένα κείμενο που αντικειμενικά δεν εχει καθόλου δράση. Ταυτίστηκε απολύτως με τον ρόλο της και παρέσυρε τον θεατή στο να συμπάσχει με την βασίλισσα και την δυστυχία της.
Εξέπληξε με τον χορό. Ήταν πολύ καλά δουλεμένος και απόλυτα συντονισμένος. Δίνοντας προσοχή στην σωστή άρθρωση των λέξεων επέτρεψε την κατανόηση των κειμένων, γεγονός σπάνιο, καθότι σε παραστάσεις αρχαίου θεάτρου συνήθως δεν καταλαβαίνεις τι λέει ο χορός. Το τραγούδι και η μουσική ενίσχυαν την ένταση των συναισθημάτων και δεν επισκίαζαν ηχητικά την παράσταση, οι δε μαθήτριες -μουσικοί ζέσταιναν με τους ήχους τους την τεταμένη ατμόσφαιρα.
Εξέπληξε ως προς την νεοελληνική μετάφραση του κειμένου, το οποίο έρεε σαν γάργαρο νερό, προσδίδοντας δυναμισμό στην παράσταση. Οι παρεμβάσεις που έγιναν στο κείμενο δεν αλλοίωσαν το πνεύμα του έργου και βοήθησαν στο να ενισχυθεί ο δραματικός χαρακτήρας του. Εάν ζούσε ο Ευριπίδης ίσως δεχόταν με ικανοποίηση τις λίγες αλλαγές.
Τέλος, η παράσταση εξέπληξε με τον επαγγελματισμό της. Περισσότερα από πενήντα άτομα μόχθησαν για την επιτυχία της. Μια τόσο συλλογική, χρονοβόρα και επίπονη προετοιμασία δεν θα είχε τόσο ικανοποιητικό αποτέλεσμα, εάν δεν έδιναν όλοι οι συμμετέχοντες τον καλύτερο εαυτό τους. Ίσως τελικά αυτό να μένει και σαν συμπέρασμα, ότι δηλαδή τα όμορφα και σημαντικά τα δημιουργούν οι ομάδες και όχι οι μονάδες. Όσοι δεν είδαν την παράσταση έχασαν μια σημαντική, για την πόλη, εκδήλωση. Οι μεγάλοι όμως κερδισμένοι είναι οι ηθοποιοί μαθητές που συμμετείχαν σε αυτήν την προσπάθεια. Η θεατρική εμπειρία προσφέρει γνώση, αυξάνει τα ενδιαφέροντα, πλάθει χαρακτήρες, αναδεικνύει ταλέντα, βελτιώνει τις ικανότητες και δημιουργεί ανθεκτικές ανθρώπινες σχέσεις.
Ο Ευριπίδης έγραψε ένα έργο που εξακολουθεί να είναι επίκαιρο μέχρι και σήμερα. Στιγματίζει τον πόλεμο: ‘’ανόητος είναι όποιος ρημάζει πολιτείες, ναούς και τάφους και τα ιερά των νικημένων’’ (στ 97) αλλά συγχρόνως τον αποδέχεται όταν γίνεται για την υπεράσπιση της πατρίδος: ‘’Ο φρόνιμος τον πόλεμο αποφεύγει μα στην ανάγκη αυτή κανείς εάν έρθει, δόξα μεγάλη είναι ένας ωραίος για την πατρίδα θάνατος. Ντροπή είναι άσχημα να πεθαίνεις’’ (στ 400).
Ο Ευριπίδης, αν και Αθηναίος, τόλμησε να καταδικάσει την βάρβαρη συμπεριφορά των Ελλήνων στην Τροία και κατ’ επέκτασιν και την συμπεριφορά των Αθηναίων στον πόλεμο με τους Σπαρτιάτες. Δεν έμεινε ουδέτερος λεγοντας μισόλογα και υπεκφυγές. Πήρε σαφή και ξεκάθαρη θέση υπέρ των θυμάτων του πολέμου, κάτι που στην εποχή μας, πολλοί συμπατριώτες μας αρνούνται ή αποφεύγουν να το κάνουν.
