Διαβάζει κάποιος  τις πυριφλεγείς ανακοινώσεις των συνδικαλιστών του Εργατικού Κέντρου και του Ν.Τ Κιλκίς της ΑΔΕΔΥ και έμπλεος αγανάκτησης είναι έτοιμος να ζωστεί το τουφέκι του για να ξεκινήσει την επανάσταση.
Και πριν επαναστατήσει δοκιμάζει να ανταποκριθεί στην πρόσκληση των συνδικαλιστών για αγωνιστικά συλλαλητήρια. Προσέρχεται λοιπόν στο Εργατικό Κέντρο Κιλκίς και αντικρίζει τη μοναξιά. Οι αγωνιστές που προσκαλούν σε ηρωικούς αγώνες είναι μονίμως απόντες. Δεν πατάνε το ποδάρι τους. Αλλά το βιολί βιολάκι...
Ύστερα αναρωτιόμαστε πως  κατέστη συνώνυμη της αναξιοπιστίας η ιδιότητα του συνδικαλιστή…  
Τουλάχιστον στο ΠΑΜΕ, μπορεί να είναι σταθεροί οι διαδηλωτές, οι 10 και 200 συνδικαλιστές και στελέχη – φίλοι του ΚΚΕ, αλλά είναι πάντα παρόντες. Σε κάθε προσκλητήριο. Δεν περιμένουν από άλλους να συμμετέχουν σε αγώνες από τους οποίους οι ίδιοι απουσιάζουν….