Ωστόσο στην εισήγηση της πρότασης της διοίκησης, που την έκανε στη συνεδρίαση ένα υπηρεσιακό πρόσωπο, ο κ. Γ. Καμπουρούδης, άλλη ήταν η φιλοσοφία του εν λόγω επιχειρησιακού σχεδίου, αν την απέδωσε σωστά ο κ. Καμπουρούδης.
Διότι, σύμφωνα με τον εισηγητή, η επιτροπή μόνο έργο είχε να συλλέξει όλες τις προτάσεις έργων που θα υπέβαλαν, πέραν της διοίκησης και των δημοτικών συνδυασμών, οι πολίτες και οι εκπρόσωποι φορέων του δήμου.
Μάλιστα επανέλαβε δυο και τρεις φορές ο κ. Καμπουρούδης την έκκλησή του προς όλους να υποβάλλουν τις προτάσεις τους καθώς αγωνία της επιτροπής είναι να ενταχθούν όλες στο επιχειρησιακό σχέδιο, ώστε να είναι δυνατή η εκτέλεση των έργων, αν υπάρξει ευχέρεια χρηματοδοτική.
Η λογική αυτή εκφράστηκε και από τη διοίκηση του δήμου, όταν ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Αντώνης Σαμαράς  εκ μέρους της πλειοψηφίας αποδέχτηκε – υιοθέτησε συλλήβδην όλες τις κατατεθείσες από τους δημοτικούς συμβούλους προτάσεις για να ενσωματωθούν στο επιχειρησιακό σχέδιο.
Η διαφορά φιλοσοφίας ήταν φανερή και εκείνη προκάλεσε τις αιτιάσεις της μειοψηφίας.
Το ουσιώδες θέμα όμως είναι: Όντως αυτή είναι η φιλοσοφία που διέπει ένα Επιχειρησιακό σχέδιο; Η διοίκηση επικαλείται τα έγγραφα του υπουργείου εσωτερικών. Από την άλλη ο όρος «επιχειρησιακό σχέδιο» παραπέμπει περισσότερο στις απόψεις της μειοψηφίας.
Επομένως αν οι παρατάξεις επιμένουν ας μελετήσουν τα συνοδευτικά έγγραφα του υπουργείου εσωτερικών. Κι αν η διοίκηση   έχει δίκιο, να αποδώσει τις ευθύνες στο υπουργείο. Αλλιώς να μεμφθεί  τη διοίκηση για πλημμελή σύνταξη του σχεδίου.