Ουδείς αντιλέγει ότι το μοντέλο του δημόσιου τομέα που κυριαάρχησε στην χώρα μας μετά τη μεταπολίτευση απέτυχε - χρεοκόπησε να λέμε- παντελώς.
Ωστόσο η χρεοκοπία αυτή δεν σημαίνει ότι ο ιδιωτικός τομέας πήγε πολύ καλύτερα.
Ξέρετε πόσοι αγελαδοτροφοι απόμειναν στο Κιλκίς; Λιγότεροι από 150.
Πριν 20 χρόνια ο αριθμός τους ξεπερνούσε τις 3.000 Σταδιακά και κάθε χρόνο η λειτουργία της “ελεύθερης αγοράς” εξώθησε εκτός αγοράς χιλιάδες νοικοκυριά.
Για να γιγαντωθούν τέσσερις πέντε εταιρείες χάρη στο καρτέλ γάλακτος που συνέστησαν και λειτούργησαν ανενόχλητες.
***
Φώναζαν οι κτηνοτρόφοι πως οι εταιρείες τούς στραγγαλίζουν. Φωνή βοώντος εν τη ερημω.
Δεξιοί και “αριστεροί” υπουργοί γεωργίας, όταν τους καλούσαν να απαντήσουν γιατί δεν προστατεύουν τους παραγωγούς απαντούσαν με ένα στόμα και μια φωνή “Είναι οι νόμοι της αγοράς που καθορίζουν τις τιμές”
Γνωστές και πικρές ιστορίες. Με αποτέλεσμα ενώ οι τιμές στα φάρμακα, τις ζωοτροφές κλ.π να πολλαπλασιαστούν, οι τιμές στον παραγωγό να καθηλώνονται εξαιτίας του καρτέλ.
Οι παραγωγοί στραγγαλίστηκαν και βγήκαν εκτός αγοράς και τώρα συμβαίνει το παράδοξο: Δεν καλύπτουμε ούτε τα 820.000 τόνους της εθνικής ποσόστωσης.
Υπενθυμίζουμε απλά ότι πριν 10 χρόνια οι κτηνοτρόφοι πλήρωναν πρόστιμα για υπέρβαση της ποσόστωσης.
Τώρα λοιπόν που κλαίμε τη μοίρα μας γιατί ως χώρα δεν παράγουμε τίποτα, μαζί με τα ανάθεμα στο δημόσιο ας σκεφτούμε και τη λειτουργια της εσωτερικής μας αγοράς. Που λειτουργεί με το μοντέλο του ληστρικού καπιταλισμού.
***
Για να μην μας κατηγορήσει όμως κάποιος για παρενθοντολογία ας μείνουμε στα τωρινά. Επί δυο χρόνια η τιμή του γάλακτος στον παραγωγό είχε καθηλωθεί στα 32-33 λεπτά. Δηλαδή ο παραγωγός πουλούσε το γαλα του σε τιμές των μέσων του 1990. Όταν η τιμή των στοιχείων κόστους έχει πολλαπλασιαστεί από τότε.
Ποια ιδιωτική επιχείρηση, της πλέον κερδοφόρας μη εξαιρουμένης,  θα άντεχε να συνεχίσει;
***
Κι αφού  αφάνισαν τους κτηνοτρόφους οι εταιρείες, διαπίστωσαν ότι ουσιαστικά δάγκωσαν και την ...ουρά  τους. Το γάλα δεν φτάνει  πια. Και εδώ και δυο μήνες ανέβηκαν οι τιμές παραγωγού στα 45 λεπτά.
Κάτι ανάλογο δηλαδή που συνέβη με τους καπνoπαραγωγούς. Όσο υπήρχε παραγωγή καπνού στην Ελλάδα, οι εταιρείες ήθελαν να πληρώνουν 20 και 30 λεπτά το Βιρτζίνια. Όταν  το κόστος παραγωγής ξεπερνούσε το ευρώ. Ουσιαστικά δηλαδή οι έμποροι  έμπαιναν συνέταιροι στο πριμ παραγωγού.  Αγανάκτησαν οι παραγωγοί. Πίεσαν για την αποσύνδεση της επιδότησης από την παραγωγή, αποχώρησαν από την καλλιέργεια και τώρα οι έμποροι και οι εταιρείες πληρώνουν δυο ευρω το κιλό το βιρτζίνια και το φέρνουν από τα Σκόπια. Άξιος ο μισθός τους και ζήτω ο ελληνικός καπιταλισμός.
Θ.Π.