Να διαδηλώνει και να καταγγέλλει τους όποιους  βουλευτές για την ψήφο τους σε ένα οποιοδήποτε θέμα, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη, είτε «αγανακτισμένου» είτε απλώς διαμαρτυρόμενου.
Αλλά στο όνομα ποιας δημοκρατικής νομιμοποίησης  δικαιιούται άραγε ο οποιοσδήποτε πολίτης περιβαλλόμενος τον τίτλο του «αγανακτισμένου της πλατείας» να κρύβεται μεν στο σκοτάδι της ανωνυμίας, αλλά να εμφανίζεται ως εκφραστής της πλειοψηφίας και να αξιώνει από τους δημοκρατικά εκλεγμένους βουλευτές ενός νομού «… ότι είστε ανεπιθύμητοι στην πόλη μας…»
Ετούτες οι εύκολες ατάκες που περιλαμβάνονται σε ηλεκτρονική ανοιχτή επιστολή των «αγανακτισμένων της πλατείας του Κιλκίς»  προδίδουν κραυγαλέο έλλειμμα δημοκρατικής συνείδησης.
Όσοι επιδίδονται σε τούτα τα παιχνίδια, κυρίως όσοι από αυτούς διεκδικούν υπό το φως της δημοκρατίας και πολιτικό ρόλο, να αντιληφθούν ότι   η αυταρχική και αντιδημοκρατική νοοτροπία που αποπνέουν παρόμοια κείμενα, δεν διαφέρει και πολύ από την νοοτροπία όσων εξέτρεψαν την χώρα πριν 44 χρόνια.
Και τότε οι συνταγματάρχες ως «γνήσιοι εκφραστές των συμφερόντων του λαού»,  επιφύλαξαν στον εαυτό τους το ρόλο των υπέρτατων κριτών του πολιτικού κόσμου «αγανάκτησαν» από τη διαφθορά του πολιτικού κόσμου και στο όνομα του λαού κατέλυσαν τη δημοκρατία.
Αργά ή γρήγορα – και μάλλον γρήγορα- θα ανοίξουν οι κάλπες. Και τότε θα κληθούν οι πολίτες να επιλέξουν. Ας κάνουν τον κόπο λοιπόν και ας εμφανιστούν ενώπιον του λαού, τον οποίο τώρα τόσο πολύ επικαλούνται, για να μετρήσουν αν και κατά πόσο είναι πλειοψηφικές οι όποιες θέσεις τους.
Καλά κάνουν και διαμαρτύρονται λοιπόν σε πλατείες και οδούς.  Για πολλά από όσα διαμαρτύρονται έχουν και δίκιο. Όσα σούραμε εξάλλου εμείς στην κυβέρνηση και στην οικονομική της πολιτική δεν είναι λιγότερα από όσα εκείνοι καταγγέλλουν.
Αλλά υπάρχουν και όρια που επιβάλλει η δημοκρατία.
Και κανένας δεν ωφελήθηκε από την παραβίασή τους.