Καθημερινά το πρωί κινούμαι επί της Βενιζέλου για να έρθω στη δουλειά (στο Μεταλλικό).
Στο ύψος του 3ου Δημοτικού Σχολείου λειτουργούν φωτεινοί σηματοδότες – ο ένας  για τους εξερχόμενους οδηγούς, στο τρίστρατο και ο δεύτερος, για τους εισερχόμενους στην πόλη, ακριβώς μπροστά στην πύλη του σχολείου.Προφανώς υπάρχει και αντίστοιχη διάβαση για τους πεζούς και εν προκειμένω για τους μαθητές του δημοτικού. Μου προξενεί λοιπόν τεράστια εντύπωση – και έχω γράψει επανειλημμένα- πως πολλά  παιδιά αδιαφορούν για τις δυο διαβάσεις και διασχίζουν το δρόμο μεγάλης κυκλοφορίας κινούμενα ανάμεσα στα αυτοκίνητα κι ας είναι η ασφαλής διάβαση πέντε και δέκα μέτρα  παραδίπλα τους. Κι όλα αυτά συμβαίνουν και τις πρωινές ώρες, όπου μάλιστα υπάρχει και σχολική τροχονόμος.
***
Το ακόμα χειρότερο είναι πως την ίδια συμπεριφορά δείχνουν και γονείς που πιάνουν από το χεράκι τα παιδιά τους και τα οδηγούν στο σχολείο, διασχίζοντας το δρόμο, όχι από τις διαβάσεις με τα φανάρια, αλλά πέντε και δέκα μέτρα παραδίπλα, κινούμενοι – μαζί με τα παιδιά – ανάμεσα σε αυτοκίνητα.
Προφανές είναι πως αγαπούν και νοιάζονται για την ασφάλεια των παιδιών τους, γι’ αυτό εξάλλου τα οδηγούν μέχρι το σχολείο. Αλλά με την ανεύθυνη συμπεριφορά τους τελικά εθίζουν τα παιδιά να μην σέβονται κανόνες της κυκλοφορίας  και εν τέλει ούτε την ίδια τους τη ζωή.
Η σχολική τροχονόμος μάλλον δεν μπορεί να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά και τους γονείς. Προφανώς εκ του αποτελέσματος  ούτε και το σχολείο. Ενδεχομένως η Τροχαία Κιλκίς θα μπορούσε να αναλάβει μια πρωτοβουλία και να στείλει ένα περιπολικό το πρωί στα σημεία – διαβάσεις για να συμβουλεύσει τους γονείς – και τα παιδιά- πως δεν είναι μαγκιά, ούτε δείχνει αγάπη προς τα παιδί να το περνάς πιασμένο από το χέρι σου μεν, αλλά μέσα από τα κινούμενα αυτοκίνητα, όταν δίπλα σου υπάρχουν διαβάσεις και η κυκλοφορία ρυθμίζεται με σηματοδότες.
Τα αυτονόητα δηλαδή, αλλά μήπως δεν είναι γνωστό πως τα αυτονόητα είναι σήμερα τα  επαναστατικά στη νεοελληνική κοινωνία;

Θ.Π