Στους δρόμους και σήμερα οι εργαζόμενοι. Το τσουνάμι των εργασιακών και ασφαλιστικών …μεταρρυθμίσεων με συνταγή ΔΝΤ, έχει ξεχειλίσει το ποτήρι της υπομονής και του πλέον καλοπροαίρετου υποστηρικτή της ανόρθωσης της χώρας.
Διότι κοντά σε μέτρα που ούτως ή άλλως όφειλε η χώρα να λάβει και κακώς χρειάστηκε να τα επιβάλει το μνημόνιο, συμπεριλήφθηκαν στις απορρυθμίσεις και σειρά μέτρων που δεν συνάδουν με τη ratio της επιδιωκόμενης εξυγίανσης των δημοσιονομικών της χώρας.
Σε τι θα ωφεληθούν τα δημόσια οικονομικά αν μειωθεί στο μισό η αποζημίωση των εργαζομένων σε περίπτωση απόλυσης; Διερωτάται κάθε πολίτης και απάντηση δεν λαμβάνει.
Εκτός αν θεωρείται απάντηση η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μέσω των φτηνών απολύσεων.
Ναι, κανείς δεν αντιλέγει να καταργηθούν οι συντάξεις στα 45 και στα 50. Αλλά αν οι πρόωρες είναι το πρόβλημα, γιατί αυξάνεται το παραδεκτό όριο των 35 ετών;
Και ο κατάλογος των ερωτημάτων πάει μακριά…Γιατί;