Ευτυχώς που υπάρχει και η Εθνική Ελλάδας στο ποδόσφαιρο (και στο μπάσκετ δεν είναι λίγες οι χαρές που μας έδωσε η εθνική ομάδα) και γελάει κάπως το χειλάκι του Έλληνα.
Πρωί, από τις έξι βρίσκομαι καθημερινά επί ποδός και τη διαφορά την είδα  στα πρόσωπα εκείνων των (ξενυχτισμένων έστω) Κιλκισιωτών  που ξεκινούν εκείνη την ώρα να πάνε στις δουλειές τους.  Σαν μια αχτίδα φωτός στα πρόσωπα, μια ικανοποίηση πως – δεν μπορεί  βρε αδελφέ να είμαστε τόσο σκάρτοι- κάτι αξίζουμε κι εμείς οι λοιδωρούμενοι καθ’ ημέραν από τον Σπίγκελ.
Δεν γέμισε καμιά κοιλιά, δεν βρήκε εργασία κανένας άνεργος, αλλά αυτή η επιτυχία της Εθνικής μοιάζει σαν προσωρινό βάλσαμο στην ταλαιπωρημένη αυτοεκτίμηση του Ρωμιού.
Να είναι καλά τα παιδιά και μακάρι να μας δώσουν κι άλλες χαρές…
Γιατί αν περιμένουμε από Σαμαράδες και Παπανδρέου και… (ήμαρτον, έτοιμος ήμουν να  θα ονοματίσω  και  τον επόμενο …Μπούλη) θα περιμένουμε χρόνια…