Όταν υποδεχθήκαμε τους ομογενείς με καχυποψία και τους στερούσαμε ακόμα και δυο μέτρα γης για να ταφούν, εμείς αποπήραμε τους διαμαρτυρόμενους. Μην προσβάλλετε τους Έλληνες, είπαμε. Πρωτίστως τους εαυτούς μας έπρεπε να φροντίσουμε.
Όταν το φασιστικό φίδι ξεπρόβαλε την ουρά του μέσα στη Βουλή, εμείς λέμε: Ε, σιγά μωρέ, δεν είμαστε φασίστες επειδή κάποιοι από εμάς ψήφισαν φασισμό.
Όταν στη Μανωλάδα πήραν με τα ντουφέκια τους δύστυχους του κόσμου που ζητησαν τα απλήρωτα μηνιάτικά έξι μηνών, εμείς το πολύ πολύ να πούμε: Ε, το παρατράβηξαν οι τίμιοι κτηματίες...
Όταν θα χτυπήσουν οι καμπάνες για εμάς, όταν οι πολλοί θα υποστούμε τη βαρβαρότητα αυτών των “λίγων” , πόσοι θα απομείνουν να φωνάξουν το δικό μας δίκιο;
Θ. Π.
