Επί της ουσίας βέβαια, είναι λυπηρή η διαπίστωση ότι, πέραν των κομμάτων, ακόμα και δημοτικές παρατάξεις είναι αδύνατο να συνεννοηθούν στα απλούστερα των πραγμάτων.
Σε αυτήν την χώρα ο διάλογος και η συνεννόηση – τα αυτονόητα δηλαδή- αποτελούν στόχους προς κατάκτηση.
Στη δυστυχισμένη Ευρώπη βεβαίως ο μεν δήμαρχος μπορεί να είναι ο Μπαλάσκας, αντιδήμαρχους να ορίζει από τη μειοψηφία, πρόεδρος του Δημ. Συμβουλίου να είναι ο δεινότερος αντίπαλός του και ούτω καθεξής. Γι’ αυτό άλλωστε και δυστυχούν σε βαθμό που αναγκάζονται να μας …δανείζουν.