Η αστυνομία στην οποία προσφεύγουν αρκείται σε συστάσεις, τι άλλο να κάνει, εξάλλου με την εμφάνισή της οι νεαροί ησυχάζουν.
Κι απομένουν οι περίοικοι -και οι καταστηματάρχες που συμμαζεύουν κάθε πρωί κακοποιημένες καρέκλες και τραπέζια- να προσδοκούν πότε θα χειμωνιάσει μπας και καταστεί αδύνατη η διανυκτέρευση των νεαρών στην πλατεία.
Βεβαίως υπάρχει πάντα και η περίπτωση να φιλοτιμηθούν οι γονείς των παιδιών αυτών –ανήλικων στη συντριπτική τους πλειοψηφία- και αναρωτηθούν που να βρίσκονται μεσάνυχτα και χαράματα οι κανακάρηδές τους.

Και να τους νουθετήσουν έστω καθυστερημένα, πως δεν κάνουμε τον βίο αβίωτο των συνελλήνων και επειδή είμαστε ανήλικοι.
Η πιθανότητα ισχύει ...στατιστικά.

Να το εύχονται παρά να το ελπίζουν
Πάντως αντί να ελπίζουν στο φιλότιμο, κάλλιο να το εύχονται.
Μπας και γίνει το θάμα.
Εξάλλου όπως έχουμε γνωματεύσει εδώ και χρόνια:

Αν εφαρμόζονταν ποτέ ο νόμος για την πλημμελή επιμέλεια των ανηλίκων τότε οι μισοί γονείς-κηδεμόνες εν Ελλάδι θα είχαν διεύθυνση κατοικίας μιας από τις Φυλακές της χώρας.