Αν συνυπολογιστεί ότι ο έτερος κυβερνητικός εταίρος, ο κ. Καμμένος, όχι μόνο δεν την πιστεύει αλλά την καταγγέλλει και μάλιστα λέει θα ψηφίσει στη Βουλή όχι ολόκληρη τη συμφωνία, αλλά όσα συμφωνήθηκαν στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, τότε δεν μένουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας ότι σε λίγους μήνες  δεν θα είμαστε και πάλι αποκλειστικό θέμα στα Γιούρογκρουπ.
Το δεύτερο, το θεωρώ ακόμα σημαντικότερο:  
Ο κ. Τσίπρας για να αποδείξει πως δεν έλεγε ψέματα όταν προεκλογικά διακήρυσσε ότι δεν έχει δεύτερη ατζέντα, ούτε είχε στην άκρη του νου του την έξοδο της χώρας από το ευρώ, παραδέχτηκε πως πίστευε όσα έλεγε ότι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελούσε ισχυρό όπλο για να επαναδιαμορφώσει συμμαχίες και ισορροπίες στην Ευρώπη ώστε να πετύχει καλύτερη συμφωνία με τους δανειστές.
Αν η πίστη αυτή (ψευδαίσθηση όπως αποδείχτηκε) προστεθεί στα κραυγαλέα λάθη επιλογής – σχεδόν τα παραδέχτηκε-  συνεργατών σε καίριες θέσεις όπως το Υπουργείο Οικονομικών, την προεδρία της Βουλής , το Υπουργείο Άμυνας (σύντομα θα το αντιληφθεί κι αυτό) τότε δεν μένουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας ότι ο τόπος διαθέτει στιβαρή και αποτελεσματική πολιτική ηγεσία, ικανή να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών.
Διότι στο ερώτημα τι είναι προτιμότερο: Ένας ηγέτης που δεν γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα  του χώρου στον οποίο δρα ο ίδιος και η κυβέρνησή του  ή ένας ηγέτης που γνωρίζει και για κερδίσει ψήφους λέει και δυο ψέματα παραπάνω δεν γνωρίζω ποια είναι η πλέον αποκαρδιωτική απάντηση.
Και μακάρι εγώ  να κάνω  λάθος….
Θ.Π.

Τέτοια γράμματα...
Για να το πω με ποιητικό τρόπο:
“Μ’  όποιον Φλαμπουράρη, κάτσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις”
Θ.Π.

Ξεχάσαμε τις σημαίες
Αχαριστία: Την Τρίτη 14 Ιουλίου η Γαλλία γιόρταζε την εθνική της επέτειο. Ως  ελάχιστη ανταπόδοση οφείλαμε να αναρτήσουμε τη γαλανόλευκη μαζί με την Τρικολόρ, τη σημαία της Γαλλίας.
Κανείς δεν μπορεί να στοιχηματίσει τι θα συνέβαινε αν ο Ολάντ δεν σήκωνε ανάστημα στη Μέρκελ σε εκείνη τη σύνοδο των 17 ωρών.