Τρίτη, 23 Ιουλίου 2024, 3:09:07 πμ
Πέμπτη, 06 Ιουνίου 2024 10:16

Να πούμε τον πόνο μας

Με την ευκαιρία – ο θεός να την κάνει ευκαιρία-  να πούμε τον πόνο μας.

Είναι δύσκολο επάγγελμα αυτό που ασκούμε ούτως ή άλλως. Αλλά γίνεται δυσκολότερο στις μικρές κοινωνίες που ζούμε.

Δεν είμαστε στην Αθήνα όπου γράφεις για ανθρώπους που δεν γνωρίζεις, δεν έχεις προσωπική επαφή. Και είναι εύκολο να ασκήσεις κριτική, όποια κριτική.

Εδώ στο ταπεινό Κιλκίς – και σας καλώ να σκεφτείτε όσα λέω- όσα γράφεις για τον υπουργό, τον βουλευτή, τον Νομάρχη, τον Δήμαρχο, τον αντιδήμαρχο, τον συνδικαλιστή, τον αθλητικό παράγοντα ….δεν είναι θεωρίες.

Όσα λες και γράφεις μπορεί να απευθύνονται σε συγγενή σου, σε φίλο σου, σε γείτονα και συνένοικο, σε άνθρωπο που θα συναντήσεις ούτως ή άλλως στο δρόμο σου, στο σπίτι σου, στο καφέ, στο μπαράκι, στην πλατεία…

Και επικαλούμενος τα περισσότερα από 40 χρόνια σε αυτήν τη δουλειά, παίρνω όρκο πως ετούτη η συνάφεια, η αμεσότητα, η άμεση γνωριμία με όσους ασκούν εξουσία σε μικρούς τόπους όπως ο δικός μας είναι το πλέον ψυχοφθόρο μέρος της δουλειάς μας.

Κι αφού ανοίξαμε τη συζήτηση, ας προσθέσω και τούτο:

Δεν είναι πολλοί εκείνοι που αντέχουν την κριτική. Κάποτε άδικη, διότι δεν θέλω να αγιοποιήσω το σινάφι μου, αλλά σχεδόν πάντα άδικη λόγω άγνοιας κι όχι σκοπιμότητας.  

Κι ας ακούμε τις συνήθεις κατηγορίες για «πετσομένα» μέσα ενημέρωσης κ.ο.κ. από κόμματα που αδυνατούν να αντιληφθούν πως οι μικρές επαρχιακές εφημερίδες είναι εύπορες όταν μπορούν αν πληρώσουν το προσωπικό τους. Και πλούσιες ποτέ. Αλλά μπροστά στα αίσχη που διαδραματίζονται στην Αθήνα – θα θυμάστε ένας μακαρίτης πια που το έπαιζε και επαναστάτης πόσα σπίτια άφησε πίσω τους σε Παρίσια και Ν. Υόρκες μαζί με εκατομμύρια καταθέσεις- μας παίρνει όλους η …μπάλα στα κομματικά παιχνίδια και εξισώνεται ο εκδότης που φυτοζωεί στην επαρχία, ο δημοσιογράφος συνήθως κακοπληρωμένος στην επαρχία με τους μεγαλοεκδότες επιχειρηματίες και μεγαλοδημοσιογράφους του κέντρου.

Παρένθεση: Κάποτε σε αίθουσα δικαστηρίου στο Κιλκίς δικηγόρος του Κιλκίς χαρακτήρισε τις αφεντιές μας ως …διαπλεκόμενους, όταν τολμήσαμε να ασκήσουμε κριτική στον εντολέα του, βιομήχανο του Κιλκίς, για ρύπανση του περιβάλλοντος.

Κι ας ήταν το αφεντικό του που επισκέπτονταν πρώτο πρώτο πάντες οι υπουργοί, όταν έρχονταν στο νομό μας. 

Ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε.

Κλείνει η παρένθεση.

 

Σάββας ο υπέροχος

Κι αφού είπαμε τον πόνο μας πως δεν είναι πολλοί οι ασκούντες εξουσία και στον μικρό μας τόπο που δέχονται να τους ασκήσουμε κριτική, ας επαναλάβω- θαρρώ πως κι άλλη φορά το επισήμανα- μια λαμπρή εξαίρεση: Τον Σάββα Τσιτουρίδη.

Δεν θυμάμαι στα τόσα χρόνια που ασκώ ετούτο το επάγγελμα, πολιτικό να αντιδρά τόσο πολιτισμένα σε κριτική μας.

Να, διάβασα το ρεπορτάζ και τις θέσεις σου, επειδή έχω διαφορετική άποψη άκου και τη δική μου, ήταν το προκαταρκτικό σχόλιο του Σάββα. Και έλεγε τη θέση του και ας πει ο ίδιος αν έστω και μια φορά δεν τη σεβαστήκαμε.

Ακόμα κι αν συνεχίζαμε να διαφωνούμε με αυτήν.

Το καταγράφω ως μια λαμπρή εξαίρεση και ως παράδειγμα προς μίμηση.