Η παράσταση σε σκηνοθεσία του Αναστάση Κολοβού παρουσιάζεται από την ομάδα «Οι Άλλοι» και αποτελεί ήδη μία από τις πιο πολυσυζητημένες παραγωγές της χρονιάς. Ξεχωρίζει για τη σκοτεινή και ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρά της, καθώς ισορροπεί ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και στο ψυχολογικό θρίλερ, ενσωματώνει στοιχεία έντονης βίας και ταυτόχρονα ρίχνει μια αμείλικτη ματιά στην ανθρώπινη απελπισία και τις ακραίες όψεις των ανθρώπινων σχέσεων.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον για τους κιλκισιώτες και τις κιλκισιώτισσες έχει η συμμετοχή του ηθοποιού Χρήστου Παρδάλη ο οποίος μεγάλωσε στο Κιλκίς. Ένας νέος καλλιτέχνης που ακολουθεί με συνέπεια και πάθος τον δρόμο της υποκριτικής επιστρέφει αυτή τη φορά «σπίτι» όχι απλώς ως θεατής αλλά ως μέλος μιας απαιτητικής και σκοτεινής παραγωγής.
Με αφορμή την επικείμενη παρουσία του στην πόλη, η εφημερίδα μας συνομίλησε μαζί του για την πορεία του, τις προκλήσεις του επαγγέλματος και τη σημασία που έχει για τον ίδιο αυτή η επιστροφή. Με λόγο άμεσο και ειλικρινή, ο Χρήστος Παρδάλης αποτυπώνει τη διαδρομή του μέχρι σήμερα, τις δυσκολίες αλλά και το πάθος που τον οδηγεί στο θέατρο.
Συνέντευξη με τον Χρήστο Παρδάλη
Χρήστο, επιστρέφεις στο Κιλκίς με μια ξεχωριστή παράσταση. Πώς νιώθεις που παίζεις μπροστά στο «δικό σου» κοινό; Πόσο σημαντικό είναι για σένα να επιστρέφεις και να παρουσιάζεις τη δουλειά σου στον τόπο σου;
Νιώθω μόνο όμορφα συναισθήματα που επιστρέφω έστω και για μια παράσταση. Ειλικρινά, νιώθω μεγάλο ενθουσιασμό, δεν βλέπω την ώρα.
Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στο Killer Joe και τι ήταν αυτό που σε τράβηξε περισσότερο στο έργο;
Είμαι στους ιδρυτές της ομάδας «Οι Άλλοι» οπότε εμείς επιλέξαμε το Killer Joe. Με τράβηξε η υπόθεση του, οι ανατροπές του, ο συνδυασμός θρίλερ και μαύρης κωμωδίας και φυσικά η επικαιρότητα των θεμάτων που θίγει (πτώση της ηθικής, διαστρεβλωμένη οικογένεια, βία, οικονομική απελπισία, απληστία, σεξουαλική εκμετάλλευση.
Ο ρόλος σου στην παράσταση έχει έντονα ψυχολογικά στοιχεία. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετώπισες στην προσέγγισή του;
Πράγματι είναι ένας πολύ απαιτητικός ρόλος γιατί περνάει από κάθε πιθανό συναίσθημα στην διάρκεια του έργου. Η μεγαλύτερη πρόκληση θα έλεγα πως ήταν να βρω το πόσο απελπισμένος πρέπει να είναι κάποιος έτσι ώστε να δώσει ακραία ανταλλάγματα χωρίς κανένα ηθικό φραγμό και χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες των πράξεων του. Ειδικά όταν εγώ σαν Χρήστος στην προσωπική μου ζωή είμαι ιδιαίτερα ψύχραιμος σε οτιδήποτε και αν συμβεί.
Το έργο ισορροπεί ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ και το σκοτάδι. Πόσο δύσκολο είναι αυτό για έναν ηθοποιό πάνω στη σκηνή;
Το χιούμορ θέλει ρυθμό και το σκοτάδι παύση και ατμόσφαιρα. Δύσκολος συνδυασμός αλλά “challenging” υποκριτικά και σκηνοθετικά.
Πότε συνειδητοποίησες ότι η υποκριτική είναι αυτό που θέλεις να ακολουθήσεις επαγγελματικά;
Ότι θέλω η υποκριτική να είναι μέρος της ζωής μου, το συνειδητοποίησα από μικρή ηλικία, ότι θέλω να είναι η ζωή μου, θα έλεγα πως το συνειδητοποίησα το 2022 όταν έκανα τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα στο θέατρο με την παράσταση «Κλειδαρότρυπα».
Ποιες ήταν οι πρώτες σου εμπειρίες στο θέατρο και τι κρατάς από εκείνα τα χρόνια;
Εντάξει δεν είναι και πολύ μακριά, ακόμα στην αρχή νιώθω πως είμαι απλά φροντίζω κάθε βήμα μου να είναι μεγαλύτερο από το προηγούμενο και να με ανεβάζει ως ηθοποιό αλλά και ως άνθρωπο. Από όλες τις δουλειές που έκανα μέχρι σήμερα στο θέατρο («Κλειδαρότρυπα» της Μαρίτας Κωστοπούλου, «The Big Game» της Λείας Βιτάλη, «Μοναξιά στην Άγρια Δύση» του Μάρτιν ΜακΝτόνα, «Γίγαντες του βουνού» του Λουίτζι Πιραντέλο», «Ένας καταπληκτικός καταθλιπτικός» του Αντώνη Καλομοιράκη, «Killer Joe» του Tracy Letts) έχω πάρει πράγματα και διατηρώ όμορφες αναμνήσεις. Αν πρέπει να κρατήσω ένα πράγμα θα είναι ο αρχικός ενθουσιασμός που κάθε χρόνο γίνεται και μεγαλύτερος.
Πόσο δύσκολο είναι σήμερα για έναν νέο ηθοποιό να ζήσει από το επάγγελμά του στην Ελλάδα;
Να ζει μόνο από αυτό χωρίς να κάνει κάποια δεύτερη δουλειά ή να έχει κάποια οικονομική καβάτζα είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Μερικές εκατοντάδες το καταφέρνουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα από τους δεκάδες χιλιάδες επαγγελματίες ηθοποιούς που υπάρχουν στην χώρα. Πρέπει να φτάσει κανείς ψηλά για να το καταφέρει και πάλι δεν υπάρχει ασφάλεια ότι και την επόμενη μέρα θα παραμείνει ψηλά. Για αυτό είναι καλό όσο μπορείς να χαράσσεις τον δικό σου δρόμο, να δημιουργείς σταδιακά το κοινό σου, για να μπορείς να επιβιώσεις σε αυτόν τον δύσκολο αλλά υπέροχο κόσμο σε βάθος χρόνου.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για ένα παιδί από την επαρχία να κυνηγήσει το όνειρο της υποκριτικής;
Σαν παιδί δεν ένιωθα να με επηρεάζει, με θυμάμαι να κάνω μεγάλα όνειρα. Από την εφηβεία και μετά άλλαξε αυτό. Δυστυχώς επηρεάστηκα από τα κοινωνικά πρέπει. Ότι δηλαδή αν είσαι καλός μαθητής πρέπει να πας σε ένα καλό πανεπιστήμιο, να πάρεις το προπτυχιακό μετά να πας για μεταπτυχιακό, ακόμα και αν αυτό που σπουδάζεις δεν σε εξιτάρει, δεν είναι αυτό που ονειρεύτηκες. Στο πρώτο εξάμηνο του μεταπτυχιακού («Εφαρμοσμένη κλινική κοινωνιολογία»), μπήκα στο πρώτο κατάστημα με κάμερες που βρήκα, πήρα μία δίνοντας ένα μεγάλο ποσό για τα δεδομένα μου, και είπα στον εαυτό μου πως αυτή η κάμερα θα είναι πάντα εκεί για να σου θυμίζει να ακολουθείς τα όνειρα σου. Την επόμενη μέρα ανακοίνωσα στην διεύθυνση πως δεν θα συνεχίσω, έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις για δραματικές σχολές, πέρασα σε όλες όσες έδωσα, αποφάσισα να πάω στην Δραματική σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου και “the rest is history”.
Τι σε γεμίζει περισσότερο στην υποκριτική; Υπάρχει κάποια στιγμή πάνω στη σκηνή που δεν ξεχνάς;
Κάθε στιγμή πάνω στην σκηνή είναι μοναδική, γιατί νιώθω γεμάτος και «ζωντανός». Συγκεκριμένα έχω τουλάχιστον μία σκηνή από κάθε παράσταση που έχω παίξει.
Τι θα συμβούλευες ένα νέο παιδί από το Κιλκίς που ονειρεύεται να ασχοληθεί με το θέατρο;
Να ανοίξει τα φτερά του και να το κάνει, να μην δει εμπόδια, να βλέπει μόνο τον στόχο του, το όνειρο του, έτσι κάθε εμπόδιο που θα του παρουσιαστεί θα το ξεπεράσει και στο τέλος θα φτάσει στον προορισμό του. Όσο άδικος και αν είναι ο κόσμος που ζούμε (όχι μόνο ο καλλιτεχνικός, γενικότερα) όταν κάποιος θέλει πολύ κάτι στο τέλος το καταφέρνει. Και όταν τα καταφέρνεις μόνος τότε η γεύση της «νίκης» είναι ακόμα πιο γλυκιά.
Επιμονή και υπομονή στα νέα παιδιά από το Κιλκίς που θέλουν να ασχοληθούν με το θέατρο, και για ότι χρειαστούν είμαι εδώ για αυτά.
Ακολουθούν η υπόθεση του έργου και οι βασικοί συντελεστές της παράστασης:
ΥΠΟΘΕΣΗ
Σε ένα προάστιο του Τέξας, η οικογένεια Σμιθ ακροβατεί ανάμεσα στην εξαθλίωση και την απόγνωση. Το σχέδιό τους; Να εισπράξουν την ασφάλεια ζωής της μητέρας. Μόνο που τίποτα δεν πάει όπως το ονειρεύτηκαν. Κάθε τους κίνηση ανοίγει έναν κύκλο απληστίας, βίας και ανατροπών – μέχρι που όλοι βρίσκονται παγιδευμένοι σε ένα παιχνίδι χωρίς επιστροφή.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας:Tracy Letts
Μετάφραση: Ντενίς Νικολάκου, Ιωάννης Σακαρίδης
Σκηνοθεσία: Αναστάσης Κολοβός
Πρωτότυπη μουσική: Ευαγγελινός Δημήτρης
Σχεδιασμός φωτισμών: Κυβέλη Ζώτου
Σκηνικά - Κοστούμια: Ελένη Καλπάκα
Επιμέλεια Κίνησης: Αναστάσης Κολοβός, Ροδιά Δόβρη
Ψυχογράφημα ρόλων: Αθανασία Κούσουλα
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Καλπάκα
Κατασκευές θεατρικών αντικειμένων: Βασίλης Κούβαρης, Δέσποινα Μανώλαρου
Φωτογραφίες: Αναστασία Μαντέλου, Σοφία Τσαγκαράκη
Make up artist: Ελευθερία Γκιόκα
Γραφιστικά: Αναστασία Γούναρη
Trailer: Δημήτρης Μπαμπούλης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Ερμηνεύουν:
Λευκοθέα Καντάνη, Αναστάσης Κολοβός, Μαρίτα Κωστοπούλου
Νικόλας Πανταζής, Χρήστος Παρδάλης.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Ημέρα & Ώρα: Πέμπτη 16 Απριλίου στις 21:00
Χώρος: Συνεδριακό Κέντρο Κιλκίς
Εισιτήρια: Γενική είσοδος 10 ευρώ
Κρατήσεις: +30 6955681856
Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/periodeia-2026-killer-joe-tou-tracy-letts/?lang=el
