Κι ύστερα λέμε πως και σκοτωνόμαστε στους δρόμους…
Παρακολουθώ εδώ και μέρες την κατάσταση με τη διάβαση μαθητών και συνοδών τους πρωί πρωί στο Γ’ Δημοτικό Σχολείο Κιλκίς.
Επί της 21ης Ιουνίου υπάρχει και διάβαση με φωτεινούς σηματοδότες, αλλά και μια κυρία που εκτελεί καθήκοντα σχολικού τροχονόμου.
Και ιδού ποια είναι η απαράδεκτη εικόνα. Τα παιδιά περνούν από τη διάβαση είτε με κόκκινο είτε με πράσινο.
Η τροχονόμος προσπαθεί φιλότιμα να περνά τους μαθητές, κυρίως τους μικρούς, από τη διάβαση, αλλά δεν μπορεί να ελέγξει και όσους αγνοούν εντελώς τη « νόμιμη» πρόσβαση στο σχολείο και περνούν από όποιο σημείο του δρόμου – 10 και 20 μέτρα μακριά από τους φωτεινούς σηματοδότες.
Το τραγικό είναι ότι μητέρες και γονείς γενικότερα μικρών μαθητών επιχειρούν να περάσουν κάθετα την 21η Ιουνίου θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα τη δική τους και των παιδιών τους, ενώ σε απόσταση αναπνοής βρίσκεται διάβαση με φωτεινή σήμανση και σχολικό τροχονόμο.
Και κάπως έτσι τα παιδιά μας διαπαιδαγωγούνται από εμάς τους ίδιους να κινούνται στους δρόμους όπως τους «καπνίσει».