βουλευτής και δημόσιος λόγος πάνε μαζί.

Χρωστάει στους πολίτες ο βουλευτής να δίνει το πολιτικό του στίγμα.

Ιδιαίτερα στο Κιλκίς όπου δοξάστηκαν (και εξακολουθούν να δοξάζονται) πολιτικοί τελούντες υπό καθεστώς εχεμύθειας.
Να περνάνε τα χρόνια δηλαδή και μόνη έγνοια τους να είναι πως θα εκλεγούν ή επανεκλεγούν και να έχουν σφαλιστό το στόμα τους σε κάθε μείζον ή έλασσον θέμα της δημόσιας ζωής.
Και μην ρωτάτε ποιοι είναι. Να σας δώσω ένα παράδειγμα:
Μπορείτε να θυμηθείτε πόσοι από το πολιτικό προσωπικό του νομού άνοιξαν το στόμα τους να πουν έστω μια κοινοτυπία όταν αποκαλύψαμε ότι ο ν. Κιλκίς είχε τους περισσότερους αναλογικά με τον πληθυσμό του νεκρούς από την πανδημία του κόβιντ;

Τεράστιο θέμα.
Θυμάστε πόσοι και ποιοι μίλησαν;

Δυο τρεις θυμόμαστε εμείς.
Οι άλλοι κρύφτηκαν.

Παλιά τους τέχνη άλλωστε.
Όπως παλιά τέχνη και ημών των ψηφοφόρων να διαθέτουμε μνήμη χρυσόψαρου.