Δεν είναι ώρα για βαρύγδουπες και στους πολλούς ακαταλαβίστικες αναλύσεις για τη διαδικασία συγκρότησης του νεοελληνικού κράτους, της εθνικής αστικής τάξης, του πολιτικού μορφώματος που αυτοαποκαλείται «πολιτική ζωή» κ.ο.κ.
Δια του παραδείγματος κάποτε εξάγονται περισσότερο ασφαλή συμπεράσματα: Βιώνουμε την χειρότερη οικονομική κρίση μετά την Κατοχή. Εκατοντάδες είναι οι συμπολίτες μας που χρειάζονται έμπρακτη – κι όχι  φραστική- βοήθεια.
Ε, λοιπόν, σε αυτό τον κοινωνικό Αρμαγεδώνα, την κατάρα που έπληξε και το τόπο μας  απουσιάζουν παντελώς οι πλούσιοι του Κιλκίς. Άνθρωποι που απέκτησαν τεράστιες περιουσίες, που έχουν λύσει προ πολλού τις βιοποριστικές τους  ανάγκες, επιδεικνύουν μικρόψυχη συμπεριφορά. Κάθονται πάνω στον πλούτο τους αναίσθητοι στο δράμα των ανήμπορων συμπολιτών τους.
Όταν σε κάποιες άλλες χώρες, οι επώνυμοι πλούσιοι πρωτοστατούν σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης, μεγάλων δωρεών και…
Και πίεσης προς τους πολιτικούς να αυξήσουν τους φόρους των πλουσίων!
***
Προσοχή, δεν αναιρούμε την ...πάλη των τάξεων. Αλλά είναι δεν είναι δυνατό να λές “ιδού ο καπιταλισμός” και να τελειώνεις. Διότι κι αλλού άλλαξαν τα εθνικά τους νομίσματα σε ευρώ και παντού σημειώθηκε μια ελαφρά άνοδος τιμών. Αλλά μόνο στην Ελλάδα ίσχυσε ως καθολική αρχή κατά τη μετατροπή του νομίσματος “Ο κλέψας του κλέψαντος