Εντυπωσίασε  τους Κιλκισιώτες συνομιλητές του ο τούρκος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη κατά την επίσκεψή του και τις επαφές και συνεργασίες που είχε.
Άνετος, με ευρωπαϊκή κουλτούρα, απέπνεε το άρωμα της μεγάλης σχολής της Οθωμανικής Διπλωματίας. Δηλαδή καμιά σχέση με την εικόνα που έχει ο μέσος Έλληνας για τους Τούρκους.
Φυσικά και γνώριζε που ήρθε. Σε νομό κατά βάση προσφυγικό. Με ανθρώπους που ήρθαν στην πλειοψηφία τους κυνηγημένοι, ανθρώπους που έχασαν παπούδες και συγγενείς στη γενοκτονία που προηγήθηκε του ξεριζωμού.
Και καθώς η Τουρκία  αντιμετωπίζει μύρια όσα προβλήματα με Κούρδους, Αρμένιους, είναι εύλογο να μην επιθυμεί όξυνση των σχέσεών της με το διεθνές περιβάλλον. Επομένως η διεκδίκηση του ποντιακού ελληνισμού για αναγνώριση της Γενοκτονίας είναι δυνητικά ένας ακόμα «πονοκέφαλος» ακόμα κι αν επί του παρόντος δεν έχει βρει διεθνή δυναμική.
…
Ποια ήταν λοιπόν η έγνοια του τούρκου διπλωμάτη; Να ενθαρρύνει όσο περισσότερο μπορούσε τη συνεργασία της αυτοδιοίκησης του Κιλκίς  με δήμους των περιοχών καταγωγής των Ποντίων και Θρακιωτών προσφύγων στο Κιλκίς, μέσα και από αδελφοποιήσεις πόλεων. Η διπλωματία ξέρει πολλούς δρόμους για να πετύχει τους σκοπούς της.