Παρατηρώ με λύπη ότι ο διάλογος για τα (ενδεχόμενα) μεταλλεία χρυσού στο Κιλκίς ξεκίνησε μεν, αλλά διεξάγεται με όρους …εμφυλιοπολεμικούς.  
Εξαρχής η Πολιτεία αμέλησε να οργανώσει έναν σοβαρό διάλογο, ενώ ο Μανιάτης αλλού έλεγε άλλα κι αλλού άλλα μέχρι που άρχισε να διαφοροποιείται ακόμα κι εντός της ημέρας στο ίδιο ακροατήριο…
Εξαρχής και οι πολέμιοι των μεταλλείων σήκωσαν κόκκινες γραμμές αποδοκιμάζοντας ακόμα και επιστήμονες που διατύπωναν διαφορετική γνώμη από τη δική τους…
Αλλά έτσι ο διάλογος είναι ναρκοθετημένος και είτε χρησιμοποιείται προσχηματικά (από την πολιτεία) είτε τον επικαλούνται προσχηματικά (οι πολέμιοι)
Όσο κι δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε είναι (και) όσα περιγράψαμε μια συμπωματολογία της κρίσης.  Λείπει η κουλτούρα του διαλόγου. Από τη Βουλή μέχρι το δημοτικό  συμβούλιο και τη λαϊκή συνέλευση. Από το Πανεπιστήμιο μέχρι το γήπεδο.
Δεν είναι που το έχει η κούτρα μας. Κραυγαλέο έλλειμμα πολιτισμού είναι. Δυστυχώς.
Και επί της ουσίας. Θα επανέλθω μετά τις 14 Μαρτίου.
Θ.Π.