Τότε, ακριβώς τότε, αναδύθηκαν χιλιάδες σταυροί
εκλάμποντες στο λόφο των ολολυζόντων
για να χαθούν εν στροβίλω στον μουντό θόλο
του περιπαθούς ουρανού,
μέσα σε ένα εκκωφαντικό αναθεματικό θόρυβο
κατά των προαιώνιων σχεδιαστών του κακού
και των συλλήβδην δημιουργών του ολέθρου.
Τα χαράματα, στις υγρές πλαγιές,
ακόμη διακρίνονται τα ολόλευκα αποτυπώματα
αμνάδων και αμνών που απωλέσθησαν αδίκως,
όταν επήλαυνε ατιθάσευτο το αρχέγονο κακό,
για να διαλυθούν πάραυτα, όπως τα ιστία των καραβιών
που διασχίζουν την κυρτωμένη θάλασσα των δεινών,
με τη ρότα χαραγμένη στη μπρούτζινη πλώρη τους…
Μετά την καταγραφή της συμφοράς και του άφατου πόνου,
χαράχθηκαν εκ των υστέρων στη συνείδηση των λογίων σοφές
παραινέσεις για το «μη δέον γενέσθαι»,
που όμως έσβησαν πρόωρα, προτού εφαρμοσθούν.
Οι δάσκαλοι της Οικουμένης κατηφείς, περίλυποι
και δακρυόντες αποφάνθησαν:
«Η εποχή των αίνων, των εγκωμίων και των διθυράμβων
παρήλθε ανεπιστρεπτί, τα πάντα μετατοπίσθηκαν βιαίως
-άπαξ δια παντός- στο σκοτεινό απώτατο μέλλον!»